"Descanso tranquilo.
La brisa calida acaricia arenas en mis pies,
plasmo en mi papiro las letras del desierto.
Cierro los ojos.... suena el mar.
Diviso playas infinitas, las olas rozan al desierto, con cautela.
Agua fresca y datiles carnosos, alimentan mi cuerpo.
La paz en el oasis, alimenta el espírito.
Los sonidos tubulares alimentan mi energía.
Cuando amanezca, partiré hacia la orilla..."



Reflexión

Me gusta el surf porque siempre aprendo algo:

Incluso cuando las agujas del reloj del tiempo se te clavan en los pies y te impiden ir hasta la playa, puedes experimentar otras sensaciones relacionadas con este mundillo surfico.

Todos queremos coger olas, cuantas más mejor. Y además, para darle más gracia al deporte( proximamente de masas)deseamos cogerlas solitos, sin nadie que las salte ni a quien saltar.

Por eso madrugamos, o surfeamos a la hora de comer, o hacemos km para alejarnos de la multitud en playas urbanas para buscar playas cada vez menos desiertas.

El surf, al igual que nosotros, no se escapa de la sociedad, aunque no sea masivo, ya formamos parte del mundo industrial, comercial y cultural importados por las grandes marcas desde otras zonas del mundo donde las "radioformulas surficas" ya han funcionado gracias la marketing y al "merchandaising"...

Porque mola. Mola surfear con sol, sin neopreno y dormir a pié de playa, pero el privilegio de pasar así la mayor parte del año pertenece solo a unos pocos.
El surf de aquí es distinto, ni mejor ni peor, simplemente distinto.
Aqui hace frío , en invierno los días son cortos y hay que currar para poder tener una tabla nueva o un neopreno un poquito más calido.
Aqui se te congelan las manos, tu te compras la ropa y te pagas la gasofa para llegar al pico.
Los días de trabajo son más que los días de vacaciones y además tienes otras obligaciones sociales ( aunque sea tan simple como hacer la compra porque la nevera está vacia o limpiar un poco la casa) que te robarán tiempo de coger olas...


Soñar es bueno, nos ayuda a avanzar, a crecer, pero los sueños, sueños son y el placer de aguas tibias y dias soleados serán pocos en estas latitudes.

Si escribo esto es a modo de reflexion y no como una critica hacia los grandes de este deporte , pues como a muchos, me encantaría poder vivir asi ( aunque solo fuera una temporada) pero el surf de aqui es distinto.

Y si quieres surfear en invierno, renunciarás a calidas tardes de sofá y manta, sufrirás el frío de primera hora incluso antes de salir de la cama.
Te mojarás, tendrás el pelo humedo el resto del día,te sentirás destemplado incluso en sitios de agradable temperatura.
Cuando te cambies al salir del agua de un día borrascoso, tu ropa o tus calcetines acabarán tanto o más mojados que tu neopreno.
Tus manos serán garras de pajarraco y te irás de la playa chancleteando con las botas por no tener modo de atarte los cordones gracias a la hipotermia.
Cogerás gripes y catarros gracias a los cambios de temperatura.
Toserás, estornudarás.
Tu nariz será una fuente de goteo acuoso constante.
Cogerás tu pañuelo, de tela o de papel y destrozarás la parte exterior de tu nariz.
Tu traje no secará de un día para otro.
Te granizará, te nevará.
Sentirás como cada vez que haces un pato, tu cabeza se comprime casi hasta explotar.
Sin embargo, igual que hoy...
Mañana volverás a buscar olas...



Foto: internet

Longboard November Sessions

Después de una semana en dique seco, sin ordeñador por motivos de formateo y con algun problemilla con las nuevas aplicaciones... os dejo un minutito y medio de video que he intentado montar...
es mi primer video asi que no sean muy crueles que aun tengo mucho que aprender... lo que no se es porque al subirlo al youtube solo me guarda el primer minuto y medio... no es que el video dure mucho más pero me come casi otro minutito...
Mientras intento averigurarlo, os dejo con este pequeñoo, sencillo y humilde montaje.


Water proof

foto: Fátima Penas.

Atardecer

Sin quererlo, sin saberlo, vivió los dos momentos como si fueran uno solo , como si un dejavú cambiara el tiempo de los astros, como si el sol y la luna, modificaran el vai-ven de su marea.
No había nada extraño en el espacio-tiempo de aquella tarde.

Aparentemente, por fuera, todo era como cualquier otro día.

Las gaviotas vagabundeaban entre la playa y el puerto, los marineros preparaban las redes para la proxima salida y las olas seguían recorriendo la costa, rompiendo el silencio al romper contra los acantilados




Sin embargo, por dentro se reencontró con momentos pasados, como si los sentidos recibieran exactamente las mismas sensaciones , como si todos sus sentidos se pusieran de acuerdo en su emisión de corrientes electricas hacia su cerebro y este lo interpretará como una realidad similar a otros tiempos pasados.

Sabía que era un ciclo.
La vida es un ciclo.
Nacer, crecer , morir...
Renacer para volver un poquito más fuerte, con un poquito más de energía.




Miró al sol, lo vió alejarse en el horizonte entre pinceladas de cirros picasianos.
No vió la última serie de la tarde, ni la ultima ola de su marea.
Tampoco pudo ver el rayo verde.

Su corazón abrió las puerta al espacio-tiempo y luego, se paró



foto . SantaCruzlineup visto en SurfKultura

Un baño distinto. Una ola

Lluvia constante. Una tras otra, las gotas de lluvia golpean los cristales. Una tras otra.
Parece que el mundo se vuelve triste cuando llueve. El oscuro despierta de sus sombras, el reino del sofá y el de las luces tenues de salón conjuran en nuestro nombre.
Llueve, llueve constante, una y otra vez.
Vemos gris y nos volvemos gris oscuro, nos olvidamos de mostrar el blanco de nuestras sonrisas, y de dar luz con nuestros ojos...
Vemos gris oscuro y nos olvidamos de brillar por encima de las nubes...


Gris oscuro.
Gris el cielo, el mar, las olas...
Contrastes de blanca espuma en la playa habitual.
Parecía que sonriendo,las olas invitaban a darse un baño, aunque realmente estaba turbio.
Bastante tamaño,el suficiente(justito) para mi nivel, calculo que la serie serie de 2 - 2.5m...[duda: si estas en el pico rebasando el rompiente, y cuando viene la olas el tablón se pone vertical y aun ves un poco más de ola por arriba, y remas como un loco para que no te enganche justo antes de romper... mas o menos seran 2.5 no? (bueno no se, igual son 2.5 tabloneros ggg)
Viento terral y agua un poco revuelta, marea muy alta, mucha agua y mucha corriente.

Después de unos cuantos minutos,revolcones y volteretas hasta llegar al pico, ayer tocó observar, con calma y precaución, como rompian las montañas de agua que se acercaban con un buen periodo, eso si, hacia nosotros.

En el agua 4. Tres chicos con shortboard en la derecha y yo con mi tablonaco en la izquierda (era un "poquito" más tendida)
La corriente te llevaba de cabeza al pico, asi que remada constante para que la serie, al llegar no te mandara hacia los fondos arenosos...

Y pasaba el tiempo... remaba para colocarme , para no descolocarme...
flotar, flotaba, pero sin coger olas...

La línea del horizonte desapareció un segundo, una montaña de agua apareció de repente acariciada lentamente por el off-shore,
La referencia de la verticalidad del tablón de antes, se quedaba escasa.
No iba poder remontarla, no me daba tiempo, asi que... que remedio!! remar hacia el otro lado, a ver si en lugar de que me coja ella a mi, lo pudiera yo coger a ella.
Decidí remar sin volver a mirar para atrás, con sentir su aliento soplandome en la nuca era suficiente.
En cuanto sentí que el enorme impulso arrastraba el tablón me incorporé, empecé a notar la velocidad en la cara y a los pocos segundos note como si una gran explosión aconteciera en mi espalda y viniera hacia mi.
La espuma me arrasó, pero conseguí mantener el equilibrio.
Cogí la olas rectita, no me dió otra oportunidad, pero como recompensa, me regalo su fuerza para ir jugando con su espuma hasta la orilla...


Un poquito de reggae para compartir...
Strengthen Your Mind "Fortalece tu mente"

Pimentos de padrón... uns pican...e outros...abrasan!

Deixovos cunha version distinta da crise, desta vez en forma de anuncio publitario.
Dende o primeiro "Vivamos como galegos" pareceume unha campaña moi moi boa, transgresora para o que estamos acostumados por estas terras e a vez moi significativa.
Independentemente de comprar nese supermercado ou noutro, sempre que vexo algun de estes anuncio, non podo evitar pensar na calidade de vida que temos en Galicia ( en comparanza con outras zonas "mais desenvolvidas", ou con mais industria, ou con mais turistas). E tamén a calidade de vida que poderemos ter, cando aprendamos a aproveitrar responsablemente os nosos recursos, humanos e naturais.

Será que sempre andamos a queixarnos, que se chove, que se segue chovendo, que se chove e non para, e claro refraneiro é sabio, e xa se sabe, a base de queixarse, acabamos por facer eso, só queixarnos... "mexan por nos e dicimos que chove"

Pero a pesar do borrascoso pesimismo que nos invade nos dias de grises ceos e noites longas, o sabio refraneiro, invitanos a seguir, a continuar, a empezar outra vez, a intentalo, unha e outra vez porque o que desexas non virá soiño... "Quen queira peixes que molle o cu!"

Porque hai que intentalo, unha e outra vez..."MALOSERÁ!!




Falaba o outro dia de surfeiros anonimos... polo 0:55 , atoparedevos con Carlos (surfeiro da zona). A min, polo 1:40.

Saudos e boas ondas!

Ruben Prieto

Hay un rapaz polas terras do oeste, que ten o bo costume de facer o seu traballo cun toqueciño de humor e un cariño especial.
Non teño o pracer de coñecelo en persoa pero ten un blog onde poderedes ler un pouquiño da súa vida e do seu arte.
Hay xente capaz de facer cousas preciosas cun gusto especial...

Noraboa polo video!

Nuevas sensaciones

Me gusta el surf porque siempre aprendo algo:

Toda la mañana en el curro, desde las 8 hasta las 15:30.
Toda la mañana sabiendo que hay mar de fondo, toda la mañana sintiendo la entrada del temporal...
El viento jugando a ser otoño con las hojas de los arboles y la lluvia intermitente golpeando con fuerza el cristal de la ventana...

15.30!!! Corriendo para la playa!!

Primera parada: "Santa". Marea demasiado alta, lineas preciosas entrando desde muy atrás pero rompiendo en la orilla... es demasiado tarde, la marea no espera, la marea no entiendo el tiempo ( de reloj) del hombre.

Mientras observaba las olas de mi futuro no-baño, apareció Jahgo por allí...
Empezamos a conversar sobre posibles "secrets", u olas que podrían ser surfeables...decidimos irnos de mini-surftrip.

La busqueda...

Realmente, como hablaba el otro día, es todo subjetivo, puede ser subjetivo en compañía (como es el caso de ayer con Jahgo) pero al fin y al cabo, subjetivo.

Sé perfectamente, que no soy el primero en conducir por la carretera que ayer cogimos,ni el primero en surcar senderos escondidos, ni el primero en cambiarme entre erizos y hojas secas de castaño.
Ni siquiera el primero en ver esa ola romper y mucho menos, el primero en surfearla...pero eso no me importa.
Porque para mí ( y para Jahgo creo que tambien)fue "la primera vez".
Y todo se rodea de un aura especial, como si un manto de ilusión y nervios cubriera la escena.
Es la primera vez, y todo se vuelve unico.
No importa que sea en el otro lado del mundo o a 15 minutos de casa. Lo importante es la sensación de sentir que es un momento especial, descubrir nuevos caminos, una ola nueva, un pico nuevo que estudiar y descubrir. Nuevas corrientes y nuevos peligros. Nuevos miedos y precauciones...

Ha sido una tarde muy especial que comenzó con pocas esperanzas de darse un baño y acabó, entrada ya la noche, viendo las luces de la furgo de Jahgo alejarse por el camino, sentandome en la furgo, viendo al cielo llover entre las ramas de los castaños, con las rastas mojadas y el corazón contento.

Nuevas sensaciones que me transportan desde el mundano sonido de coches, motos y semaforos a la quietud natural de una ría donde, de ser benevolente el invierno, disfrutaremos muchas veces más!

Boas ondas!

de bañito a bañazo :D

Como es y será siempre algo subjetivo, me tomo la libertad de describirlo así, porque para mí lo fue...

La serie venía cargadita.
Si has surfeado en Basti alguna vez, conocerás la mítica barra de esta playa.
Pocas, muy pocas olas abrían, pero al empezar a bajar la marea, empezo a ordenarse un poco...tuve la suerte de pillar un par de olas,un par de izquierdas largas, rapidas y fuertes que transformaron mi baño en un bañazo(subjetivamente)

No hicieron falta más que un par de olas para que el placer de surfear un tablón se transformara en una sonrisa de oreja a oreja.

Pero es que además, llego a casa y me encuentro con que Jahgo estaba en la orilla con la camara y me hizo una foto en una de esas olas.
Me van a permitir compartir mi felicidad. Un servidor, que se considera un humilde tablonero que tiene mucho que aprender, no puede evitar alegrarse al verse retratado en una foto.
porque una cosa es como crees que surfeas y otra muy distinta es como realmente surfeas. Pero supongo que es normal, uno ve en la playa surfear a los que saben, a los que fluyen y al menos en mi caso, sueña con surfear así. Es como un empujoncito, un ¡ánimo!, un regalo más, una enseñanza más que te da el surf. Un "todavia queda tanto por aprender..."
Porque a veces, uno se cansa de ver en la revistas siempre a los mismos, haciendo los mismos trucos trabajados una y otra vez. No me mal interpreten, eso está bien.
Pero la cuestión es que creo que no reflejan la realidad del surf.
¿Que porcentaje?¿el 5%? Quizás el 5% de los surfistas tienen esa vida. El otro 95% lo forma el surfista trabajador, el surfista padre, hijo, amigo, compañero, la surfista novia o la surfista soul.Lo forma el surfista alegre y el que tiene un día triste. El tranquilo y el radical, el que respeta y el que disfruta
...
Como decía me gusta el tema de ver a la gente conocida en fotos, en los blog, por internet, es ver la realidad del surf de por aquí y las semejanzas y diferencias con el surf de allí y el de allá y el de un poquito más alla.
Además al tener la suerte de poder vernos en fotos o en videos, podemos ser más conscientes de los errores que cometemos mientras surfeamos, podemos aprender antes y así disfrutar más...

De todos modos, prefiero estar hablando de actualidad en el pico que leyendo una revista

Porque aunque no exitieran las fotos y los videos, no podrían cambiar el hecho de que mientras fluyes, tu sentimiento se hace imagen.


A luz da sala

Como moitos nenos, Gael precisaba dunha luz fora do cuarto para poder durmir.
A luz da sala entraba sixilosa no cuarto de Gael a través da porta entre-aberta.
A luz da sala era tenue, limpa e tranquila.
Gael gostaba de mirar para ela cando non podia durmir.
O avó cerrou o tiro da cociña, apagou a luz da sala e foise a durmir.

- Avóo, avóo...-susurrou Gael.
- ¿ Que ocorre Gael?
- Non podo durmir, deixame encendida a luz da sala,porfa.
- Gael, teste que acostumar a durmir co a luz apagada.
- pero non podo...
- ¿non podes?¿non podes porque?
- Teño medo avó.
- ¿ medo?¿medo de que Gael?- preguntou o avó preocupado
- De Deus - dixo Gael timidamente.
- De Deus??- sorprendeuse o avó.


Gael escondeuse debaixo da sabana e explicoulle o avó que tiña medo de que Deus se lle aparecera na noite. Deus , Xesús, María, ou calquera luz na escuridade que poidera "aparecer" metianlle o medo no corpo a Gael.
O avó sabía que era normal, son medos de nenos. Medos sociais. Medos que nos meten no corpo e que as veces non sabemos que temos, medos inconscientes e inmaduros, pero no fondo, medos normais para un neno da idade de Gael.

- "Gael, ese medo que tes de atoparte con "Deus" é o que che impide darte conta de que Deus non vai aparecer porque en cada segundo de vida, Deus xa está diante dos teus ollos."

La otra parte

Venezuela.

¿has pensando en Hugo Chavez?

En ocasiones, tendemos a generalizar, y juzgar a un país por la información que nos llega de él a través de los medios de comunicación masivos. Podríamos abrir un debate sobre la "información" ( desinformación) que nos llega cada día, pero el fin de este post es compartir con vosotros un video más, de esos del youtube, de esos que circulan por la red.

Me gustaron desde el principio, me parecen unos chavales muy creativos y con unas letras muy frescas y también reflexivas.
Son Pro-venezolanos y chavistas, pero por encima de colores y politicas, entre sus letras, describen de una forma muy simpatica, la realidad que nos venden los mass media y la sociedad de apariencias y poco reflexiva que nos rodea, y como aceptamos sin pensar las modas que nos imponen.

Hoy mismo, en una reunión en el trabajo nos dieron un dato, simplemente fue un dato más, solo uno más de esos miles de datos que recibimos cada día y que ni siquiera nos paramos a pensar.
El dato: en españa hay más moviles que personas, aproximadamente, de media, unos 40 moviles para cada uno, contando abuelos y niños...
Nadie dijo nada, nadie comento nada...
En silencio, con el asombro de la barbaridad que acababa de escuchar y con el de que las caras de quienes me rodeaban ni se inmutaran, una pregunta me vino a la cabeza...


¿Que sociedad estamos construyendo?...







AHH!! Os acordais de esto??




La otra parte...


Imposible no reirse!!

¿No te lo cres? Yo tampoco me lo creía...
Preparado??
Si??
Ponte serio...
Más, más serio.
Listo?
Seguro?

