Me gusta el surf porque siempre aprendo algo: LA INCERTIDUMBRE
Los ultimos metros antes de llegar a la playa son interminables... La columna de pensamientos y deseos se agolpa a las puertas de la playa, como si un invisible muro de incerteza ralentizara el giro de las ruedas, como si el asfalto se estirará como goma elastica en manos de un niño. Sabes que hay baño porque las nuevas tecnologías y los amigos te han avisado pero la incertidumbre de "the search" continua en el pecho: ¿Como estarán hoy las olas? ¿se habrá levantado viento? ¿habrá alguien en el agua? ¿mucha gente?¿poca?
EL APARCAMIENTO
Llegada al aparcamientos, muchos coches para ser finales de septiembre. Caras conocidas. Al fondo, en la playa, se intuye un pico juquetón, no excesivamente grande, pero olas largas tanto de izquierdas como de derechas. LLego despues de trabajar, aun queda tarde, pero el sol ya hace tiempo que se desprendió de su cenit. Ieltxu y los chicos del Longboarders Go Home Club(blog en construcción) ya están cambiados. Antes de hablar, ya nos habiamos comunicado: sonrisas, miradas complices, inquietud, proximo destino...de momento, una cenita para el jueves :D
EL PICO
Ayer tocó remar, la corriente ayudaba, pero el pico no estaba precisamente en la orilla. Media marea, gente en el agua, muchas caras conocidas, conversaciones breves y sanas de camino al pico(mejor dicho "de remada al pico") El pico ordenado, bastante gente pero todo el mundo cogiendo olas, los tabloneros unas pocas más...pero que le vamos a hacer...al culpa es de la tabla que se deja llevar por cualquier espumilla... En el pico ambiente agradable, asi da gusto estar en el agua aunque no se cojan olas!!
LA OLA
Cuando uno empieza a hacer surf suele empezar por olas pequeñas, tendidas, suaves. Sin embargo, el propio deporte, o tu propio cuerpo te va pidiendo algo más grande. Normalmente le dás al cuerpo lo que te pide, luego te llevas un par de revolcones, tragas un poco de agua salada y vuelves a tu tamaño habitual. Tiempo después intentarás coger una ola un poquito más grande, y tu nivel o tu experienca te irá ubicando en tu sitio para poder conocer tus limites. Para cualquier surfista medio la ola que cogí ayer posiblemente sea un tamaño decente, sin embargo para mí, tablonero amante de espumas tendidas, fue "LA OLA".
Porque en mi corta trayectoria como longboarder todavía no he cogido muchas de ese tamaño(1-1.5m) y con esa fuerza. Porque desde que me puse de pie, ya me di cuenta de que la pared de la ola, estaba por encima de mi cabeza y no por debajo como suele ser habitual para mi. Porque emocionado, mientras surfeaba y sin quererlo, me salió uno de esos gritos de alegría que nos recuerdan al lejano oeste... Porque desde el primer instante la ola amenazaba con romper pero me permitió disfrutarla durante unos cuantos segundos, hasta que, como consecuencia del poco fondo, se desplomó, arrastrandome a mí y al tablón hacia el tambor de su lavadora.
Allí, entre revolcones de blanca espuma, me encontré con Jahgo. Había cogido la ola anterior, muy parecida, también poderosa... Jahgo también habia probado la función centrifugadora de la ola.
Fue una buena serie, de las ultimas antes de que la marea bajara por completo.
El sol se escondió detrás de la cortina de la noche. cada ola siguió rompiendo: cumpliendo su misión, continuando el ciclo natural de la marea...
Un hombre del pueblo de Neguá; en la costa de Colombia, pudo subir al alto cielo. A la vuelta, contó. Dijo que había contemplado, desde allá arriba, la vida humana. Y dijo que somos un mar de fueguitos.
El mundo es eso -reveló-. Un montón de gente, un mar de fueguitos.
Cada persona brilla con luz propia entre todas las demás. No hay dos fuegos iguales. Hay fuegos grandes y fuegos chicos y fuegos de todos los colores. Hay gente de fuego sereno, que ni se entera del viento, y gente de fuego loco, que llena el aire de chispas. Algunos fuegos, fuegos bobos, no alumbran ni queman; pero otros arden la vida con tantas ganas que no se puede mirarlos sin parpadear, y quien se acerca, se enciende.