JUAS JUAS JUAS!!


(Ya te has reido???? )
No?
Si?Siiiiiiii?

A ver ahora...







Boas ondas!!

"No llega antes el que más corre, si no el que menos tropieza"

- Avó, porque sempre dis que podo conseguir TODO o que me propoña?¡Eso é imposible!


O avó, deuse a volta, e mentres ía por leña pra manter o lume aceso, sorrindo, falou pra Gael.


- Gael, TODO non é o mesmo que MOITO

















A borrasca

Mentres o neno tentaba durmir, falaba o avó de tempos pasados:


- "Recordo aquela borrasca. Chegou case por sorpresa. Esperabamos que entrara pola tarde, pero o final, retrasouse e atacou á costa na noitiña. E menos mal, porque os mariñeiros estabamos a faenar na mare, e nese respiro que deu o temporal, deunos tempo a chegar a porto.
Na maña, o espectaculo era incrible. As ondas cruzaban a ría e algunhas case semellaban querer ser pontes tentando xuntar ambas costas.

A espuma pintaba de branco toda a superficie da bahía.
Orzán, Riazor e o Matadero quedaron afogadas pola marea.
As ondas rachaban coa forza de quen se sabe imparable e algunhas, tras rachar nos cantís, tentaban mollar o reflexo da luz do faro.
Nós, os mariñeiros, estabamos no porto contemplando como a forza da natureza penetraba ata San Antón, e como o dique protexía os aparellos de pesca.
No porto as augas mansas daban serenidade a xente do mar, templaba os nervios de quen chegara a porto a noite anterior co temporal enriba, e mantiña unha paz inadecuadamente calma.


Os veleiros movianse suavemente, susurrandose entre eles co son producido do roce das súas madeiras, lamentanbanse as veces, por estar presos na súa propia liberdade, disfrutaban outras, do simple pracer de voar estáticos sobre o oceano..."


Gael quedara durmido.



O avó arrimoulle a colcha e acurrucouno.



Logo foi a por leña...






usa protector solar

Me gusta el surf porque siempre aprendo algo:

Aprendo a conocerme, a controlarme, a mantenerme.

Aprendo a conocerme, a conocer mis miedos, mis gustos, mis recursos, mis circunstancias, mis posibilidades, mis defectos y virtudes...

Aprendo a controlarme, a saber hasta donde puedo llegar, hasta donde puedo intentarlo, cuanto cuesta y como hacerlo, a descubrir mi cuerpo, a controlar la tabla, a controlar mi mente.

Aprendo donde estan mis limites, y hasta donde puedo arriesgar. Y si arriesgo demasiado, como bien sabeis...revolcón y a volver a empezar :)

Aprendo a mantenerme, a ubicarme, a tomar consciencia de mi situación: saber donde estoy y que no soy más de lo que soy.

Aprendo a mantenerme, a no querer más, para ser más feliz..


"Solo sé que soy feliz ahora"



Y si además todo esto viene acompañado de buena compañia, buena conversación y buen vino, sea una pulpada, una cena de cantautores,el cumpleaños de un amigo o compartiendo un buen baño casi de verano, poquito mas se puede pedir...


Disfrutenlo

Viento del Este

PLATO!!!

Y es que apenas hay donde rascar algo estos días, poco viento y mar del este ... supongo que en Los Ancares estará entrando un buen swell xD..

Como el amigo Bert solía cantar en la película Mary Poppins:

"Viento del Este y niebla gris
Anuncia que viene , lo que ha de venir...
No me imagino que irá a suceder
más lo que ahora pase ya pasó otra vez..."





Esperemos que Bert tenga razón, le hayan hecho un contrato indefinido al becario de windgurú y se cumplan las predicciones para la semana que viene...






Y para animar un poquito a los nostalgicos...






Pasaran los años... pero hay ritmillos y letras que me resultan imposibles para no cantarlas o moverme al ritmo de la melodía...



Boas ondas!

C I N C O

Sucede que a veces la vida se vuelve mágica, enigmatica, incompresible, sorprendente, desconocida.

Y tú, caminante del mundo, te encuentras en tu sendero con los mismos signos o las mismas "señales" aunque no entiendas su significado.

Puede ser una especie árborea, una mariposa, una estrella, o simplemente un numero.
Son segundos, en los que al percibirlos, el tiempo se ralentiza, se para.
Incluso, diluido en excusas de "suerte y casualidad" sigue manteniendo su fuerza,siguen teniendo el poder para generar un cambio en tu interior.

Y nos ha pasado este fin de semana.
La vida ha querido que nuestras acciones, nuestros lugares, giraran durante unos segundos en torno al numero 5. Durante varios días y en distintos contextos.

Sin más, y como gato curioso que soy, me he puesto a buscar su significado simbología.
No me voy a parar a valorarla ni a juzgarla, no es mi labor, pero si compartirla, porque en el mundo "físico" en el que vivimos a veces nos olvidamos de los simbolos, de la simbologia, de lo simbolico y de su significado.
Y cuando me refiero a lo simbolico, lo hago refiriendome a lo inmaterial, a las cosas sencillas, a algo tan intangible como puede ser el respeto, o simplemente mantener "tradiciones" ( que parece que a veces olvidamos)como pueden serlo dar un "Buenos días", un "perdón" o un "gracias"...




El número 5

La suma de los primeros números par e impar (2 + 3) para los pitagóricos (que no reconocían al 1 como número ni como impar) equivale al 5. Por ello simboliza la vida humana y – según las tradiciones platónica y pitagórica – el matrimonio, como suma del 2 femenino y del 3 masculino. Los pitagóricos descubrieron los cinco sólidos regulares (tetraedro, cubo, octaedro, dodecaedro e icosaedro, conocidos ahora como sólidos platónicos). El pitagorismo en sus comienzos reconocía solo a cuatro de estos sólidos, de modo que el descubrimiento del quinto (el dodecaedro, con 12 caras pentagonales) les sumió en una situación embarazosa. Tal vez por esta razón a menudo consideraban al cinco como exótico y rebelde.

El número 5 fue asociado con la diosa babilonia Ishtar y su equivalente romana Venus, y el símbolo para ambas era la estrella de cinco puntas o pentagrama. En Inglaterra, al nudo atado en forma de pentagrama se le llama “nudo de amante” por su asociación con la diosa del amor. En el maniqueismo el 5 tiene una posición capital: el primer hombre tuvo 5 hijos; existen cinco elementos de luz (éter, viento, agua, luz y fuego) y otros cinco de oscuridad. El cuerpo tiene 5 partes; existen 5 virtudes y 5 vicios.

La cosmogonía dice que el número cinco representa la inteligencia. Es la péntada, el símbolo de lo sagrado, de la luz, de la salud, de la vitalidad y del intelecto. Representa lo superior y lo inferior, los cinco sentidos corporales, los cinco dedos de la mano y las cinco funciones intelectuales: razonamiento, inteligencia intuitiva, memoria, abstracción e inteligencia creadora o inspiración. También el quinto elemento, el éter, porque está libre de las perturbaciones de los cuatro elementos inferiores. Significa el balance en la división del 10, que es el número perfecto. La péntada es el arquetipo de la Naturaleza en el sentido de su capacidad generadora, es el eje de la vida...

somos viento

y seguire caminando...


En homenaje a la negra...

que en paz descanse...





Sólo se trata de vivir


Dicen que viajando se fortalece el corazón
pues andar nuevos caminos
te hace olvidar el anterior
Ojalá que esto pronto suceda,
así podrá descansar mi pena
hasta la próxima vez

Y así encuentras una paloma herida
que te cuenta su poesía de haber amado
y quebrantado otra ilusión
Seguro que al rato estará volando,
inventando otra esperanza
para volver a vivir

Creo que nadie puede dar una respuesta
ni decir que puerta hay que tocar
Creo que a pesar de tanta melancolía,
tanta pena y tanta herida,
sólo se trata de vivir

En mi almanaque hay una fecha vacía,
es la del día que dijiste que tenías que partir
Debes andar por nuevos caminos
para descansar la pena hasta la próxima vez
Seguro que al rato estarás amando,
inventando otra esperanza para volver a vivir

Creo que nadie puede dar una respuesta
ni decir que puerta hay que tocar
Creo que a pesar de tanta melancolía,
tanta pena y tanta herida,
sólo se trata de vivir

Dicen que viajando se fortalece el corazón
pues andar nuevos caminos
te hace olvidar el anterior
Ojalá que esto pronto suceda,
así podrá descansar mi pena
hasta la próxima vez
Seguro que al rato estaré volando,
inventando otra esperanza para volver a vivir

Creo que nadie puede dar una respuesta
ni decir que puerta hay que tocar
Creo que a pesar de tanta melancolía,
tanta pena y tanta herida,
sólo se trata de vivir
...

Zocaminhoca

El surf es conexion: contigo mismo, con tus congeneres, con la naturaleza, con el oceano, con el agua, con la vida...

y al conectar, conectamos con los sentidos: gusto, olfalto, oido, vista y el tacto.

Somos lo que respiramos, lo que bebemos, lo que comemos...





Zocaminhoca É una Cooperativa de Consumo Responsable da cidade da Coruña. Unha entidade sen ánimo de lucro, un proxecto de economía social no que as persoas somos o máis importante e da que formo parte dende hai uns meses. Rebuscando pola rede, atopeime coas fotos do día da Asamblea constituinte:


Dende aquí, animarvos a visitar a paxina de Zocaminhoca e descubrir un pouquiño máis a iniciativa e reflexionar sobre os nosos hábitos de consumo, e por suposto, ainda que sexan pasiños pequenos, difundilo na medida do posible.

Non é cuestión de non consumir, senón de consumir sen consumismo.

One love Conexion!

Agradable y feliz fin de semana.

Viernes 2:

Megabocata de raxo con pimientos en Ferrol( Bar Ordenes, calle San Francisco) y concierto homenaje a Antonio Vega en " A fusa": Paris Joel y la Leiros, Marcos Mella, Felix Arias,David Taboada, Cesar de Centi,etc.
En proceso y de camino a casa "the tunnel road song" xD.

Sábado 3:

Comenzó el curso poético en el Corte Inglés con una invitada de excepción: Eva Veiga.
Es un placer escucharla, no solo porque recita con la emoción de quien siente propios sus poemas, sino porque al hablar , tiene en su dialectica la virtud de conectar todas las dimensiones de la vida.,
Lectura de poemas. Versos compartidos, calidez, intimidad...
Aprovecho las palabras de una amiga de conchi que lo ha expresado a la perfección y nos ha subido un poquito la autoestima a todos:


"...Outra cousa, para que sigades montados na nube á que arribamos hoxe pola mañá. Acábame de chamar unha amiga que estivo no recital e díxome que non só lle gustara moitísimo senon que resultara algo moi emocionante polo ambiente que se creara ( bueno, que crearamos entre todos nós) Dixo que se percibía unha conexión, unha sensibildade, unha certa intimidade moi especial que nos unía e que lle dera ao acto algo que ela non percibira en nigún outro recital. E que conste que só repito as súas palabras."


Tardes de guitarra y paz. Siesta.
Pulpada nocturna y vino de gaseosa.
Papas esmagadas, aceite de oliva.
"Do it yourself"
Hazlo tu mismo: tu casa,tu cocina o tu pequeña huerta.
Chistes de moscas y gasolina.
LLuvia de verano, kalimotxo.
añorando momentos en sotanos musicados
porque "la fiesta nunca se puede perder"...
Y me pierdo en la luz del alba sin tus llaves,
sin contraseñas,
sin las palabras claves.
Disfruto la inocencia del principiante que añora aprender
amanezco de nuevo...
como siempre,
siempre es un placer

Domingo 4: One love conexion!!

Wail:Gemido

Conciertazo de "The Wailers" en una noche veraniega en pleno mes de octubre.
Si quereis leer un poco más, entrevista de Álvaro Meilán al bajista Aston Familyman Barret, único miembro original vivo. Podeis leer la entrevista aqui





"Y vuelvo a surcar la inexistente linea del tiempo,
girando como la niña que sonríe en su columpio,
despeinando toboganes con su mirada y su silencio"

calles de poesía

Me pierdo en los oscuros recovecos de la noche
salgo de fiesta con el sol,
me emborracho de luz de luna.
Me pierdo en la danza del viento,
besando las grietas habitadas
de las sigilosas casas del averno.

Descubro poesía en antiguas piedras ocres,
escucho el susurro de los siglos
rumores de revolución,
secretos de amantes distendidos.

Camino entre las grietas de los tiempos
percibiendo la conexión natural,
recordando el buen beber
conversando mientras brilla la candela,
descubriéndome mientras respiro las palabras de la brisa tuya,
mojándome en los charcos de las contradicciones de mi ser.

Me siento y descanso.
Sediento, bebo en las fuentes del camino a Zion
Peregrino con mis manos tu sonrisa
me confieso en las curvas de tu oración.


Rogarte quisiera en este mismo instante,un humilde brindis por nosotros:

¡Brinda conmigo por el dulce vino de la vida!
¡Brindemos, porque el vivir no se acaba,
brindemos porque el vivir, empieza cada día!

Salud!!(y buenas olas :D )

Los Manda-mientos

"Primero: Dios es sacrificio. Sufre en esta vida, serás feliz en la próxima.

Segundo: quien se divierte es infantil. Vive bajo tensión

Tercero: los otros saben más lo que nos conviene, porque tienen más experiencia.

Cuarto: nuestra obligación es satisfacer a los demás. Es preciso agradarles, aún cuando esto signifique hacer renuncias importantes.

Quinto: es preciso no beber de la copa de la felicidad; podría gustarnos demasiado, y no siempre la tendremos a nuestro alcance

Sexto: es preciso aceptar todos los castigos. Somos culpables.

Séptimo: el miedo es una señal de alerta. No hemos de correr riesgos

Éstos son los mandamientos que ningún guerrero de la luz puede obedecer”

PAULO COELHO. Manual del guerrero de la luz

La Ola

Me gusta el surf porque siempre aprendo algo:

LA INCERTIDUMBRE


Los ultimos metros antes de llegar a la playa son interminables...
La columna de pensamientos y deseos se agolpa a las puertas de la playa, como si un invisible muro de incerteza ralentizara el giro de las ruedas, como si el asfalto se estirará como goma elastica en manos de un niño.
Sabes que hay baño porque las nuevas tecnologías y los amigos te han avisado pero la incertidumbre de "the search" continua en el pecho:
¿Como estarán hoy las olas?
¿se habrá levantado viento?
¿habrá alguien en el agua?
¿mucha gente?¿poca?

EL APARCAMIENTO

Llegada al aparcamientos, muchos coches para ser finales de septiembre. Caras conocidas.
Al fondo, en la playa, se intuye un pico juquetón, no excesivamente grande, pero olas largas tanto de izquierdas como de derechas.
LLego despues de trabajar, aun queda tarde, pero el sol ya hace tiempo que se desprendió de su cenit.
Ieltxu y los chicos del Longboarders Go Home Club(blog en construcción) ya están cambiados.
Antes de hablar, ya nos habiamos comunicado: sonrisas, miradas complices, inquietud, proximo destino...de momento, una cenita para el jueves :D


EL PICO

Ayer tocó remar, la corriente ayudaba, pero el pico no estaba precisamente en la orilla. Media marea, gente en el agua, muchas caras conocidas, conversaciones breves y sanas de camino al pico(mejor dicho "de remada al pico")
El pico ordenado, bastante gente pero todo el mundo cogiendo olas, los tabloneros unas pocas más...pero que le vamos a hacer...al culpa es de la tabla que se deja llevar por cualquier espumilla...
En el pico ambiente agradable, asi da gusto estar en el agua aunque no se cojan olas!!


LA OLA

Cuando uno empieza a hacer surf suele empezar por olas pequeñas, tendidas, suaves. Sin embargo, el propio deporte, o tu propio cuerpo te va pidiendo algo más grande.
Normalmente le dás al cuerpo lo que te pide, luego te llevas un par de revolcones, tragas un poco de agua salada y vuelves a tu tamaño habitual. Tiempo después intentarás coger una ola un poquito más grande, y tu nivel o tu experienca te irá ubicando en tu sitio para poder conocer tus limites.
Para cualquier surfista medio la ola que cogí ayer posiblemente sea un tamaño decente, sin embargo para mí, tablonero amante de espumas tendidas, fue "LA OLA".

Porque en mi corta trayectoria como longboarder todavía no he cogido muchas de ese tamaño(1-1.5m) y con esa fuerza.
Porque desde que me puse de pie, ya me di cuenta de que la pared de la ola, estaba por encima de mi cabeza y no por debajo como suele ser habitual para mi.
Porque emocionado, mientras surfeaba y sin quererlo, me salió uno de esos gritos de alegría que nos recuerdan al lejano oeste...
Porque desde el primer instante la ola amenazaba con romper pero me permitió disfrutarla durante unos cuantos segundos, hasta que, como consecuencia del poco fondo, se desplomó, arrastrandome a mí y al tablón hacia el tambor de su lavadora.

Allí, entre revolcones de blanca espuma, me encontré con Jahgo.
Había cogido la ola anterior, muy parecida, también poderosa...
Jahgo también habia probado la función centrifugadora de la ola.


Fue una buena serie, de las ultimas antes de que la marea bajara por completo.


El sol se escondió detrás de la cortina de la noche.
cada ola siguió rompiendo:
cumpliendo su misión,
continuando el ciclo natural de la marea...


Un poquito de reggae:

El Mundo

(un cuento muy especial)

Un hombre del pueblo de Neguá; en la costa de Colombia, pudo subir al alto cielo. A la vuelta, contó. Dijo que había contemplado, desde allá arriba, la vida humana. Y dijo que somos un mar de fueguitos.

El mundo es eso -reveló-. Un montón de gente, un mar de fueguitos.

Cada persona brilla con luz propia entre todas las demás. No hay dos fuegos iguales. Hay fuegos grandes y fuegos chicos y fuegos de todos los colores. Hay gente de fuego sereno, que ni se entera del viento, y gente de fuego loco, que llena el aire de chispas. Algunos fuegos, fuegos bobos, no alumbran ni queman; pero otros arden la vida con tantas ganas que no se puede mirarlos sin parpadear, y quien se acerca, se enciende.

Eduardo Galeano, “El libro de los abrazos”

Ole tus huevos Ieltxu!!

Vaya tio que estas hecho!!
Dos dias de surf y ya se está poniendo de pié!!
Tenias que verlo ayer cogiendo olas ideales para aprender en bastiagueiro
Madre mia, enhorabuena!
ahora ya sabes, a darle duro y en unos meses haciendo aereos ;)

Acuerdate de la postura, del equilibio, de los pies, de las rodillas,de los brazos, de la cabeza, aprieta esa barriga, echate un poco más para delante, ahora un poco más para atrás,la ola, las preferencias, las quillas (cuidado que cortan), el invento,los pies, las algas, la orilla , la espuma, la gente,cuidado con la cara, rema, rema, el impulso, el take off, sigue remando, los pies,una cañita?, cuidado la serie, los tirones, la espalda, el mar, la playa, las sonrisas, las caidas, los pies ...¿otra vez los pies?
:D

Boas ondas!

y se fue el verano...

y el verano huyo hacia el sur.
y se fue a buscar calor, olor a hierbabuena y jazmin y notas de guitarra vieja.
Quedaron rezagados algunos rayos de sol, aquellos que colorearon nuestra tarde después de varios días de cielos grises. Cada uno de los rayos se fue, lentamente, alejandose hacia el oeste mientras el otoño, suavemente... se coló por las rendijas de las puertas...

Han sido cuatro dias de olas más bien malas pero de baños increiblemente buenos!
Gracias señores! Boas ondas

"HAY QUE CELEBRARLO" (Shabu One Shant)

Re-construccion

Me gusta el surf porque siempre aprendo algo:

Me ayuda a definirme, a ubicarme, a conocerme.
Me enseña a buscar mi sitio, a girar con los vientos para buscar un buen off-shore
Aprendo a medirme o moverme en mi medio, a descubrir mis limites.
Aprendo en qué olas y condiciones puedo/debo darme un baño y en cuales no.
Aprendo a fluir, aprendo a cambiar...

Me enseña a perder el miedo a probar nuevas experiencias, a intentar coger una ola un poco más grande, o un poco más fuerte, y a aprender que las primeras veces, me voy a caer y a tragar agua y revolcones...
me enseña que otros ya han pasado por esta situación y han seguido aprendiendo.
Me enseña que otros pasarán y que les queda mucho por aprender.
Me enseña que pasaré por otras mil experiencias distintas y que todo está por aprender..
y me enseña a fluir cuando las olas pequeñas, o a surfear espumas,o 1/4´s de metro
a ir playas ventosas para poder darme un baño, o a quedarme en casa porque siempre hay algo que hacer y porque tambien es necesario desconectar vez en cuando

Re-construyendo-me-ha-yo.
cambiarlo todo o cambiar nada.
Re-estructurarme
Re-definirme
Re-encontrarme...


[unas fotos y textos sueltos encontrados en internet]


"Todos los autores, todos los maestros y los grandes sabios siempre nos han dicho que investiguemos por nosotros mismos, que busquemos nuestro propio camino, que no hay receta concreta, solo ayudas en el camino. Muchas veces, parece que olvidamos estas palabras de todos aquellos que admiramos en el camino, para terminar admirándolos a ellos, y así quedamos cegados y cojos por largo tiempo. No deberíamos olvidar la verdadera ayuda que nos brindan a cada paso, ese compañerismo, eso que nos cuentan y que solo cuando lo vivimos lo podemos comprender, más allá de las palabras, que solo son eso, y nunca podrán contener el sentido, la emoción que se quiere transmitir"





"Dado el ritmo de vida que llevamos, y como consecuencia de esta mente - propietaria de nuestro silencio, pensamiento y acción- muchas veces no podemos sentir lo que hay detrás de las palabras que leemos, escuchamos o decimos; tan así, que en estos últimos años hemos substituido la investigación propia por la memorización total, anulando de esta forma cualquier posibilidad de llegar a nada realmente espiritual.

Muchas veces se parte de la experiencia del otro para intentar explicar algo que no hemos vivido, que no hemos sentido, y la pregunta inevitable que sigue es, ¿porque intentamos explicar algo que no conocemos en lugar de conocerlo para explicarlo? "







"... estaban centrados en su época, en la que era mucho más fácil meditar, estar atento, en la que la educación no era tan agresiva como es ahora.
Hoy en día todo lo que no se pueda poner dentro de un tubo de ensayo no existe, no se nos enseña a investigar, se nos enseña a memorizar lo que está escrito, a aceptarlo y a defenderlo sin cuestionarlo, sin meditar al respecto, simplemente se nos dice que es así y basta. "





"Quien pretenda una felicidad y sabiduría constantes, deberá acomodarse a frecuentes cambios" (Confucio)
"Dejarás de temer cuando dejes de esperar"(Séneca)

Volveré muy pronto...

me gusta vivir a tu ritmo,
vivir al mio.
sonreir tranquilo,
sonreir contigo.

Me gusta sentir que vivo
me gusta sentirme vivo
sentir que rio, sueño, lloro, sollozo o grito...
me gusta sentirlo (TODO) contigo...






Zamba del emigrante

Tengo que partir, mi corazón,
antes que yo otros se fueron.
Todos saben que las aves migratorias
siempre encuentran el camino de regreso.
No llores más, mi corazón,
que yo no busco el olvido.
Sólo busco futuro y horizonte,
el faro que orienta al naufrago perdido.

Sube al ómnibus de Zitarrosa
una mañana de domingo,
aquel que nos llevaba al cerro.
Buscarás en la ciudad dormida
el sueño que tuvimos siendo niños.

Regarás bien, mi corazón,
nuestro jardín y los recuerdos.
Y cuando pasees por el mercado
brindarás a mi salud con medio y medio*.

Volveré muy pronto, mi corazón,
y sanará el barrio enfermo.
Todos saben que las aves migratorias
siempre encuentran el camino de regreso...



Estado latente

En agradecimiento a Paris Joel por esta entrada y encender mi chispa para reflexionar sobre esto y también a todo el mundo que estaba ayer en Basti, por robarme unas cuantas sonrisas inexperadas


Te sientes distinto?, te faltan sonrisas?, te faltan sueños?
Has ido perdiendo la energía lentamente sin saberlo.

En ocasiones sientes que la vida ya no late con la misma intensidad, como si su/tu corazón no palpitara.

Y es cierto que sientes que ha dejado de latir, pero es falso que, en realidad, haya dejado de hacerlo.

Simplemente no lo percibes...o no lo recibes.
Puede ser que tus puertas estén cerradas, o medio abiertas, y que la vida, con su intensidad no sea capaz de atravesarlas...

/* Pensando sobre esto, se me ocurrío denominarlo "Estado Latente" (no se si alguien lo habrá usado ya*/

La vida en estado latente...
El mar en estado latente...
Nosotros en estado latente...

Es como el surf cuando el mar es pequeño o escaso, aunque apenas haya olas estarás ahí, insistes en estar ahí,quieres estar ahí.
Sabes que vendra una serie más, lo percibes, crees verla a lo lejos...
Y se acerca, y viene, y rompe...pero en la otra punta de la playa...
Y sientes, que no estabás en el sitio correcto.
Y empiezas a buscar, y a moverte, y pruebas otros sitios y disfrutas de la intensidad de acertar(a veces), y otras, equivocarte.
Y en cada pico otra gente y otras sonrisas, y otras conversaciones y otras olas compartidas ( porque de vez en cuando, cada 10, 100 o 1000 olas, esta bien compartir una ola, te rejuvenece).
Y sin saberlo, buscando tu ola, en una tarde de poco mar, tu puertecita se ha abierto,has conocido gente, has sonreido con ella, has aprendido con ella, y mientras todo esto pasaba, surfeaste la ola que esperabas.



foto:internet

------

Si estás vivo, sabrás que la vida no para.
¿soy yo el que he parado?
¿voy demasiado rápido?

Quizás simplemente no consiguimos bailar al ritmo que la vida toca para nosotros(o no escuchamos con claridad), o usamos viejas formulas: me da trabajo buscar o me conformo con esperar ( a veces años) a que "la ola" vuelva o decir que ya lo haré mañana (o cuando me jubile) o que ya vendrán tiempos mejores ( porque sabes que en donde estás fuiste feliz hace tiempo, recuerdas que una vez rompía una ola muy buena aquí)

Querido amigo, sin darnos cuenta,cada segundo que pasaba, cada ola que rompía,cada brisa que soplaba, estaba en movimiento y nosotros no.

Cada hoja, cada gota, cada grano de arena...
Y nosotros quietos, en estado latente
esperando que vuelva lo que ya no está,
sin saber que lo que venga
vendrá por lo que hagamos,
y que si no hacemos nada,
nada vendrá.

Querido amigo, sin darnos cuenta, han cambiado los fondos...



¿ Y vosotros que opinais?
te atreves a compartir como lo sientes?
(gracias suso por adelantarte en la entrada anterior)



-

The search

Me gusta el surf porque siempre algo:

Y aprendo a surfear, y aprendo a fluir, y aprendo a elegir las olas que me manda la vida.

Y aprendo aprendiendo a levantarme cada vez que me caigo
Y aprendo que el aprendizaje es lento, y a veces duro, y a veces triste.
Y aprendo que queda todo por aprender
y aprendo a construirme y a seguir mi instinto
y aprendo a seguir mi instinto
y aprendo aprendiendo a seguir mi instinto
y aprendo a cerrar los ojos para ver
y aprendo a cerrar los ojos para ver
y aprendo a cerrar los ojos para ver...

la marea,
brilla el amor en tus ojos;
correras por habitaciones verdes,
A veces conmigo, a veces sin mi.
Desayuno caliente en el frío invierno,
hace tiempo que desde el rompiente me llamo,
me llamo a mi mismo,
para encontrarme
para re-encontrarme,
se que ya estoy alli desde hace tiempo,
aunque no se
cuando llegaré

porque no se quien soy
no se de donde vengo
no se adonde voy
no se lo que tengo






Sabe, já faz tempo
Que eu queria te falar
Das coisas que trago no peito

Saudade, já não sei se é
A palavra certa para usar
Ainda lembro do seu jeito
Não te trago ouro
Porque ele não entra no céu
E nenhuma riqueza deste mundo
Não te trago flores
Porque elas secam e caem ao chão
Te trago os meus versos simples
Mas que fiz de coração

Soedade

O neto choraba.

- Que pasou?- falou o avó

- Avó, os nenos falan de min e metense conmigo porque as veces gusto de xogar soíño ou prefiro pasear polo río mentras eles xogan o futbol.

O avó gardou silencio.

- Recorda Gael, que a felicidade nunca é verdadeira se non é compartida.
Mais recorda tamén que, igual que precisas do frío para experimentar o calor, igual que precisas estar canso para experimentar o descanso, has de experimentar a soedade para ser consciente da ledicia de compartir o teu tempo coa xente.

Gael chorou de novo.
O avó foi coller leña.




El Making-off de "Soledad" a cargo de Dani Alvite:

Alberto "Mou" Mourio -Soesto- from daniel alvite on Vimeo.

BELEZA!!

Obrigado!!

Gracias.
Por todos los segundos de estas tres semanas.
Por vuestras miradas sinceras, por vuestros ojos verdes, azules, negros, clavados en mi corazón.
Por vuestros abrazos, por compartir risas y aceras.
Por 21 despertares "everyday"
Por ser grandes, por el deseo de hacer un mundo mejor.
Por compartir conmigo un poquito de revolución.
Gracias por enseñarme, por hablar, debatir, discutir...
Gracias por los silencios. Por hacer un buen equipo.
Gracias por las garzas invisibles decorando nuestra habitación.
Gracias por opinar, por decidir, por contradecir.
Por los entendidos y los malentendidos.
Gracias por fluir.
Por las clases de inglés y portugués. Por las clases sobre la vida.
Gracias por ser mi espejo y no creer lo que te digo.
Gracias por ser blanco, negro, rojo o amarillo.
Por las conversaciones en la calle.
Por los poetas muertos y por los que resucitan.
Gracias por ser taxista, hermano, cocinera, madre o amiga.
Por tus regalos y por aceptar conmigo los que nos ha regalado la vida.
Por ser helicoptero en la ciudad vacia.
Por ser sombra a contraluz.
Por ser arena en la playa o cerveza en la cantina.
Por ser fotografo oficial.
Por tus gestos de alegría.
Por ser trenza volando al viento o rasta(I&I) en fabela antigua.
Gracias por ser XENTE.
Por ser primero en ser primero, por enseñarme tu casa, por plantar en mi semillas.
Por dejarme tu guitarra, por la conexion de melodias.
Por que tu casa fue mi casa por un dia.
Por las lagrimas que me llenan, y por las que me vacían.
Porque primero fuí BRASIL, y ahora vuelvo a ser GALICIA...

Gracias por abrirme el mundo, el corazón y la vida. (23/08/2009) MOU
Ya queda poquito, apenas unas horas...

Ganas de quedarme, ganas de volver a compartir olas con vosotros...


Por el momento compartir la información que Robert (Sandspit) quiere transmitir con todos nosotros a través de El Buen Oasis.


El cartel del campeonato :



(en caso de cualquier duda o consulta podeis hablar directamente con Robert: sandspit@tiggerfan.com )
Un saludo y mucha suerte a todos los que participen!

"UN EDUCADOR ES UN CREADOR DE MUNDOS"

( gracias Reginaldo)

NADA E PARA SEMPRE ,MAS QUE SEJA ETERNO ENQUANTO DURE

"No puedes nadar contra corriente, pero puedes nadar hacia la orilla y ver como la corriente arrastra al rio hacia el precipicio"

Eres tu quien decide...
Eres tu quien asume...
Eres tu quien sonrie...

Eres tu quien lee en lugar de beber
tu quien abraza en lugar de golpear
tu quien escucha en lugar de gritar
Eres quien acepta en lugar de luchar.

La vida te da lo que necesitas para crecer,
igual que a mi.
Ayudame cuando no lo vea
Ayudame cuando no lo crea.
Ayudame cuando no sea. I&I

No juzgues el camino que te es desconocido.
tu conoces el camino de tu alma, pero no el de la de tu vecino.

Cada uno es responsable de su vida,
mientras no lo aceptes no podrás cambiar,
ni ser feliz..

Ai soledad!! A donde ir?

Solo la luz aparece cuando la oscuridad es aceptada

Eres tu quien escribe las normas,
tu corazón te muestra el objetivo
tu mente, las opciones
tu cuerpo, las deciciones .

We don´t need no more trouble.

mirate por dentro
armate de valor
recuerda que eres libre
kuando sigues a tu corazon.
unidad: alma, mente y cuerpo
sabio es, quien acepta su destino.

[y mientras escribia esto, la vida me sonrió, una vez más..]


everyday good

I.

- Voçe e uma persoa muito especial.

- Obrigado

- voçe e Deus?

- Son , pero nin mais nin menos que voçe.

II.

- Sigo levantando mariposas en tu estomago al besarte?

III.

- Desconectar, voar unha pipa ( cometa) , sentir o vento nos meus dedos, pintar una casa...

IV

- Buscar a soedade para pensar, caminhar sosinho...

- Deixe os problemas onde voçe ficou sosinho!!!

V.

- Abrirse o mundo, abrir o corazon, abrir o corpo...

- Unha vida nova por descubrir...

VI.

- Deus e mao, mira o que fai coa minha vida, mira os problemas que me trouxo , porque?

- Os seus problemas son seus e non de Deus, será que voçe ve a Deus como inimigo e non como amigo?

VII.

- Que foi?

- Podes parar de preguntar?

- Posso, mais voçe non está a sorrir

VIII

- EVERYDAY IN THE MORNING,

YOU´RE BORN, EVERY DAY, YOU DIE AT NIGHT

INQUIETUDES



¿No sabes que están hablando de una revolución?
Suena como un susurro
¿No sabes que están hablando de una revolución?
Suena como un susurro

Cuando están de pie en el bienestar de las líneas
Llorando en las puertas de los ejércitos de salvación
Perdiendo el tiempo en las colas del paro
Sentados alrededor a la espera de ser promocionados (contratados)

La gente pobre va a levantarse
Y obtener su participación
La gente pobre va a levantarse
Y tomar lo que es suyo

¿No sabes
Será mejor que correr, correr, correr ...
Oh he dicho que es mejor
Corre, corre, corre ...

Finalmente la clasificacion social está empezando a cambiarz
hablando acerca de una revolucion...


"Cuando el corazon habla, el mundo entero se mueve para que en tu templo(cuerpo) encuentres tu camino" (MOU)

Son

Son son
son aurea plenitude no corazon
son apenas unha luz querendo ser accesa
son a ledicia da tua sonrisa
son menino da rua
son un pe descalzo
son acibeche no maculele
son as raices da terra
son as ramas do meu pelo
son desexo e resistencia
son a curiosidade
son a consecuencia e o feito
son a lei do corazon
son eu mesmo no espello preto dos teus ollos
son a mao na percusion
son o reflexo do que ves en min
son a paixon
son querendo ser
o que son
e o que non son...

Blowing throught the air...(fluindo no vento)



Theres a natural mystic blowing through the air;
If you listen carefully now you will hear.
This could be the first trumpet, might as well be the last:
Many more will have to suffer,
Many more will have to die - dont ask me why.

Things are not the way they used to be,
I wont tell no lie;
One and all have to face reality now.
though Ive tried to find the answer to all the questions they ask.
though I know its impossible to go livin through the past -
Dont tell no lie.