Vaya tio que estas hecho!! Dos dias de surf y ya se está poniendo de pié!! Tenias que verlo ayer cogiendo olas ideales para aprender en bastiagueiro Madre mia, enhorabuena! ahora ya sabes, a darle duro y en unos meses haciendo aereos ;)
Acuerdate de la postura, del equilibio, de los pies, de las rodillas,de los brazos, de la cabeza, aprieta esa barriga, echate un poco más para delante, ahora un poco más para atrás,la ola, las preferencias, las quillas (cuidado que cortan), el invento,los pies, las algas, la orilla , la espuma, la gente,cuidado con la cara, rema, rema, el impulso, el take off, sigue remando, los pies,una cañita?, cuidado la serie, los tirones, la espalda, el mar, la playa, las sonrisas, las caidas, los pies ...¿otra vez los pies? :D
y el verano huyo hacia el sur. y se fue a buscar calor, olor a hierbabuena y jazmin y notas de guitarra vieja. Quedaron rezagados algunos rayos de sol, aquellos que colorearon nuestra tarde después de varios días de cielos grises. Cada uno de los rayos se fue, lentamente, alejandose hacia el oeste mientras el otoño, suavemente... se coló por las rendijas de las puertas...
Han sido cuatro dias de olas más bien malas pero de baños increiblemente buenos! Gracias señores! Boas ondas
Me ayuda a definirme, a ubicarme, a conocerme. Me enseña a buscar mi sitio, a girar con los vientos para buscar un buen off-shore Aprendo a medirme o moverme en mi medio, a descubrir mis limites. Aprendo en qué olas y condiciones puedo/debo darme un baño y en cuales no. Aprendo a fluir, aprendo a cambiar...
Me enseña a perder el miedo a probar nuevas experiencias, a intentar coger una ola un poco más grande, o un poco más fuerte, y a aprender que las primeras veces, me voy a caer y a tragar agua y revolcones... me enseña que otros ya han pasado por esta situación y han seguido aprendiendo. Me enseña que otros pasarán y que les queda mucho por aprender. Me enseña que pasaré por otras mil experiencias distintas y que todo está por aprender.. y me enseña a fluir cuando las olas pequeñas, o a surfear espumas,o 1/4´s de metro a ir playas ventosas para poder darme un baño, o a quedarme en casa porque siempre hay algo que hacer y porque tambien es necesario desconectar vez en cuando
Re-construyendo-me-ha-yo. cambiarlo todo o cambiar nada. Re-estructurarme Re-definirme Re-encontrarme...
[unas fotos y textos sueltos encontrados en internet]
"Todos los autores, todos los maestros y los grandes sabios siempre nos han dicho que investiguemos por nosotros mismos, que busquemos nuestro propio camino, que no hay receta concreta, solo ayudas en el camino. Muchas veces, parece que olvidamos estas palabras de todos aquellos que admiramos en el camino, para terminar admirándolos a ellos, y así quedamos cegados y cojos por largo tiempo. No deberíamos olvidar la verdadera ayuda que nos brindan a cada paso, ese compañerismo, eso que nos cuentan y que solo cuando lo vivimos lo podemos comprender, más allá de las palabras, que solo son eso, y nunca podrán contener el sentido, la emoción que se quiere transmitir"
"Dado el ritmo de vida que llevamos, y como consecuencia de esta mente - propietaria de nuestro silencio, pensamiento y acción- muchas veces no podemos sentir lo que hay detrás de las palabras que leemos, escuchamos o decimos; tan así, que en estos últimos años hemos substituido la investigación propia por la memorización total, anulando de esta forma cualquier posibilidad de llegar a nada realmente espiritual.
Muchas veces se parte de la experiencia del otro para intentar explicar algo que no hemos vivido, que no hemos sentido, y la pregunta inevitable que sigue es, ¿porque intentamos explicar algo que no conocemos en lugar de conocerlo para explicarlo?"
"... estaban centrados en su época, en la que era mucho más fácil meditar, estar atento, en la que la educación no era tan agresiva como es ahora.
Hoy en día todo lo que no se pueda poner dentro de un tubo de ensayo no existe, no se nos enseña a investigar, se nos enseña a memorizar lo que está escrito, a aceptarlo y a defenderlo sin cuestionarlo, sin meditar al respecto, simplemente se nos dice que es así y basta. "
"Quien pretenda una felicidad y sabiduría constantes, deberá acomodarse a frecuentes cambios" (Confucio)
"Dejarás de temer cuando dejes de esperar"(Séneca)
Quiero volver al origen.
quiero volver.