Theres a natural mystic blowing through the air -
Cant keep them down -
If you listen carefully now you will hear.

Theres a natural mystic blowing through the air.

This could be the first trumpet, might as well be the last:
Many more will have to suffer,
Many more will have to die - dont ask me why.

Theres a natural mystic blowing through the air -
I wont tell no lie;
If you listen carefully now you will hear:
Theres a natural mystic blowing through the air.
Such a natural mystic blowing through the air;
Theres a natural mystic blowing through the air;
Such a natural mystic blowing through the air;
Such a natural mystic blowing through the air;
Such a natural mystic blowing through the air.



Respiren , vivan y sean felices...




I´m flowing with the wind (Mou)

"Lo esencial se puede ver solamente con el corazon"

"El que da recibe, el que busca encuentra"



Imaginense que viven en una fabela de 400,000 habitantes, en la periferia de una ciudad de 20 millones de habitantes, donde simplemente por cantidad, una vida vale muy poco.

Imaginense que en esa fabela, viven en el barrio de Eldorado donde además el barrio se divide en cuadras[lo equivalente a distritos] y en cada distrito existe una banda o pandilla que lucha por el control de su distrito.

Imaginense, además que la supervivencia de cada pandilla depende del trafico de drogas y armas y que, además, cada banda intenta conseguir el control del distrito contiguo...

Ahora solo tienen que dejar de imaginar y pensar en solo una palabra: "Guerra"






Lo relatado era la situacion hace 5 años de la fabela donde estamos trabajando. Murió mucha gente inocente, muchos adolescentes de menos de 15años perdieron la vida, murió mucha gente inocente, y otros muchos dejaron este mundo con una bala perdida entre sus carnes.

Imaginense, además, que cada uno de ustedes conocían a 6,7,8 o 9 de esos jovenes: tu hijo, tu hermano, tu amigo, tu mujer...perdió la vida.



=================

HACE 5 AÑOS..........

=================



Hoy 07/08/09 mi corazón se ha llenado de plenitud durante cada segundo, experimentando, sin parar, vibraciones positivas...



Aqui en Brasil, los niños están de feriado(vacaciones) a causa de la gripe A, y por propia cultura y porque las casas aqui son lugares para , basicamente, comer y dormir, se pasan el dia en la calle...y hoy la he pasado con ellos...

Que pueden hacer 100,000 niños de vacaciones en las calles de tu pueblo?



===============



El barrio de hoy, poco tiene que ver con el de hace 5 años, los niños juegan y sonrien en las calles, la gente abre pequeños negocios y los bares cierran a las 10 para evitar la venta de alcohol por la noche y asi evitar la violencia.

La gente sueña y es consciente que ayudar a tu vecino no es una cuestion de dinero sino de voluntad...



===============



Desde aqui quiero agradecer y apoyar la labor de gente como Jonathan de ACER, y muy muy especialmente a Reginaldo, un educador social, entrenador de futbol, padre de familia y amigo que desde la Asociacion Bola Pesada lucha cada dia para que los niño/ajueguen en las calles, siendo compañeros, amigos, vecinos ... y para que el futbol y el deporte en general no solo sea correr y dar patadas al balon sino una forma sana de vivir, respetar y amar porque al igual que na "roda da capoeira" todos somos iguais...

Lo mejor del día: vivir la calle, el futbol na rua, los niños jugando descalzos, las miles de preguntas que te hacen por ser alguien que vive muy lejos, entrar en sus casas, el bocata que Helen nos preparó, un poco de guaraná, la tenue luz que reflejaba sus sonrisas...
El partido que jugamos por la noche en un campo de futbol de esos de hierba ( mi primera vez) el penalti que provoqué, conocer a un amigo de la infancia de Reginaldo, hablar de su familia, y de la mia...escribir y compartir esto con vosotros, las risas que me lanzo con Felipe, el spaninglish//portugnol que estoy practicando...

Por cierto, me ha explicado Reginaldo que aqui en Brasil el domingo es "o dia dos pais" , asi que Papi te manda ( Reginaldo) un gran abrazo, abrazo que por supuesto yo tambien te mando y hago extensivo para ti mami, y para todos los papis//mamis de todos vosotros...

Reginaldo, dale tambien un muy fuerte abrazo a tu papa de mi parte...

"Solo hace una falta una cosa para ser feliz......Sonreir" (Mou)

Pintando el cielo

Articulo publicado en la Fundacion Telefonica Brasil

Começam os trabalhos do programa
"Vacaciones Solidárias em Diadema"


Os participantes do Vacaciones Solidárias foram recepcionados por Sérgio Mindlin e representantes da Fundação Telefônica

A Associação de Apoio à Criança em Risco (ACER) em Diadema está vivendo um novo ritmo desde segunda-feira, quando chegaram os sete voluntários estrangeiros, vindos da Telefônica da Espanha, Reino Unido e Alemanha para desenvolver ações sociais e compartilhar seus conhecimentos com as crianças, pais e monitores da instituição. Também participarão duas voluntárias da Telefônica SP, como representantes do Brasil.

Durante três semanas, os voluntários farão um trabalho em tempo integral por meio de oficinas que vão capacitar educadores da ACER e atividades esportivas e culturais com as crianças atendidas.
Os voluntários estrangeiros chegaram ao Brasil no domingo, dia 2, e foram recepcionados por representantes da Fundação Telefônica, que programaram algumas atividades de ambientação, incluindo visitas à própria Fundação e à sede da Telefônica na Martiniano de Carvalho.
Para o voluntário espanhol, Felipe Fernández Alvarez, 32 anos, o trabalho realizado com crianças é tão importante que esta é sua segunda participação no programa Vacaciones Solidárias. Há dois anos ele participou deste trabalho em uma instituição de El Salvador, também apoiada pelo programa Pro-Menino (Pro Niño). “É uma experiência tão boa poder transmitir um pouco do meu conhecimento a estas crianças e compartilhar com elas estas três semana, que recomendo a todos. Não existe nada mais gratificante do que ver a alegria destas crianças ao perceberem que são importantes e que tem gente que se preocupa com elas. É uma troca: o voluntário também ganha muito com este trabalho”.
Segundo Felipe, esta mescla de idiomas (português, espanhol, inglês e alemão) não representa nenhuma dificuldade na transmissão dos conhecimentos, pois “existe uma linguagem universal que é muito expressiva. No final todo mundo se entende muito bem”, diz.
Os voluntários retornam ao país de origem no dia 23 de agosto, quando finalizam os trabalhos no Brasil.


Por Lucy De Miguel Vetor Comunicação
http://blog.fundacaotelefonica.org.br/?p=429

Miniretratos de SAO PAULO I

HOLA!!!!!!!!!!!!

Un besito para todos, uma aperta, un beijinho...

Hay tanto tanto para contaros....
Cosas tan distintas... cosas tan iguales...
Al final me doy cuenta de que en todo el mundo ... estes donde estes... lo importantes es la gente...

1//Por lo que he visto hasta ahora no encuentro pobreza de hambre, pero si en muchas ocasiones pobreza en educacion en valores.
Hay muchas familias rotas, y otras muchas que nunca llegan a constituirse (madres solteras abandonadas, padres alcolicos, droga, contrabando... )esta es la lucha del centro ACER y del proyecto Promenino (proninho) y la fundacion telefonica.
en estas circunstancias ( que no son visibles, sino que "se saben que existen") ver sonreir a un ninho, es toda una alegria... son realmente sonrisas sinceras...

Por desgracia hay otros muchos que no sonrien, los ves tristes, cabizbajos... sus circunstancias, ellos las conocen... nuestro trabajo hasta el momento es mantenerlos activos, con deportes, capoeira, percusion...

"Na roda da capoeira todos somos iguais...e cada un atopase co seu oposto...o pobre co abogado, o analfabeto co doutor, o branco co negro, porque o importante e a unidade e a diversao do xogo"

2// Me estoy olvidando del espanhol aqui hablo portunhol y spaninglis

3//Me gusta mucho observar que lo util prevalece sobre lo estetico en las clases bajas...me recuerda mucho a lo que seria la vida en el campo ahi. Primero es la utilidad, no hay competencia estetica cuando hay poco dinero.

4//hoy estuve hablando con una "abuela" un ratito...muy gratificante...con los ninhos juegas...pero la gente mayor es mas consciente de la realidad...aunque sabe,se, sabemos,que simplemente consiste en vivir( sobrevivir)...

5// Como cualquier otra gran ciudad, SAo paulo es horriblemente grande, es el centro economico del pais, grandes bancos, grandes industrrias, y a su alrededor grandes fabelas...20 millones de personas...miles de rascacielos...los ricos son muy ricos... y los pobres son...humildes...

6// Sao Paulo es la ciudad del miedo, la seguridad privada es un negocio, un edificio cualquiera de ahi, donde tu o yo vivimos, aqui en el centro tiene guardias de seguridad en la puerta, en el garage y todo esta vallado y electrificado... es un fuerte contraste...todo el mundo te dice..."mucho cuidado con..." " es muy peligroso esto... y lo otro..." pero realmente a poco que observes es como cualquier otra ciudad...lo que ocurre cuando hay tanta gente.. es que la vida de un individuo vale muy poco...

7// A pesar de todo esto... no os preocupeis porque donde nosotros nos movemos es seguro y ademas en la fabela donde trabajamos, se ve con muy buenos ojos la labor de este centro de ayuda y particularmente nuestro trabajo como Voluntarios...la gente es muy agradecida cuando les explicas que alli en espanha estamos en ferias (vacaciones) y que voluntariamente, porque queremos venimos a ayudarles...(inexplicable)

Un bsito para tdos y todas, os quiero un monton...no os echo de menos... pero si me gustaria que pudieseis vivenciar todo esto...

Unb abrazo enoooooorrrrrrrrrrrrrme!!!

Verano sin prisas

Así es como se lo esta tomando este año el amigo estival.

Realmente yo creo que ya ha pasado, ¿te acuerdas que a finales de mayo hubo 4 días seguidos de sol? Creo que ese fue el verano...

De todos modos , no se preocupen los que quieran disfrutar del sol, porque parece ser que ha dicho Pe-mán ("O home do tempo") que septiembre vendrá bueno...



Mientras tanto, desde el buen oasis seguimos plantando semillitas y pronto veremos entre las olas al compañero
IELTXU .


De momento no hemos podido retratarle en el agua, pero todo llegará.

Parece que si la cosa se anima, pronto podremos disfrutar de más fotos por el blog, siempre que contemos con la inestimable ayuda de Ieltxu.



Os dejo con las alguna de las fotos que sacó el otro día y que comparte muy amablemente con nosotros...









Simplemente es un juego

Fluír. Vivir. Jugar.
Es sencillamente un juego.
El juego de tomar decisiones, sin expectativas.
Es lanzar el dado, sin esperar ningún número, ni el 1 ni el 5 ni 6.Ninguno.
Consiste en lanzar, en jugar deseando probar, y disfrutando// asumiendo las consecuencias.
Consiste en fluír. La propia vida.
Intentar VIVIR, y no simplemente un "estar vivo"( que si eres consciente, no es poca cosa)
Consiste en jugar a ser tú mismo. A crearte.
Como, donde y cuando quieras. Ahora mismo, por ejemplo, es el mejor momento.

Grita contra el viento. Llorale a la luna llena. Canta tu canción..
Tomate un chupito de vino tinto. Aprende a tocar la guitarra. Salta un bordillo.
Surfea desnudo.
Caete de morros. Levantate otra vez.
Baila al amanecer
Sonriele a las flores

Create a tu mismo.
Todavía eres jovén,

Madruga. Acuestate tarde. Sal de la cama.
Muevete. Sin movimiento no hay vida.
Tu corazón late a cada segundo.Toma consciencia
Respira con calma.
Desenchufate, separate, interrumpete.

Desconectate, libera tu tensión, y siente vivo, muy vivo, lleno de vitalidad.


Tienes dentro un don deseando ser creado.
Tienes una chispa ardiendo en tu interior, no dejes que se apague por no haber vivido.

FLUYE
Simplemente es un juego...

LA RABIA DEL PUEBLO

Artículo publicado originalmente en Muzike

Nacida en diciembre de 1983 en Marsella, Keny Arkana tiene padre argentino, de Salta, y madre marsellesa. Y si a los nueve años ya se había fugado de casa, fue en uno de los internados en que estuvo donde empezó a los 13 años a impresionar a los suyos. "Sus leyes son inmorales, mi delincuencia tiene principios".
Podría decirse que comenzó en ese año 1996 su carrera musical, al formar el colectivo "Mars Patrie", que luego se convertiría en "Etat-Major" y le daría sus primeros directos moviéndose entre la escena marsellesa, concretándose en el año 2003 en el EP de título "Volume 1" bajo "Etat-Major".

Orgullosa de la calle, así dice en "La mère des enfants perdus":
"En mis arterias fluye la jungla / Sálvese el que pueda y sobre todo el que gime / Soy la calle / La madre de los niños perdidos" En solitario continúa en 2004, pero esto no implica que pretenda protagonismo; Keny Arkana se definirá en sus canciones como "una anónima en la masa",
Se niega a hablar de sí misma. Lo importante es el mensaje, lo importante es lo que quiere transmitir.

Ni joyitas "Bling Bling", ni cochazos ni mercadeo de cuerp(az)os, ni demás gilipolleces que tan a menudo pueblan esta devaluada escena; 100% Anti-Bling-Bling, ella misma se define así: "yo no soy rapera, soy una contestataria que hace rap". Y es que la dimensión ideológica es esencial en Keny Arkana: arrojada con fuerza, con desgarro, desafiante. Como a muchos artistas antes que ella, la fuerte consciencia y dimensión políticas no hacen otra cosa que fortalecer su arte, que desborda emoción y es capaz así de atrapar al oyente con una fuerza de la que en otro caso carecería (y pensamos en este momento en los míticos Refused, la influyente banda sueca que cantaba con tanta fuerza aquel "mejor muerto que vivo bajo tu opresión / mejor muerto que vivo bajo tus valores sociales") Funda en 2004 el espacio cooperativo "La Rage du Peuple" (La Rabia del Pueblo), que pretende una "cólera positiva, federalista, portadora de esperanza y de cambio".

Su manifiesto es proclamado en 2006 en Nanterre durante la FALP (Foro Mundial de las Autoridades Locales de Periferia), donde se plantea el debate si un enfoque que parta de la periferia es pertinente para entender y actuar sobre la relación mundialización/metropolización".

Dice así:

"Somos una rabia que se desarrolla en los callejones del mundo.
Somos jóvenes, en corazón y espíritu, habitados por un deseo de transformar nuestra condición. Somos ciudadanos que exasperados vemos nuestros derechos y libertades amenazados por una globalización que nos encarcela en una prisión a cielo abierto.
Hemos decidido unirnos para poder luchar humildemente.
Somos un movimiento que se difunde de boca a oído, como un rumor circulando en nuestras vidas. Somos una unidad indivisible a través de los siglos.
Somos unas gentes libres, en pie, con el puño alzado.
Queremos desarrollar la consciencia y la información crítica y libre.
Somos gente común que ya no cree en los políticos, pero que quiere restaurar un sentido a la palabra 'política'.
A veces nos sentimos aislados, dejados atrás y puestos al márgen de la sociedad, excluídos y no escuchados; nosotros no encajamos en el molde.
Y sin embargo, somos una red de ciudadanos del mundo, intercambiamos nuestras ideas, nuestras experiencias y nuestras alternativas, fuera de los partidos políticos o la influencia de los grupos de presión.
Provenimos de horizontes diferentes, de culturas y mestizajes distintos. Venimos de callejones oscuros, de grandes edificios, donde el horizonte está hecho de hormigón, sin espacios verdes. Somos mediterráneos. Resistencia en las montañas de los Alpes. Venimos de Bretaña.
Viajamos al Tíbet y a las montañas del Himalaya, fuente del Ganges.
Venimos de la América del Sur, de la Argentina, país de piqueteros. Venimos de las altas mesetas etíopes, del África y de las Islas del Caribe.
Somos de la Tierra, a la que damos la bienvenida.
Somos los hijos de la Tierra que sufre, y sufrimos con ella; que grita, y nosotros gritamos con ella; que se rebela, y nosotros nos rebelamos con ella.
Así pues, dijimos, ¡Basta!.
Estamos luchando contra la dictadura del capitalismo, el liberalismo, y el juego de los poderosos. Luchamos contra todas las formas de opresión del hombre y su entorno.
Denunciamos la manipulación y las conspiraciones. No queremos seguir siendo espectadores de un mundo que no nos satisface.
Estamos luchando contra todas las formas de polución que nos están envenenando.
Estamos contra el poder, innecesario y destructivo, que ejercen algunos para el infortunio de todos. Estamos contra la exclusión, la represión, y la discriminación. Estamos contra la dictadura, y contra la democracia de las élites.
Estamos por la concienciación y el despertar de nuestros hermanos y hermanas. Estamos por la auto-defensa, y por el colapso final del gobierno.
Queremos vivir libres.
En pie por la supervivencia de la especie humana, y de las especies vivas. Estamos por la paz y por la autogestión en nuestro entorno. Hemos de tomar nuestros derechos, y estamos por el poder de actuación de la democracia: el poder es del pueblo y no se le puede confiscar.
Estamos por el cambio en la organización del mundo. Hemos de descubrir la riqueza de cada uno, y beneficiarnos de nuestras distintas cualidades.
Cada uno de nosotros es una estrella que brilla y tiende a maravillar al mundo.
Somos actores de la transformación social, actuamos local y pensamos global, y queremos aprender humildemente todo aquello que podamos transmitir a las gentes del mundo : sus luchas, sus tradiciones ancestrales, sus vidas. Pertenecemos a un linaje que se remonta a la noche de los tiempos, y no podemos olvidar.
Nuestras mentes se encuentran abiertas al mundo, enriquecidas por todos, conscientes de las luchas históricas. Consagramos la plaza pública mediante conciertos, medios de comunicación libres, espacios abiertos, manifestaciones, bloqueos de lugares simbólicos... caminamos hacia mujeres y hombres mejores, despiert@s, emancipad@s, fortalecid@s mediante relaciones humanas basadas en compartir, en la confianza, la cooperación, el intercambio, el gozo.
Nuestra inspiración viene de nuestros niños y es nuestra fuerza y confianza. Nuestra inspiración viene del revolucionario, zapatista, sankarista, guevarista,... Avanzamos hacia una mayor justicia.

Caminamos para hacer que las utopías se manifiesten en nuestra forma de vida.
Estamos en un camino, y avanzamos libremente. Nos movemos hacia la autonomía de cada individuo, para compartir mejor colectivamente. Vamos hacia una gozosa disminución en el consumo. Somos la rabia del pueblo, una rabia positiva y unificadora que porta cambio y esperanza. "


Contrastes

foto: greg noll en pipeline

Me gusta el surf porque siempre aprendo algo:

Ahora que no tengo internet en casa, "the search" revive como hace años, se vuelve más intensa, más nerviosa, más impredecible, más sorprendente...


Marea alta. viento onshore. Mar revuelto.


Dos en el agua.
Uno portugues.Otro chileno.
Uno joven, el otro entrando en años.
Uno en el fondo , donde rompía la serie más grande.
El otro en la orilla, entrando hasta donde sus brazos aguantaban...

Socorristas preocupados.

Uno tranquilo flotando entre series y espumas, surfeando con calma.
El otro, remando en la orilla.
Su primer dia.Mal dia para empezar: olas difusas y corrientes fuertes y peligrosas si no conoces la playa.
"Esta la cojo por mis cojones"
Lamentablemente, hoy el mar tenia más fuerza que tus valientes, pero pequeños huevecillos.
( a todos nos ha pasado, y nos volverá a pasar)

Contrastes.


La corriente era fuerte en nuestro NO-Secret spot de siempre, te arrastraba hacía el rompiente, hacia la ultima sección de la ola. Hacia la barra.


Principio de no resistencia.

Estuve observando cuidadosamente la playa mientras paseaba a la perra.
A primera vista, imposible, revuelto, turbio, sucio, confuso.
A segunda vista también :D
Solo dos en el agua. Uno en el fondo, otro en la orilla...
Las sensaciones no eran agradables, mucho mar, mal viento.


Sin embargo, había entre toda la espuma, secretos que solo el mar muestra cuando dedicas cierto tiempo a observarlo: la marea estaba alta y la corriente, aunque intensa, delimitaba a su paso una zona de poca espuma, donde aunque turbio, aunque transversal porque cruzaba la playa hacia el medio del oceano, se podía aprovechar para llegar más allá de las barras espumosas.




"El mar se descubre desde dentro"

Nada tuvo que ver la imagen de la corriente desde la arena, marcando un cuasi-canal, con la remada a la que me vi sometido, zigzagueando sin parar, remando entre rompientes, saltando espumas, buceando series, apurando la remada entre corrientes y contaolas para poder llegar al pico.

Una vez allí... " the feeling"

Catro Gotas


Son catro gotas:
de mar, de choiva, de pena...
Son sensacións
Son sabores salitrosos saboreados sen ser vistos.
É o aroma da area quente,
brisa mariña entrando ata os pulmóns.
É o tacto da choiva o morrer no asfalto ardente.
Son catro gotas:
Son sorrisos que trae o mar,
son saudades que leva o vento:
que desaparecen,
que estoupan,
que morren...
desintegradas,
descoidadas,
difuminadas...

E desaparecen...

Igual que as ondas ó romper...

Antergo

Noticieiro: Maña sábado 27 no Pub Garufa na cidade vella, tocará en Directo David Grabe, concerto despedida antes da súa volta a Hamburg e axudando un pouquiño estaremos Daniel Baleato e un servidor.
Seguramente, un concerto para o recordo...

Entretanto...

Mentras agardamos a que o mar torne benevolente e nos agasalle con algunha ondiña, puxenme de repaso blogueiro, descubrindo algún blog novo, e lendo entradas antigas dos blogs habituais.
Neste pasatempo atopei cunha vella entrada no blog de Dani Almeida ( espero que pronto nos obsequie coa súa crónica do seu viaxe alén do atlántico) e cunha foto que me invitou a escribir un relato corto.
Agardo que vos remexa a mente




ANTERGO


No medio do río, entre tódolos rapaces, o neno berraba:

- ¡Son o máis forte! ¡Son o máis forte!

- Gael ¡Imos! - Sentenciou o avó.

Neto e avó deronse a mán e comezaron o camiño de volta para casa.
Cada vez que o neno intentaba dicir algo, o avó apretáballe a mán con forza.
Unha e outra vez.
O neno calaba.

Chegando ó lugar, antes de entrar na casa, mirou ó neto ós ollos e apretoulle as mans con firmeza:

- "Forte, non significa invencible".

Gael chorou.
O avó foi coller leña.

El invencible verano

"En lo más profundo del invierno, finalmente aprendí que dentro de mí se encuentra un invencible verano"

Albert Camus

Crónica de un viaje al Este...

Ya está disponible en el OESTE la crónica de nuestro viaje a Donostia.
Espero que os sirva para descubrir una forma más de vivir el Surfilm Festival...

No te detengas

Mientras me recupero del viaje desde Donostia (llegamos a las 7 de la mañana) y reflexiono sobre las peliculas que vimos en el Festibal, os dejo con un poema de Walt Whitman que quiero dedicar a toda la gente que de modo anonimo sueña con cambiar el mundo y muy especialmente a "pabolito" porque fue él quien hace muchos años me presento a Walt Whitman apesar de que en aquellos tiempos, no le presté la suficiente atención al amigo Walt...


NO TE DETENGAS

No dejes que termine el día sin haber crecido un poco,
sin haber sido feliz, sin haber aumentado tus sueños.
No te dejes vencer por el desaliento.
No permitas que nadie te quite el derecho a expresarte,
que es casi un deber.
No abandones las ansias de hacer de tu vida algo extraordinario.
No dejes de creer que las palabras y las poesías
sí pueden cambiar el mundo.
Pase lo que pase nuestra esencia está intacta.
Somos seres llenos de pasión.
La vida es desierto y oasis.
Nos derriba, nos lastima,
nos enseña,
nos convierte en protagonistas
de nuestra propia historia.
Aunque el viento sople en contra,
la poderosa obra continúa:
Tu puedes aportar una estrofa.
No dejes nunca de soñar,
porque en sueños es libre el hombre.
No caigas en el peor de los errores:
el silencio.
La mayoría vive en un silencio espantoso.
No te resignes.
Huye.
"Emito mis alaridos por los techos de este mundo",
dice el poeta.
Valora la belleza de las cosas simples.
Se puede hacer bella poesía sobre pequeñas cosas,
pero no podemos remar en contra de nosotros mismos.
Eso transforma la vida en un infierno.
Disfruta del pánico que te provoca
tener la vida por delante.
Vívela intensamente,
sin mediocridad.
Piensa que en ti está el futuro
y encara la tarea con orgullo y sin miedo.
Aprende de quienes puedan enseñarte.
Las experiencias de quienes nos precedieron
de nuestros "poetas muertos",
te ayudan a caminar por la vida
La sociedad de hoy somos nosotros:
Los "poetas vivos".
No permitas que la vida te pase a ti sin que la vivas ...

Buenas vibraciones

Es el resultado de probar el nuevo long que, por fin, ha llegado a mi.
El long es un Hobie PSD 9.0 de tuflite, de segunda ola.
Tiene un par de rasguños, pero al ser de epoxy no corre peligro.

El domingo, ya cayendo el sol, me acerque hasta la playa. Allí estaba Jahgo, que nada más verme pisar la arena, me reconoció en la distancia, movió sus brazos en señal de alegría, diciendo: "¡¡EI!Tienes tablón nuevo!!

El siguiente paso fue entrar muy despacito, dejar que la tabla flotara sola en el oceano, dejar que ella misma se acostumbrara al nuevo mar. Unas gotas de agua recorrieron la superficie de la tabla, como bautizandola. La acaricié y fuimos hacia el pico.
Olas mediometreras.
Primera sensación:Ligereza.
Segunda sensación:Lo estrecha que me resultaba comparada con la anterior.
Tercera sensación:Flotabilidad.
Olas mediometreras.
Todo es distinto. La tabla es distinta, el volumen es distinto, las medidas...la remada es distinta.
Pero distinto no significa malo...
Inmediatamente percibo que tabla nueva significa aprender otra vez a surfear, ahora hay que empezar de nuevo, acostumbrame a la tabla y que la tabla se acostumbre a mi. Que se acostumbre a las olas, acostumbrarme yo.
Olas mediometreras, sensaciones nuevas.
Destaco dos: aunque soy principiante y no lo consigo, al intentar ir a la punta, he notado una mejoría con esta tabla, quizás por la flotabilidad adicional del epoxy o por un concavo que la otra tabla no tenía, pero me ha gustado esta nueva sensacion.
La segunda es el color, al principio, para que engañarnos, no me convencía demasiado.
Pero una vez te subes a la tabla, remas y coges la ola, tiene un color tan vivo, que te alegra el momento.
Aunque la ola sea pequeñita, sabes que va a ser una ola con color, es una sensación muy rara y dificil de explicar, no se si a Jahgo, que también probó la tabla, le habrá pasado. Nunca me había pasado algo así, quizás porque hasta el momento mis viejas tablas fueron siempre blancas, pero mientras vas en la ola, es como si la tabla, con su alegría potenciara la belleza del agua, como si te dejara hipnotizado con su fluir...

(...vamos, que me ha gustado la tabla!) ;D


MANTOCAO!!!



Me acabo de enterar que me he sigo el ganador del CONCURSO OESTE-SURFILMFESTIBAL .

Vaya alegría!!

Todavía no me lo creo, es de estas cosas que pìensas...voy a probar a ver que pasa, porque si toca, pues ya no hay excusas para perderse el estreno europeo de "the present" o el de "Picaresque".

En principio podré ir todos los días, volveré con mucho sueño, porque el lunes hay que madrugar y además "the present" cierra el festival.

Por lo que he visto hay muchas peliculas, así que intentaré prestar atención a las que no tienen tanto boom mediatico porque seguro que hay sorpresas..


Por el momento, me uno a la cadena de Inocent y Jahgo...

"Se trata de algo más"...



Surf, olas, vida

Y latió el corazón del mar...
y con Él volvió la vida;
y con la vida, el movimiento,
y sin movimiento( querida mía),
NO-HAY-VIDA

Becerril de la Sierra

Como algunos ya sabeis en agosto, estaré tres semanas en Brasil colaborando con La Fundación Telefónica, Proniño y ACER (Associaçao de Apoio á Criança en Risco)http://www.acer.diadema.com.br/

Se trata de una asociación sin animo de lucro que se dedica a la defensa de los derechos de los niños y adolescentes en situación de vulnerabilidad social.
El centro se encuentra en el Bairro Eldorado en la localidad de Diadema, a una hora +o- de Sao Paulo
Será que soy un simbólico y que creo que todo está relacionado, pero hay una canción que me gusta desde siempre, desde que era un enano, y que describe perfectamente el amor que nuestros padres nos han dado, nos dan y nos darán aunque a veces no seamos conscientes. Y resulta, que además tiene por título el nombre del barrio...





Este fin de semana pasado estuve en Becerril de la Sierra compartiendo momentos con toda la gente que este año, a través de la Fundación, dedica sus vacaciones a colaborar con Proniño en distintos paises sudamericanos.
Lo bonito de estos encuentros es que como casi todo el mundo es consciente de a lo que se va, el buen rollo se crea casi desde el primer momento, porque sabes que hay algo que te une a la persona que tienes al lado o con la que te cruzas por el pasillo y simplemente con una sonrisa, está todo dicho.

un besiño para todos y todas, para el "trio calavera(alberto, felipe y un servidor)" que nos pasabamos las noches en un rincón copa en mano, charlando de todo en lugar de bailar, para la habitación 103(paco y lolo), para la organización , para los cibervoluntarios,para los bailarines y bailarinas, para la gente de "ouchu" (O2) para los currantes del hotel, y por supuesto para el fotografo!!... un verdadero placer compartir esas horas con TOD@S

Unas foticos :
TODOS JUNTICOS EN LA SIERRA

GRUPO BRASIL
GRUPO "OLMO"

HABITACION "103" PREPARANDO EL "SI ÑAÑA"

Y PARA ACABAR, ABRAZO COLECTIVO!

Cuando la vida fluye…

Hoy es tu día.
Es el día de regar tu árbol de la vida...


Hoy siento el buen oasis,
Hoy mis lágrimas vacían el baúl de mis temores,
Hoy refresca cada gota, la esperanza en el camino
hoy recorren mis mejillas, arrastrando hacia la tierra
las semillas de valores

Un futuro,
Para todos,
porque todos somos UNO
Un presente,
de sonrisas
Porque no hay cambio sin energía.

Un instante,
Un beso
Una mirada.
Lagrimas: de una niña, de un hombre o de una anciana
Un abrazo sincero
Un abrazo de “alma a alma”

Bajo sus pies...

Entonces, mientras se alejaba del pueblo, sus vecinos le gritaron:

- ¿ A donde vas?
- ¿ A donde vas? ¡Ese no es el camino!


En ese mismo instante percibió que el camino siempre había estado bajo sus pies...

Llueve...

Fin de semana pasado por agua.
Es normal.
Es primavera.
Primera vida…
Y no hay más vida que el agua pura, asi que…aunque llueva....al mal tiempo buena cara!!!

:)

Jueves: Coruña –Hamburgo

No era la playa adecuada ( la marea estaba baja), no era el viento adecuado y la altura de las olas apenas alcanzaba los 50cm sin embargo era la playa más cercana donde poder darme un baño rápido y poder atender a los compromisos del día.
En el agua dos personas, Al mojar los pies, vi que desde dentro se levantaba una mano para saludarme. Era el gran David Grabe, estuvimos hablando un ratito mientras intentabamos coger alguna ola que sirviese un poquito para deslizarse, pero no estaba la cosa demasiado fina, y aun con el tablón se resistían…
Y entoces, compatimos, cambiamos las tablas, David con el long y yo con su 6’8…
Vaya sensación!! Me faltaba tabla por todos lados, pero le fui cogiendo el gusanillo ( solo me puse de pié y de frente con la espuma, pero es agradable probar nuevas sensaciones…) a ver si David se anima y nos hace una crónica de cómo le fue con el longboard.

Viernes: Coruña- Sada

Concierto con FRESQUIÑOS en el Moby Dick junto a Paris Joel y la Leiro´s Band…





Cuando la gente del local es estupenda,
cuando el grupo con el que compartes escenario es conocido y además amigo,
cuando estás rodeado de gente sonriendo,
cuando tocas con tus amigos
cuando tocas para tus amigos
cuando tocáis por el “frescor” de divertirse,
cuando tu chica está entre el publico bailando y moviendo los labios con las letras de las canciones que ya empiezan a ser conocidas,
cuando la cena es estupenda y la cocinera amiga,
cuando los asistentes piden otra,
cuando recoges y tranquilamente guardas todo en la furgo,
cuando te tiras en el césped con tu gente, y entre el humo y la verde hierba, disfrutas de la paz de la noche rodeado por el Jazz que sale de un antiguo bar,
cuando no cabe más que dar las GRACIAS…



Sabado : Coruña- Golfo Artabro

Día frío, tarde lluviosa.
Me cambio y llueve, mientras me pongo el neopreno, llueve, mientras preparo la tabla, llueve…

Y nuevamente las condiciones no eran las mejores, pero tan solo necesito una pequeña espuma, una pequeña fuerza generada por las olas para poder fluir y sentir el susurro del viento en mi oido.
En el agua tres personas. Muy poquito mar y conforme la marea iba bajando, todo estaba más revuelto, ya no había pico definido y a causa del viento las olas se sentían libres para romper de dos en dos, de tres en tres…
Se fueron dos y entraron tres, cuando el mar está así si tienes la fortuna de coger una mini ola que te arrastre un poco, es suficiente.
Lo demás, mirarse los unos a los otros, como pingüinos, y sonreir, porque lo que se dice surfear…


Domingo: Coruña- Fragas do Eume

Con mis niñas, disfrutando de la primavera, de la lluvia, del sonido de los molinos derruidos, del tacto del agua viva, del olor de la hierba verde, de los columpios inventados, de los pasos de gigante, de los juegos improvisados…


Buena semana…

Aromas


Me gusta el surf porque siempre aprendo algo...



Hoy el mar huele a blanca espuma.
y al romper, mil gotas de surf se desintegran en la orilla,
transformando en petalos de lluvia el aire que respiro


Hoy el mar huele a turquesa.
y al romper , mi cara se humedece por las gotas del rocío,
deseando que el off-shore nos arrastre mar adentro.


Hoy el mar huele a salitre, huele a hierbabuena
y al romper, en mis poros, el calor humano se desprende de lo etéreo,
descubriendo en cada giro el olor de la marea...





Que veña.....QUENQUEIRA!!!

Benvido a III FESTA QUENQUEIRA!!!






Seguindo a nosa tradición facemola de novo o 17 de maio.
Este ano e no Pub Garufa(Cidade Vella Rua San Francisco Nº8)

Aproveito para convidarvos a todos a que vos pasedes por ali a disfrutar de todo o que temos preparado.
O programa completo podedelo atopar na nosa web, que xa está case a pleno rendemento.
Temos alguns videos e fotos das pasadas edicions.

http://www.quenqueira.org/

VEN E PARTICIPA - ENTRADA GRATUITA

PROGRAMA:

12:00h.- Montaxe e probas de son. (pendente concretar)

18:00h.- (no exterior do local e si o día nos deixa)

Graffiti.- SAUKO, “diseñador, músico, creativo, DJ, Mc, gps, humano, ….” www.myspace.com/sauko Realización de un graffiti Quenqueira, que logo no escenario será firmado polos participantes.
Animación.- malabares (ISLA), globoflexia (IVAN), percusión, música, … ( )
Promoción.- venta/distribución de maquetas, camisetas, pegatas, …
18:45h.- Entrada do público ó local.
Presentadores PABLO e MÓNICA. Mini debate:
“O controvertido Ramón Piñeiro”

19:00h.- POESÍA.- (fondo musical por Manu)
DIVERSOS.- este colectivo representado por algúns dos seus integrantes, ofrecerá una selección de poesía,

19:15h.- SOLISTAS e CANTOAUTORES.-



FERNANDO CEIDE.- Cantoautor e intérprete libertario. Consegue trasladarnos os anos da máis pura canción protesta
XURXO MARES.- Membro de ConciertoEncanto, disco “Revelaciones”. Inconsumible creador, leva unha chea de anos ( … Una melodía y una letra… Una voz y una guitarra… Esas son mis alas …). www.myspace.com/xurxomares
CÉSAR DECENTI.- membro de ConciertoEncanto, disco “Principios y Declaraciones”. Sembra as suas melodías polos escenarios dende que no 2001, perdeu a virxinidade no “Bar de los Ron”. Él sempre conta con nos, nos sempre contamos con él. www.myspace.com/cesardecenti
HUGO TORREIRO.- (O Temple). Disco “Nada que ver”. prolífico artista, participou na “Canteira de Cantareiros” do 2006. E foi premiado no Festival de Xóvenes Interpretes de Órdes. Xente nova que ven arrasando www.myspace.com/hugotorreiro
PARIS JOEL.- (Sada). Na sua ascendente carreira acadou premios en múliltples certames y participa en varios recopilatorios. As suas cancione crean adhesións e polémica … o sinxelo e a marca da casa … , comparte un espectáculo participativo i elegante www.myspace.com/parisjoel
ALBERTO GARRIDO.- (Cambre) Intérprete aficionado de tangos, boleros, … compartirá con nos unha breve selección dos seus temas.
ISLA.- (Brasil) A nosa doce malabarista, con toda a súa ilusión e esforzo, acheganos unha pequena mostra das músicas brasileiras.
MANU CLAVIJO.- (Argentina) Multiartista, multinstrumentista, sempre disposto a apoiar calquera proxecto con técnica e clase. www.myspace.com/manuclavijo
MOU.- (Lugo) Poeta, gaiteiro, percusionista, … sorpréndenos agora nos comezos da sua andadura como cantoautor. Influencias folk, reggae, pop … http://elbuenoasis.blogspot.com/
DAVID GRABE.- (Alemania) impresionante cantoautor, mesmo cando respira faino a ritmo de reggae. www.myspace.com/davidgrabemusic
20:30h.- Entremedio. Animación con malabares e globoflexia. Uns minutos para acomoda-los instrumentos dos grupos musicais.


20:40h.- GRUPOS MUSICAIS






DAVID CRISTIAN.- Pop Latino (Perú) intérprete e compositor, tras unha breve trayectoria no seu país, nos últimos anos fai aparicións esporádicas en eventos solidarios www.myspace.com/davidcristian.
The ROBIN’s Band.- Pop. Este trío apunta descaradas influencias do moi correcto Pop Inglés, dándolle o seu propio carácter personal. www.myspace.com/therobinsproject
FURE .- Rock. Actualmente en plena rexeneración, achegános algúns dos seus traballos www.thefure.com
LA ORDEN.- Rock. Recentemente creada, por músicos veteranos procedentes de outras bandas.
LOS QUE VUELAN SIN MOTOR.- FolkRock. Músicos dispersos a barbecho, xuntanse fai xa catro anos erguendo de novo o voo http://losquevuelansinmotor.com
ROBER PIER y Los MUCHACHICHA.- FusiónRumba. Xuntáronse un guitarra rock, metales de salsa e o caixón flamenco. Faite unha idea
PABLO BICHO.- disco “Aires Nuevos”. Sobran as verbas, é Pablo. es.myspace.com/pablobichoweb
FOUR RUXES.- HardRock. Presentación de esta banda coruñesa de nova creación
22:20h.- Monólogo por ELENA.

22:40h.- QUEIMADA, estamos chegando a acordos cun aquelarre de bruxas para que nos fagan o conxuro.

23:10h.- OVERFUCKING (+DJ Yugoh). HipHop. Con letras agresivas e boa mestura de sons, Colow e Mast levan perto de dous anos mallando co seu BeatBoxRap. Nesta ocasión contan coa colaboración de Yugoh www.myspace.com/colowerreape2

23:40h.- GOODCHILLA & PULPO REGGAE SOUND. Reggae. Sound machine, colaboración. Estas duas formacións, reunen algúns dos activos máis presentes no movemento HipHop e son actualmente protagonistas das mellores sesions reggae da cidade www.myspace.com/goodchillasound

01:00h.- DUNNE DJ Class. Tecno y House. Academia de formación DJ’s de Miss Dunne; fronte os platos dende o 2000, foi residente da Octopus (PO) donde compartiu cabina cos mellores, pinchou todo dende Portugal a Santander. Darán canha Edurne, Santi, Robert e Freshzer www.myspace.com/missdunne

*Todolos debuxos e graficos sairon da man e da mente de QUIQUE ALDREY

Mi primera vez...(By Nené)

Me gusta el surf porque siempre aprendo algo...





Imagina que todo fuera nuevo, que cada vez que vas a la playa fuera la primera vez que surfeas, que el mar todavía es un desconocido y las olas una enorme barrera que te atraen pero a la vez te llenan de temor.

Que cada cara fuera nueva, que cada metro que avanzas estás el doble de cansado, que llegas al pico por primera vez y por primera vez la ola te arrastra con toda su potencia hasta la playa...

¿Recuerdas lo que sentiste el primer día que una ola se fundió contigo en su camino hacia la orilla?
El martes por la tarde tuve la suerte de poder recordarlo.

Fuí con Nené a la playa (también conocido como Javi de Loira :D ), era su primera vez y sus nervios, sus comentarios y su alegría ante la ilusión de coger olas, nos hizo recordar a unos cuantos que estabamos por allí, aquellos días de niños cuando sentimos exactamente lo mismo.


Gracias Nené por venir y por hacernos disfrutar contigo de tu (también nuestro en el recuerdo) primer día de surf.
El resto de momentos y sensaciones mejor que os la cuente el propio protagonista. Comparto con vosotros "la crónica del martes"que Nené muy amablemente ha compartido con El Buen Oasis:



"Como cada martes, a estas horas del mediodía, estoy currando.Ya me va quedando menos para salir, a la tarde ire a correr algo con un coleguita y habrá que ir para casa porque llueve, a ver si llega prontito el buen tiempo para ir a la playita…
Estaba dando vueltas a estas cosas cuando para romper la rutina alguien viene a visitarme(que bien sienta tener una charla con alguien conocido a estas horas de la mañana) y ostia! además es Mou, que tras un como va eso, ya queda menos…me dice:
Que vas hacer por la tarde Nené?
Nada voy a ir correr con un coleguita,tu?
Yo voy a ir a pillar alguna ola,era por si querías venirte.

Silencio…

Coger olas es eso que visto hacer tantas veces a mis colegas, pero coger olas yo??
Digo un si!!puede molar,pero dándome cuenta a la vez q igual no es tan buena idea, no tengo ni puta idea, pero solo por romper la rutina hay que intentarlo, al final llamo a mi colega para que se venga, que también esta metido en el mundo de las olas.



Poco a poco me va invadiendo la emoción y el nerviosismo, el resto de mañana se me hace eterna….por fin salgo a comer,voy hablando con Mou de cómo quedamos…
Llego a casa, como como siempre y me voy a cambiar, cambiar? que se pone uno para coger olas? pos nada unos tenis para ir cómodo y unos gallumbos q seguro q los mojo y ai voy…


ostia! la toalla q vamos a la playa.

Salgo por el portal y cuatro gotas me dicen que Lorenzo no tiene pensando salir tampoco por la tarde,tiro para casa de Mou y nada mas llegar ya sale por la puerta con la Negra(es su perra) que me saluda con gran alegría y ahí vamos los 3 en la furgo a recoger a mi colega y luego rumbo Sabón…


Los surferos van hablando de sus temas, que si los picos de las olas, que en la playa de no se donde rompe mejor….yo no me entero asi que yo con mis movidas...
Llegamos a la playa, pocos coches, el mar esta al ladito,se ve gris y muy bravo,me tengo que meter aí?? bajamos de la furgo,la primera ráfaga de viento fresco me hace pensar, quien coño me mandaría meterme aquí! Pero sin embargo mis dos amigos bajan rápidamente y empiezan a comentar el estado del mar con gran alegría, al final se me pega a mi también y me vengo arriba!! me quito la ropa, con frío y poallando, buff!!q sufrido va ser este deporte.

Mou me da un traje y ya la cosa cambia, me lo enfundo y ya me da igual el frío y el viento,luego unas aletas y un corcho de sus primeros baños pero que para mi es como si me hubiera dejado uno de competición, ya soy un corchero jujuju,no me da llegado el momento de llegar al agua y al poco tiramos para la orilla…
Llego y me tiro al agua, como si llevara toda la vida!!jajaja, me subo al corcho como si fuera una colchoneta... y ahora que??

Me dan unas breves explicaciones y empiezo a darle a los pies pero las olas hacen que avance lentamente. Cuando consigo llegar a donde esta la peña me doy cuenta que esto casca mucho (ni me lo imaginaba) a ver cuanto aguantare…
Estoy un tiempo fijándome en la gente: surferos, corcheros,tabloneros…cada uno coje la ola de una manera,pero alli estan todos esperando…y disfrutando!
Intento coger alguna pero me doy cuenta que tengo q esperar a tenerla encima,dejo pasar una,luego otra… hasta que por fin veo venir una y pataleo con toda mis fuerzas, hasta le doy con las manos y allá voy!!el mar me empuja!! joder no pensaba que se iba tan rápido!!que sensación mas buena, se sale!!


Dura poco tiempo,la ola pierde fuerza, y cuando miro para atrás todos estan lejísimos, estoy en la orilla pero me pongo en marcha rapidamente,que hay que coger otra!!
Buff volver no es tán facil, las olas hacen que me reviente nadando y cuando consigo llegar tengo q descansar un rato, Mou y mi colega me dicen que me acerque donde esta la peña y la cosa cambia, aquí tan todos juntos, pasan pegadísimos y me rajo y dejo pasar olas por miedo a jodersela a alguien...



De vez en cuando miro a Mou como coge las olas y lo alto q va alli arriba, debe ser la ostia ir ahí!!Mi colega Jose me da varios consejos y me fijo como hace él, ni me parezco poniendo la postura…
charlo brevemente con alguien que se ponga a mi vera, la verdad es que hay buen rollito entre la gente y relaja mucho estar ahí en medio.
y de repente viene una ola que puedo pillar, haya voy, esta vez de lado y algo más rapido y puedo disfrutar algo mas de esa sensación nueva pero alguien pasa cerca y me aparto por si acaso. De nuevo estoy cerca de la orilla,vuelta a remontar,pero con mas ganas aun aunque esta vez, una serie hace que tenga que hacer un esfuerzo enorme,me siento roto y el cuello me escuece,con la siguiente ola me dejo llegar a la orilla… y me tiro en la arena,buff por hoy llega…me dedico a ver a mis dos amigos uno con el corcho y otro que el tablón, cada uno su estilo pero los dos cojen la ola de principio a fin,que wapo.
En una de esas olas Mou acaba en la orilla y me dice que me meta,le digo que estoy reventado pero insiste y me convence, echo a correr y me tiro al agua, me explica como coger las olas,”hacer el pato” y con un poco de ayuda llego a donde esta el resto de la peña, otra vez en el meollo,pasa un largo tiempo sin que ninguna ola que me sirva y ya cuando estaba pensando volver a la orilla viene "mi ola", pataleo fuerte, me olvido del cansancio y noto que esta vez va ser diferente,estoy muy arriba!!!veo algunos surferos allá abajo,esto deber ser estar en el pico!!

Empiezo a acelerar como en una montaña rusa,cada vez mas rapido dejo a un tio a mi derecha,luego otro,tres,cuatro, voy mangadisimo!!!me agarro fuerte porque la tabla bota mucho,
joder!!!!!
Cada vez mas!!!!intento parar no quiero volver a nadar desde la orilla,me giro pero no sirve de nada,no hay forma de parar,voy de lado y agarrandome como puedo, paso al lado de un tio que me mira con cara rara,debe estar pensando ¿que hace este chaval?
y la ola se acaba…
Buff!!!para recordarlo!!,cojo fuerzas y vuelvo a junto la gente con ganas de decir visteis esa ola??!!!pero me contengo quizás por verguenza, quizás por no hacer el ridículo,cojo alguna ola mas con gran entusiasmo,pero ninguna supera a "mi ola"
Al final el cuerpo pasa factura y me dan tirones asi que me voy a la orilla y al poco vuelven mis dos amigos. Nos cambiamos para volver a casa,rascado y roto pero sin duda valio la pena por esas mil sensaciones que se sienten desde que te metes en el agua,esperas la ola hasta que la dejas atrás para volver a por otra.
Aunque sobre todo mucho que aprender,sabiendo que tendra que haber una próxima vez…"

Al viento del Sur

Al viento de Sur:

Te acercaste lentamente, alejando anticiclones asustaste a los cobardes.
Llegaste constante y bravo, llegaste aplastando martillazos contra el cielo.
Tus golpes de luz nos iluminan.

Tormentas pasajeras, tormentas que convierten la tensión en energía.
Llegaste zigzageando entre los pinos, atravesando valles, correteando desde lejos hasta llegar a nuestros mares.
Tus golpes de luz nos iluminan.

Abres el cielo y liberas las aguas.
Acaricias nuestas caras con las gotas de la vida
Conviertes las espumas, tranformado su tensión en tubulares de energía.
Tus golpes de luz nos iluminan

Olas de cristal.

Surfearé hacia ti acariciandonte,
Tu viento en mi cara,
mi cuerpo hacia tu origen,
tu brisa en mi mirada.





Muchas Gracias Fiz por las fotos. Si quereis ver más fotos del sábado y del "Free Test" de Surftech visitad:

http://surfitdk.blogspot.com/



TODO SUMA

Me gusta el surf porque siempre aprendo algo...

En esta ocasion los alisios nos han arrastrado hacia tierras portuguesas.
Protegido puerto de tempestades, reducto invencible de la revolución de los claveles, oculta al paso del tiempo, se encuentra la población de PENICHE.

Al norte: Baleal, Cantinho da Baia, Prainha, Lagido...
Al sur: Molhe leste, Supertubos, Consolaçao...

Allí lo encontré.

No recuerdo su nombre, creo que no nos presentamos.
No hizo falta.
Hablabamos con la mirada y con un inglés básico, sencillo, escaso (el mío) y otro natural, propio y comprensible (el suyo).

Era solo medio metro, apenas una espuma mecida por el viento.
El solamente fluia de principio a fin.
Nosotros lo vimos mientras jugabamos en las olas de la orilla.

Llegó el momento y el mar, en forma de pico solitario, nos presentó.

- Good waves today!
- Yes, It´s a nice day.

Tenía los ojos azules y una mirada tranquila, pausada, canas en poco pelo y una enorme sonrisa en la cara.

- Where are you from?
- I´m from Galicia. and you?
- I´m from Gales! I´m 63 years old!

El mar comenzaba a vencerle, me contó que ya llevaba 2 horas en el agua y que sus hombros ya empezaban a ser mayores. Además su mujer le estaba esperando para ir a comer y ya eran las 3 de la tarde :)

Le había visto surfear desde la orilla, era imposible apartar la mirada de su tablón amarillo y de la paz con la que fluía, desde el pico hasta que la ola decidía desaparecer entre la arena.
Era imposible dejar de observarle, como si una hipnotica espiral te mostrara sin saberlo la pura esencia del surf.

La última ola tardó, no quería equivocarse, sus hombros solo le darían una oportunidad.
Intercambiamos emociones, sencaciones "surficas"-esas que solamente podrás sentir dentro del agua en buena compañia- durante un instante no hubo tiempo, no hubo edad, durante un instante, recibimos el mismo lenguaje, supimos que desde el inicio el uno siempre fue el otro.

La ultima ola que cogió la disfrutó en soledad, desde más allá del pico hasta más allá de la orilla...


Especialmente para el y por supuesto, para todos, este poema:


Huellas en la arena,
Rocen tus labios mis mejillas, las olas serán eternas.
Corazones jóvenes de alma brava,
Cuerpos sedientos de nostalgia.

Huellas en la arena.

Los pies marcan el camino,
barcos otean el horizonte del peregrino.

Pasarán los temporales
Fluiré como un niño a mis 63 años.
Hoy vuelvo a mi país de Gales

Espero verte pronto,
Quizás otro año…
Si Dios quiere y mi corazón respira.

Tus besos en la orilla,
Perfectos tubulares de azules brisas calmas.

Huellas en la arena.

Hoy es el mismo lenguaje
Hoy tenemos la misma edad.
Hoy te miro a los ojos y entiendo que llegarás


Permítenos ser, apenas un grano de arena
Permítenos ser, apenas una chispa fría
En el medio de una estrella.

En el medio , en tu estrella,
Huellas en la arena.

Espero verte pronto

Desde el principio de los tiempos
Vendrá tu ola…

La espuma fluye mar adentro…

Hoy…
Desaparecen…
La huellas en la arena…

Inframundo

Hoy Viernes 8 de mayo, a las 20h en la sede central de Fundación Caixa Galicia, Cantón grande 21 – 24. Dará comienzo el Primer Ciclo de Conciertos Inframundo – Fundación Caixa Galicia. 5 Fechas para cinco encuentros temáticos. El precio de cada concierto es de 3€ (destinados a financiar la gala de los PRIMUS´09 – II Ed. De los Premios Inframundo de la Música - …Motivo por el cual agradeceremos especialmente vuestra asistencia). El concierto que abre el ciclo estará dedicado a la música de autor y correrá a cargo de :

- Felix Arias
- Luis Moro
- París Joel
- Cesar de Centi


informacion: www.inframundo.es

Videocartel :

MARWAM

HOXE
XOVES
30 DE ABRIL
ENTRADA GRATUITA
20:00H PARANINFO DA UNIVERSIDADE :

CESAR DE CENTI:

http://alcaerelsolradio.blogspot.com/2009/04/cesar-de-centi-telonea-marwan-este.html

Y MARWAN!!


Respetando...

Me gusta el surf porque siempre aprendo algo…

Jornada turbia. Poco mar, mucho viento y un pequeño pico en medio de la corriente que te obligaba a remar sin parar para no verte arrastrado.
Tener un tablón es complicado y más cuando el mar esta revuelto y la mitad de las olas rompen en una barra poderosa. Los patos son complicados y como uno está aprendiendo, la tortuga/ cuchara no es todo lo efectiva que uno desea y acaba remando de más.
Por eso espabilas. Tienes que estar muy atento para poder pasar el rompiente. Acelerar la remada cuando no viene la serie o incluso si la serie trae bastante espuma, esperar sentado sobre el tablón y pacientemente observar a ver por donde demonios puedo entrar!!

Estar con un tablón en el medio de un montón de gente con tabla corta es complicado porque como explicaba antes en muchas ocasiones por el estado del mar no te puedes permitir estar justo en el pico y es mejor estar un poco más atrás para que no te pille la serie, pero claro, que un tío que acaba de pillar una ola remonte y se vuelva a poner arriba, delante de todos, no hace mucha gracia, y lo entiendo, la verdad es que a mi también me da un poco de palo sentir todas esas miradas en mi nuca, pero más palos me darían las olas si me quedara más atrás.
Al final la solución es subir y esperar un ratito, dejar que pasen un par de series y unas pocas olas buenas para que todo el mundo pueda disfrutar.

Pero nunca llueve a gusto de todos y el otro día me pasó.
Cogí una ola y volvi al pico, (aquel que estaba en la corriente) , la casualidad hizo que al poco de regresar , una ola se formara de repente delante de mi, una de esas olas que o pillas tú o te pilla ella.
Estaba solo en el pico( casi todo el mundo estaba un poco más alla, en el brazo de la ola pero fuera de la corriente) así que decidí remar y arriba a disfrutar!
De repente cuando estaba disfrutando oí una voz: ¡a ver si esperas un poco!
Me quede sorprendido, es la primera vez que me pasa algo asi y me dio que pensar.
Lo primero que hice, después de remontar y ponerme nuevamente delante para evitar el rompiente fue acercarme a quien me había gritado y pedirle disculpas por mi actitud porque lógicamente se había sentido molesto y para nada era mi intención. Disculpas aceptadas y un par de argumentos “lógicos” para justificar el grito.
Volví al pico, al de la corriente, donde pocos estaban dispuestos a remar para contrarrestarla, y me quede pensando un rato…


“Recuerdo que cuando empecé a sentir pasión por las olas, ni siquiera sabía lo que era. Cuando hice la primera comunión unos amigos de mis padres me regalaron un paipo ( aquella especie de corcho que había antes) no tenía cantos duros, ni materiales de última tecnología en su base para facilitar el deslizamiento y el “invento” venía colocado de serie en el medio y medio de aquella plancha de espuma. Recuerdo que salía del agua con el pecho destrozado de clavármelo. Por aquella época el surf ( bodyboard) no dependía de las predicciones ni de las mareas ni de los vientos sino que dependía de mis padres y de que fuera verano. Tuve la suerte de que aunque nací en una ciudad sin mar, a mis padres siempre les gustó la playa y me enseñaron a amarla y respetarla. Salía del agua congelado. No tenía traje ni licra pero no importaba porque las olas me arrastraban hasta la orilla y disfrutaba.
Cuando el pobre paipo no aguantó más me compre un bodyboard Morey en Andorra, en Andorra!! Estaba barato y regalaban unas aletas y una funda!!
Vaya cambio! descubrir las aletas fue algo realmente sorprendente, podías coger más olas y además tú las cogías a ellas y no ellas a ti. El surf seguía dependiendo del verano y de mis padres, pero seguía disfrutando como el primer día.
Bastante tiempo después llegó un neopreno CRESSI ( marca de pesca submarina) era el más barato que había en la tienda, pero unos 10 años después todavía este invierno me ha salvado del frío.
Lo del neopreno también fue un cambio importante, podía bañarme en septiembre y octubre, e incluso algún fin de semana de primavera que mis padres se acercaban hasta la playa.
Luego llegó el carnet de conducir y por suerte 1 vez cada tres meses ( más o menos) mis padres me dejaban el Seat Ibiza modelo “salsa” para poder acercarme a la playa.
Con el tiempo descubrí que había otras tablas, más duras, más grandes y en las que la gente se ponía de pie…ERA EL SURF!!
Ahorré un par de años y llegó una Slash 6.7 a mis manos. Todo era nuevo, había que empezar otra vez: ya no había aletas, los brazos quedaban destrozados después de coger 2 espumas. Pasó mucho tiempo hasta que empecé a llegar al rompiente sin cansarme. Una vez allí , veía como otra gente se ponía de pie, hacía giros, fluía con las olas mientras yo, destrozado en el medio de todo intentaba molestar lo menos posible y si se les escapaba alguna ola, sabía que me tocaba intentarlo a mi…
miles de caídas, litros de agua tragada, en cada ola decía: “esta es la buena, en esta me pongo de pie” pero el tiempo pasaba, pasaban las olas y los revolcones, uno tras otro. Sin embargo me gustaba, seguía disfrutando de las sensaciones que el mar me traía.
Pasó el tiempo, y empecé a ponerme de pie…vaya sensación!! ¿la recuerdas?

Llegué a Coruña y pude surfear un poco más a menudo, ya no solo en verano sino que una vez cada 15 días ( más o menos) me daba un baño. Otro cambio importante.
Y es que la virtud del surf es la constancia y la paciencia y poco a poco fui descubriendo estas y otras muchas cosas. Y cada día mucha gente en el agua, mucha más que antes , pero gente de todos los niveles. Niveles que quieres alcanzar algún día cuando ves que alguien coge la ola desde el pico y la disfruta hasta la orilla. Niveles por los que ya has pasado pero con los que te sientes identificado: cuando ves a un niño cogiendo espumas en la orilla o a un adolescente , con toda su fuerza e impulsividad, intentando coger una ola en la que luego se cae y se enfada consigo mismo por no haberse puesto de pié( yo también pasé por eso, tu no?)
Y descubrí el longboard, había algo distinto en él. Al principio me pareció que era igual que el surf: una ola y una tabla. Pero podía notar que la gente que surfeaba con uno bajo sus pies lo hacía de una manera distinta, sus movimientos eran más lentos, más tranquilos, más fluidos. Noté una forma distinta de canalizar la energía del mar, más harmoniosa, más sentida, más profunda.
Después de pensármelo mucho y mirar por aquí y por allá, y después de ahorrar lo correspondiente, hace apenas un año, le compré a Tito un Pukas McKee 9´0 con el que he vuelto a disfrutar como el primer día , con el que la sonrisa ha vuelto a brillar, si cabe con más energía que antes.

Ahora ya no hay lucha contra el mar, ya no hay resistencia. “

Siempre he respetado a todos y cada uno de los surfistas con los que me encuentro en las olas, aunque no te conozca, sé que estás ahí para disfrutar del mar, para sonreír en cada ola, igual que yo. Y para mí es suficiente, no me hace falta saber tu nombre para respetarte, ni tampoco que me pases por encima con tu tabla para que te muestre respeto, no tienes que hacer nada porque el respeto, ya nace antes de que llegue a la playa, antes de que me ponga el traje y antes de encontrarme contigo en el pico.
De todos modos, discúlpame si algún dia te molesto mientras remonto una serie, discúlpame si algún día te salto una ola por no haberte visto, o si cojo dos seguidas porque la serie entra a huevo y estoy en el medio del pico.
Posiblemente, como tú, nunca llegue a ser profesional.
Pero simplemente si en cada baño puedo sonreir o conocer una cara nueva, para mí, eso será la pura vida, el mejor campeonato que haya ganado.
Buenas olas a todos.

QUENQUEIRA ( Asociación Multicultural)

Señoras y señores............

Con todos ustedes...........

La nueva página de ...........QUENQUEIRA!!!

Nuestro objetivos principal es pasarlo bien y disfrutar entre buena gente.
Lo que hacemos básicamente es juntarnos una vez a la semana ( Los Martes a las 20:00h c/ Florida -al lado de la plaza del humor- Coruña )y compartir un ratito de nuestras vidas tocando e improvisando con lo que sabe cada uno.

Estos días con motivo de la preparación de la III Festa Quenqueira ( Pub Garufa 17 de mayo) nos juntamos, cada uno toca un par de temas y el resto nos vamos metiendo como podemos :)

Os dejó con un par de video que grabamos esta semana, no espereis grandes virtuosismos, pero creo que se pueden escuchar sin que chirrien demasiado los tímpanos.
El video es casero y el audio y la imagen no se acoplan del todo pero es que la cámara de video que tenemos, no da pa´ más :D

Espero que os gusten. ( entrando en la Web de Quenqueira, en GALERIA, podeis ver estos y más videos que vamos grabando mientras pasamos un buen rato)

Reggae!!



SOLEDAD

Hay soledad
¿A donde ir?
Si ya están solas hoy las calles de Madrid
¿Y a donde huir para cantar?
Decidle al mundo que hoy queremos sonreir
Y disfrutar, y ser feliz
¡Te mando un rayito de luz para vivir!
Para soñar, para fluir
Haz un esfuerzo porque depende de ti.

Y disfrutar y ser feliz!
Que pare el mundo que hoy estoy cerca de ti
Para cantar, para vivir
Dame la mano, solo quiero ser feliz. (Mou)





UN POQUITO DE REGGAE PARA EL CUERPO

[Estribillo]
un poquito de reggae para el cuerpo
y un poquito de reggae para el cuerpo
un poquito de reggae para el cuerpo

(1)
Cuando voy caminando en la montaña
A veces me encuentro con arañas
Que me quieren embaucar con sus mañas

(2)
Pero yo les explico con paciencia
Que todo en esta vida es experiencia
La paz es la mejor defensa.

[Estribillo]

(3)
Todo en esta vida tiene su tiempo
Yo ahora te abrazo , es el momento
De que olvidemos el resentimiento

(4)
El pasado ya no ai quien lo cambie
Y nuestro futuro no es nadie
Nosotros somos quien lo hace

[Estribillo]

(5)
Para vosotros q entendéis la vida
Para el que nos protege desde arriba
Porque no perderemos la partida.

(6)
Ahora solo ai que vivir ahora
Sintiendo tu alma en la aurora
El aire el mar la lluvia la amapola (MOU)


De todo corazón y con toda humildad para todos vosotros...

No hacen falta olas para fluír

Me gusta el surf porque siempre aprendo algo...

El surf puede ser muchas cosas: puede ser un deporte, una forma de vida, un campo de batalla, una experiencia mística, una competición, una "COMPARTICIÓN" ( compartir + acción). Puede ser lo que tu quieras que sea.

Personalmente, creo que es más que un deporte, incluso me atrevería afirmar que es más que una forma de vida: es una forma de fluir-vivir, de aprender a fluir-vivir.

Esta semana el mar reposa , está tranquilo, descansando, quizás preparandose para lo que pueda venir...
Hay poco mar en casi todas partes y debido al turno que tengo ahora en el trabajo, las playas en las que podría darme un pequeño baño están lejos y son incompatibles con mi horario.

"No hacen falta olas para fluír"

El surf nos lo enseña cada día , nos enfrenta con nosotros mismos para hacernos conscientes de cual es la actitud que tenemos mientras corremos una ola arriba y abajo, arriba y abajo...de como disfrutamos ese momento, porque es un momento único, es un segundo que se para y se convierte en eterno.

Las olas vienen y se van, igual que viene la vida y luego se va.
Tú decides que ola escoges y tu asumes las consecuencias.
La elección siempre va a ser la correcta, pero la enseñanza distinta.
No se aprende lo mismo en una ola larga y solitaria que en una barra que te engulle y te aplasta contra el fondo.
Pero siempre se aprende algo.
Aprendo que soy yo quién toma la decisión y yo quien asume las consecuencias.
Aprendo a intentar elegir olas largas.
Aprendo que la barra machacona es una oportunidad más para seguir aprendiendo.
Aprendo...

"No hacen falta olas para fluír"


Y es lo que ha tocado esta semana, no he podido mojarme la cabeza en unos cuantos días, pero sin embargo, he disfrutado.
El mar no ha traído olas, pero ha traido música, gente y buenos momentos.



TODOS TODOS uH aH!!!

Siempre es interesante estar abierto a nuevas experiencias y si encima te sirven para conocer gente y disfrutar como un enano, bienvenidas sean! (aunque tengas que estar toda una noche sin dormir :) )

Comparto con vosotros este video de un anuncio que se gravó hace unas semanas.

Son poquitos segundos pero a mí me parece muy divertido.

Ustedes me dirán jajaja

No vale la pena andar por andar

Volveré con lagrimas en los ojos....

Después de un par de semanas de retiro físico y espiritual( estuvimos haciendo el Camino de Santiago) , vuelvo con las pilas más cargadas que nunca...

Un regalito :)



Andaba perdia de camino pa la casa
cavilando en lo que soy y en lo que siento
pokito a poko entendiendo
que no vale la pena andar por andar
que´s mejor caminá pa ir creciendo

volvere a encontrame con vosotros
volvere a sonreir en la mañana
volvere con lagrima en los ojo
mirar al cielo y dar las gracias

pokito a poko entendiendo
que no vale la pena andar por andar
que es mejo caminar pa ir creciendo
pokito a poko entendiendo
que no vale la pena andar por andar
que es mejo caminar pa ir creciendo

mirarme dentro y comprender
que tus ojo son mis ojo
que tu piel es mi piel
en tu oido me alborozo
en tu sonrisa me baño
y soy parte de tu ser
que no vale la pena andar por andar
es mejo caminar pa ir creciendo.

pokito a poko entendiendo
que no vale la pena andar por andar
que es mejo camina pa ir creciendo
pokito a poko entendiendo
que no vale la pena andar por andar
que es mejo camina pa ir creciendo

volvere a sentarme con los mio
volvere a compartir mi alegria
volvere pa contarte que he soñado
colores nuevos y dias claros
volvere pa contarte que he soñao
colores nuevos y dias claros

También hay buena gente (mucha ) en el agua

Me gusta el surf porque siempre aprendo algo:

De vez en cuando, nos llegan noticias de malos rollos, problemas en el pico, saltadas de olas, faltas de respeto, localismo...

He de reconocer que suelo surfear en las playas más cercanas a mi casa, quizás por pereza, o quizás por conformismo ( en ocasiones no busco la mejor ola con el mejor viento, a veces solo busco la playa, el mar, desconectar un ratito de lo que pasa en tierra y fluir entre la espuma) , y quizás tambien por falta de tiempo.


Entiendo que la gente que lleva mucho tiempo surfeando la misma playa y que ve como cada vez hay más gente en el agua sienta nostalgia de otros tiempos.

Imaginad: todos tenemos un rincón especial y solitario a donde nos escapamos para desenchufarnos del mundo. Puede estar en casa, en un acantilado o en la montaña, pero es un rincón mágico, con encanto.




Imaginad que un día vais a vuestro rincón solitario- todos sabemos que ese sitio no es nuestro, pero es una forma de indicar que es especial- y hay otra persona meditando. Saludas te sientas, miras al horizonte y apagas tu mente.


Dos semanas más tarde, cuando llegas a ese sitio especial hay 5 personas. Todas en silencio. Respetas y saludas y disfrutas de la esencia de tu rincón.


Cada semana alguien nuevo se acercaba, siempre respetando ese silencio mágico, esa esencia especial.

Cada semana más y más gente...


Pasa el tiempo, hace mucho que no vas a tu rincón especial. La rutina diaria...


Pero hoy tienes ganas de desconectar.


Cuando llegas a tu lugar, te encuentras con un montón de gente, los niños gritan, otros están haciendo pic-nic y la música suena a todo volumen procedente de un mp3.


Algunos intentan hacer silencio, intentan explicarle a la gente que ese lugar es un retiro de reposo, un lugar de desconexión, otros se ponen violentos para intentar conseguirlo, pero es imposible


Todo ha cambiado...


¿PORQUE?


No eran los niños que gritaban, no eran el mp3 a todo volumen, no eran los restos de basura ni los coches.


El problema no era toda aquella gente...



El problema era que se había perdido el respeto.


Se había perdido la esencia...


Las playas serán como nosotros queramos que sean...




"...imaginad que la esencia nunca se ha perdido..."













Quiero agradecer a Jahgo por unas fotos que me hizo hace ya unas semanas y que muy amablemente ha compartido con nosotros en su blog , os recomiendo que le echeis un vistazo porque es un blog muy interesante.



Más gente:

Hace ya unos meses coincidí en la misma playa de las fotos con un chico alemán.
Era un día frío y estabamos pocos en el agua, y como siempre presta un poco de conversación, estuvimos intercambiando opiniones sobre el estado de la mar y sobre el viento frío que nos cortaba la cara.

Pasó el tiempo.

El martes pasado estabamos reunidos en la Asociación Quenqueira preparando la III FESTA QUENQUEIRA( 17 de mayo, pub Garufa) y aquel chico alemán entró por la puerta.
Su nombre es DAVID GRABE. Aparte de hacer surf, toca la guitarra y canta.
En Quenqueira estuvo tocando un ratito con nosotros y nos dejó encantados.
Esperamos poder contar con el en la "III FESTA QUENQUEIRA".

Navegando por internet, me encontré con unos cuantos videos de David, os dejo un par de ellos a ver que os parecen. ( A mi me encantan)




Otro ( con Beau Young):




PEACE AND LOVE ( no WAR)

"Para mis queridos DIVERSOS, para el equipo promotor de la marcha por la paz y no violencia gallego-portuguesa y mundial, para todos los que buscais la paz fluyendo en la tierra, en el mar o en el cielo.
Para QUENQUEIRA...
Comparto con vosotros este manifiesto hecho en el 2003 con motivo de la Guerra de Irak.
Desgraciadamente, este mes se cumplieron 6 años del comienzo de la guerra.
Desgraciadamente, hay cosas que perduran en el tiempo con la validez del primer día.
Ojalá este pequeño manifiesto, se quede pronto obsoleto."

PAZ.

Paz para todolos meus irmáns e irmás Paz no nome de Deus; Paz no nome de Alá, no de Yaveh, no nome de Jehova, Paz no nome de todolos deuses .
Paz tamén no nome do deus laico e no nome do deus ateo.
Paz no nome do deus do amor, Paz no noso nome.

Hoxe coma os dias anteriores, e como os dias que desgraciadamente quedan por chegar, proclamamos un rotundo NON A GUERRA, nin a esta, nin a outra, nin as que saen na televisión, nin as que non saen, nin as que buscan a guerra, nin as que “ buscan a paz”, nin as que acontecen a miles de quilometros , nin as que comezamos cada día o noso arredor... NON A GUERRA.

Porque ningunha guerra é boa, porque ningunha loita trae a ledicia e porque as mortes dos inocentes nunca serán o comezo das vidas dos vencedores.

A paz non entende porqué se precisa ser de esquerdas ou de dereitas para defendela.
Non entende porqué é tan descoñecida cando se soña dende fai tanto tempo, porqué ten que existir por causa de palabras como guerra, violencia, loitas, sangue, asasinos, dictadores, xenocidas... e ser dependente delas.

A paz non entende de partidos, de diñeiro, nin de etiquetas. A paz so pretende a felicidade de todos, mentres que a guerra, só busca a felicidade duns poucos;
A felicidade de aqueles covardes que unicamente teñen a forza das armas e das mentiras, a forza do egoísmo e do interés; a forza da avaricia.

Non queremos vivir nun mundo onde a paz quede restrinxida só para aqueles que sexan capaces de defendela cun poderoso exercito de escravos, nun mundo onde a paz sexa un recordo dun tempo pasado, aquel q din “ q foi mellor”.
Pedimos que ese mundo mellor forme parte do futuro e non do pasado.
Queremos que os nosos fillos poidan vivir tranquilos e libres, e non afogados polo peso de ter que arrastrar un misil para poder vivir en PAZ

O que queremos e PAZ
Non queremos guerra

O que pedimos e PAZ
Porque non queremos loitar en batallas sen senso.

O que desexamos e PAZ
Porque queremos VIVIR

PAZ para todos,
PAZ para nós, por pedila, por reclamala...
PAZ tamén para as victimas do odio, para aqueles que morreron gritando: ¡PAZ!...e tamén PAZ para os que por desgracia cren que a encontrarán loitando.

Paz para todos.
Paz por sempre.
E por sempre NON A GUERRA… Alberto Mouriño . Lugo. 2003

Aprendiendo a entender (PURA VIDA)



Me gusta el surf porque siempre aprendo algo:

Como otras muchas cosas, el surf, es PURA VIDA.

Nada recorre tu mente mientras tu recorres la ola.


El mar se va transformando delante de ti, notas su latido, él nota el tuyo y los dos vais fluyendo en armonía…

El mar se comunica con el surfista a través de su propio lenguaje, a través de sus propios latidos…

A veces, cuando no hay olas, parece como si el mar hubiera muerto, como si hubiera dejado de palpitar


"Pero el surfista sabe que las olas siempre vuelven"


Como en la vida, siempre hay una oportunidad más, siempre vendrá una nueva ola para unirte al padre océano.

La olas nacen para empujarte hacia delante, para darte impulso, para cargarte de energía…
Nacen para que no tengas miedo a fluir con ellas pero nunca permitirán una falta de respeto.

Si crees que puedes arrasar la ola sin su permiso, caerás…
Si crees que puedes nadar en contra de la corriente, te arrastrará…
Si crees que puedes ser más fuerte que la ola, ella misma te engullirá sin avisar
¿crees que eres tú quien decide cuando surfeas?

¿Cuándo fué la última vez que dedicaste unos segundos para agradecerle al mar las olas que te estaba regalando?

Si ha sido hace poco, quizás todavía recuerdes la sensación de fluír…

¿Fluyes con las olas o luchas contra ellas?

“No podemos dominar el mar, pero podemos aprender a entenderlo”

PAZ PARA TODOS


Como comentaba, el sábado me tocó representar a dos asociaciones de las que formo parte

  • ASOCIACIÓN MUSI-CULTURAL QUENQUEIRA
  • CLUB DE POESÍA DIVERSOS

os dejo con el video para ver éstas y otras presentaciones

Las nuestras "Quenqueira" y "Diversos" están en el último minuto del video. Espero que os guste a tod@s...(se agradecen críticas constructivas :D )



Noticiero

Comenzamos la semana recordando el concierto que el viernes tuvo lugar en Santa Comba y que reunió a los cantautores Cesar de Centi y la "Mou´s VAN" y a Paris Joel con la "Leiro´s Band"

Una fotito del espectaculo :




El Sabado por la tarde, se realizó en la Fundación Luis Seoane la presentación oficial de la MARCHA MUNDIAL POR LA PAZ en GALICIA , que se desarrollará en el mes de octubre

Os dejo con el video oficial( os rogaría difundierais la existencia de la marcha ¿¿ os imaginais que durante unos días se parara el mundo porque TODOS nos movemos por la PAZ??)



En otro orden de cosas, oferta cultural para el proximo fin de semana :

PONTEDEUME (A Coruña). Casa da Cultura.
27 de marzo ás 21:00 h.
QUIQUE ALDREY + Hugo Torreiro
Vai de Camiño 2009. Camiño Inglés

SANXENXO (Pontevedra). Auditorio Municipal.
28 de marzo ás 21:00 h.
QUIQUE ALDREY + Hugo Torreiro
Vai de Camiño 2009. Ruta do mar de Arousa e río Ulla

Un Video de QUIQUE ALDREY acompañado por Mou al cajón en el Pub Garufa (A Coruña)

Australian Longboard

Re-conexion




Me gusta el surf porque siempre aprendo algo:

Me levanto temprano.
Las primeras gotas de luz llenan el cuarto de alegría, la fresca temperatura del alba comienza a desentumecer mi cuerpo, y mi mente se pone en marcha poco a poco.

Abrir las ventanas y dejar que entre la luz, un tazón de leche caliente y un buen zumo de naranja.
Es temprano, pero hoy, madrugo porque quiero, porque me gusta, porque disfruto viendo el primer rayo de sol de la mañana.

Ir a la playa se convierte con el tiempo en una cadena de sutiles ceremonias necesarias para poder salir de casa sabiendo que no te olvidas nada: guardar el traje, el invento, la parafina,las tablas,la guitarra, la comida, la bebida, la perra, la comida de la perra... y aun así siempre te queda la sensación de que te olvidas algo :)

Recoges a los viajeros.

Música tranquila, conversación agradable.

No tengo prisa, porque cuando viajas sin preocupaciones y sin reloj, el tiempo no existe.
No existe la hora de comer, comes cuando tienes hambre
No existe la hora de dormir, descansas cuando estas cansado
No existe la hora del baño, entras cuando te apetece, aunque las olas no sean perfectas, aunque tarden las series porque hay poco mar de fondo.

No tienes prisa, te bañas mientras todos comen, comes mientras todos se bañan, y duermes un ratito despues de comer.
La siesta se convierte en algo magnifico ahora que los días son más largos: el sol calienta a la tierra, los primeros cantos de la primavera llegan desde los arboles todavía vestidos de invierno,la hierba verde, fresca.
La arena se desviste del frío y nos adormece en su calor.

Te bañas cuando ya casi todos están saliendo, las ultimas olas en una jornada de poco mar, los ultimos rayos de sol se posan sobre los acantilados para dar paso al reino de la noche.

El equinocio está próximo, se acaba el invierno, la llegada de las flores dará paso a los días largos.
El calor nos despertará de la pereza invernal, nos sacará de nuestras cuevas, nos ofrecerá nuevas sensaciones, nos sentiremos más alegres, más felices, más libres...
La primavera nos regala los primeros frutos, el alimento, el sustento energético después del duro invierno.

La primavera nos conectará una vez más, un año más, con los colores intensos.
Nos despertárá del letargo...
Nos re-conectará con el ciclo de la vida...

Boas ondas a todos!!
Boa primavera!

Optimismo

Hoy el sol brilla distinto

La gente que me conoce dice que me paso la mayor parte del tiempo sonriendo...
y respuesta es sencilla. ¿Porqué no?
Hasta mi amigo Cesar de Centi, de cachondeo, afirma que soy un "cantautor optimista".
Lo de cantautor, por lo de ahora, se me queda un poco grande, alguna canción está escrita, alguna está musicada, pero son acordes muy sencillos, aunque sí he de reconocer que el mensaje es positivo.
Llevo poco tiempo aprendiendo a tocar la guitarra, y en cuanto pierda la verguenza lo compartiré con vosotros con mis mejores deseos.


Sonrío porque creo en la unidad.
Creo en la interrelación de todo con todo, aunque a veces me resulte dificil de comprender.
Lo de la interrelación, en el fondo, es algo sencillo.
Te lo explico porque me gusta el surf, pero puede aplicarse a cualquier disciplina, ya que todo es un proceso, todo fluye, todo tiene una causa y una consecuencia, otras cosas muy distinta es que seamos conscientes de la causa o de las posibles consecuencias, pero eso queda para otro dia.
Como decía todo está relacionado: los vientos se relacionan entre si, se relacionan con el oceano, forman borrascas, que se relacionan con la costa, donde se forman las olas , que a su vez se relacionan conmigo, y yo me relaciono contigo escribiendo esto...

Pero volviendo a lo de " cantautor positivo", creo tambien que recogemos lo que cosechamos,y el mensaje positivo crea optimismo y esperanza,(aunque logicamente es cuestión de sensibilidades), por eso, porque me cuesta lo mismo sonreir que no hacerlo, sonrío...
quizás un día recoja sonrisas...

Por el momento, y a la espera de la proxima cosecha de alegría, os dejo un video
"Cancion Optimista" de CESAR DE CENTI. Si os gusta, este viernes tenemos concierto con Paris Joel en Santa Comba.


Homenaje

Mi más sentido pésame a todos los que en algún momento, compartieron un ratito de vida con él...

Fernando Torreiro

Podeis ver más fotos en la web de Boardculture

Disfrutar con buena gente

Me gusta el surf porque siempre aprendo algo:

Miras las previsiones y nace la esperanza. Buen mar, viento perfecto.
Toda la mañana en el trabajo, toda la mañana con la mente en otra parte.
Sales de trabajar, un fuerte viento te golpea en la cara y se lleva la esperanza de golpe
Las previsiones no eran correctas.

Llegas a la playa y todo esta revuelto. No hay baño.
Mientras le das un paseo a la perra, buscas otras posibilidades...quizás aquella playa del fondo de la ría...
Haces tiempo y aprovechas para arreglar las quillas(Juan,gracias por el tornillo)

Quizás aquella playa del fondo de la ría...
Arrancas , continua la búsqueda...

Desde la carretera , ves que hay mucha gente en el agua.
si por lo menos pudiera coger una ola...

Te cambias rápido porque las tardes de marzo, aunque dejan ver trazas primaverales, todavía son cortas.

Antes de pisar la arena, ya encuentras la primera cara conocida.
Vamos al agua!

Entran las series. Olas largas y tranquilas.
"Buenas tardes", "No esta mal, no?" ( conversaciones en el pico)
Primera ola, primera sonrisa.
Buenos momentos.
Olas para todos y todos en la ola.


De repente, después de una ola, notas que algo ha cambiado.
Apenas hay viento, las series, aunque tardan, traen olas para todos...
Os vais quedando solos , cada vez hay menos gente en el agua y cada vez es más fuerte la sensacion de felicidad.
Notas que todos estan sintiendo que son segundos especiales
No puedes quitarse esa extraña cara de felicidad.
No hace frío.
Ha llegado la primavera.

Esta tarde de marzo ha sido todo un regalo:
Caras conocidas en el pico,
un amigo que no esperabas encontar, ha decidido empezar hoy a hacer surf .
Otro amigo, al que habías encontrado en la arena, se ha decidido a entrar.
Sabes que estáis compartiendo un baño para el recuerdo(Gracias Jahgo).

Quizás las olas no fueran las más grandes,
quizás había mucha gente, quizás pocas olas.

Pero hoy aprendí que no son ni las olas, ni las tablas lo que hace grande al surf, sino el poder disfrutarlo con buena gente.

Hoy mientras surfea, saboreé el buen oasis.

"La felicidad solo es real cuando es compartida"

Los días frios

Me gusta el surf porque siempre aprendo algo:

El surf me saca de casa, me obliga a ponerme en movimiento cuando estoy tirado en el sofá.
En esos días frios y ventosos en los que la manta pesa el doble y te impide moverte, el surf te saca de casa.
Estas aletargado en el sofá y de repente dices: "Igual en tal playa haya olas..." sabes de sobra que no es verdad, que va a estar fatal y que vas a pasar frío, pero empiezas a darle vueltas a la cabeza y al final, casi sin enterarte estás en el aparcamiento viendo el mar.

Ya has salido de casa, no hace tanto frío, no hace tanto viento, no tienes los pies congelados, no tienes los dedos de las manos tiesos(notese la ironía) ,quizás en aquella esquinita salgo una olita que te arregle la tarde...
A veces aparece esa ola (pequeña y mal hecha), otras no.
Pero cuando aparece te arregla la tarde. No importe que vieneran 20 olas malas, no importa que te cayeras en todas las que intentaste coger, no importa que las olas no te arrastraran.
Todo eso ya no importa, porque al final, muerto de frio, sales una vez más, sonriendo del agua.

Vai de Camiño


El viernes 6 de marzo tuvo lugar el Clanautor en Culleredo.
Participé con Cesar de Centi acompañandolo a la percusión.
Concierto rápido, ya que después teniamos otro en Vilalba, y nos fuimos corriendo.
Corriendo nos fuimos y corriendo tuvimos que volvernos porque el "señor" del pub, puso dos conciertos distintos el mismo día...
Un despiste que dejaremos para el baúl de los recuerdos.
En esta ocasión colaboraron con el Clanautor Carlos Bau, César de Centi, Pablo Rubén Fernández, Xurxo Mares, José Luis Paz, Paris Joel, David Taboada y Fátima Baña
Gracias a todos los que habeis asistido, un placer conocer a los que todavía no conocía.

Aprendiendo a levantarse


Me gusta el surf porque siempre aprendo algo...


Me gusta porque en detalles pequeñitos, el surf me enseña a actuar en la vida.

Me enseña que cuando me caigo, tengo que volver a levantarme.
Me enseña que siempre te vas a volver a caer, pero también me enseña que no pasa nada.
A veces, cuando vas en una ola, notas como el viento la acaricia, notas que se para el tiempo.. y sonríes.

La misma ola te muestra su pared, te diriges hacia arriba, ¡hacia la cresta!

Y de repente la ola se cierra, y desde allí arriba, caes...

Notas la fuerza de la gravedad, el tiempo se para de nuevo, ves el punto en donde vas a golpearte con el agua, cierras los ojos y sientes el golpe...

Reservas el aire.


El tiempo vuelve a pararse.

Te centras, buscas la superficie, recoges y tu tabla.
Han pasado segundos, pero ha parecido una eternidad. Igual de rápido que habías subido a la cresta, te viste en la arena del fondo. Se te pasa el susto y vuelves a remar hacia el pico.
¿Porqué? Porque en realidad, aunque hayas rozado la arena, sabes que mientras ibas hacia aquella cresta...sonreías!


Poema:

Desde el fondo,añoro la luna...


Intenté subir,

pero desde lo alto,

caí al vacío.


Vi a la gravedad caer,
caer hacia el abismo.

Vino el silencio,

la ola me cubría,

me arrastraba, me seducía.

Vino el silencio,

el mar me recibía,

mi cuerpo, inerte tras la caída


Vino el silencio,

amaneció,

bajaron las aguas,

llegó la salida...

La cresta vendrá de nuevo,

en mi sonrisa, la esperanza me guía


Se despedían las palmeras

Ya que finalmente me he decidio a plantar semillas de palmera para construir este oasis, comparto con vosotros un poema, escrito hace tiempo, y que he recuperado del baúl de los recuerdos....

Se despedían las palmeras
Con sus grandes manos sacudidas
Por el viento de levante.

- ¡Adios!¡Adios!
Adios te decían sus ramas
Sacudidas en ventolera

Sabían que volveríamos,
Y volvimos, ¡Claro que volvimos!
Ramas y viento fuimos.

Los tallos despidiéndose al viento.

Fuimos para llorar los recuerdos,
Y volvimos inundados de pasado.

Por los campos de mi tierra,
Volaban gentiles los leones,
Recuerdos del verano se posaban en la arena.

El sol brillaba en tu sonrisa
Y tu larga cabellera ,
Enredada,
sobre lienzos,
Bajo la sombra de las palmeras...