Trabajar la tierra de nuevo, coger la hazada entre mis manos y romper el duro asfalto...
me gusta vivir a tu ritmo, vivir al mio. sonreir tranquilo, sonreir contigo.
Me gusta sentir que vivo me gusta sentirme vivo sentir que rio, sueño, lloro, sollozo o grito... me gusta sentirlo (TODO) contigo...
Zamba del emigrante
Tengo que partir, mi corazón, antes que yo otros se fueron. Todos saben que las aves migratorias siempre encuentran el camino de regreso. No llores más, mi corazón, que yo no busco el olvido. Sólo busco futuro y horizonte, el faro que orienta al naufrago perdido.
Sube al ómnibus de Zitarrosa una mañana de domingo, aquel que nos llevaba al cerro. Buscarás en la ciudad dormida el sueño que tuvimos siendo niños.
Regarás bien, mi corazón, nuestro jardín y los recuerdos. Y cuando pasees por el mercado brindarás a mi salud con medio y medio*.
Volveré muy pronto, mi corazón, y sanará el barrio enfermo. Todos saben que las aves migratorias siempre encuentran el camino de regreso...
En agradecimiento a Paris Joel por esta entrada y encender mi chispa para reflexionar sobre esto y también a todo el mundo que estaba ayer en Basti, por robarme unas cuantas sonrisas inexperadas
Te sientes distinto?, te faltan sonrisas?, te faltan sueños? Has ido perdiendo la energía lentamente sin saberlo.
En ocasiones sientes que la vida ya no late con la misma intensidad, como si su/tu corazón no palpitara.
Y es cierto que sientes que ha dejado de latir, pero es falso que, en realidad, haya dejado de hacerlo.
Simplemente no lo percibes...o no lo recibes. Puede ser que tus puertas estén cerradas, o medio abiertas, y que la vida, con su intensidad no sea capaz de atravesarlas...
/* Pensando sobre esto, se me ocurrío denominarlo "Estado Latente" (no se si alguien lo habrá usado ya*/
La vida en estado latente... El mar en estado latente... Nosotros en estado latente...
Es como el surf cuando el mar es pequeño o escaso, aunque apenas haya olas estarás ahí, insistes en estar ahí,quieres estar ahí. Sabes que vendra una serie más, lo percibes, crees verla a lo lejos... Y se acerca, y viene, y rompe...pero en la otra punta de la playa... Y sientes, que no estabás en el sitio correcto. Y empiezas a buscar, y a moverte, y pruebas otros sitios y disfrutas de la intensidad de acertar(a veces), y otras, equivocarte. Y en cada pico otra gente y otras sonrisas, y otras conversaciones y otras olas compartidas ( porque de vez en cuando, cada 10, 100 o 1000 olas, esta bien compartir una ola, te rejuvenece). Y sin saberlo, buscando tu ola, en una tarde de poco mar, tu puertecita se ha abierto,has conocido gente, has sonreido con ella, has aprendido con ella, y mientras todo esto pasaba, surfeaste la ola que esperabas.
foto:internet
------
Si estás vivo, sabrás que la vida no para. ¿soy yo el que he parado? ¿voy demasiado rápido?
Quizás simplemente no consiguimos bailar al ritmo que la vida toca para nosotros(o no escuchamos con claridad), o usamos viejas formulas: me da trabajo buscar o me conformo con esperar ( a veces años) a que "la ola" vuelva o decir que ya lo haré mañana (o cuando me jubile) o que ya vendrán tiempos mejores ( porque sabes que en donde estás fuiste feliz hace tiempo, recuerdas que una vez rompía una ola muy buena aquí)
Querido amigo, sin darnos cuenta,cada segundo que pasaba, cada ola que rompía,cada brisa que soplaba, estaba en movimiento y nosotros no.
Cada hoja, cada gota, cada grano de arena... Y nosotros quietos, en estado latente esperando que vuelva lo que ya no está, sin saber que lo que venga vendrá por lo que hagamos, y que si no hacemos nada, nada vendrá.
Querido amigo, sin darnos cuenta, han cambiado los fondos...
¿ Y vosotros que opinais? te atreves a compartir como lo sientes? (gracias suso por adelantarte en la entrada anterior)
Y aprendo a surfear, y aprendo a fluir, y aprendo a elegir las olas que me manda la vida.
Y aprendo aprendiendo a levantarme cada vez que me caigo Y aprendo que el aprendizaje es lento, y a veces duro, y a veces triste. Y aprendo que queda todo por aprender y aprendo a construirme y a seguir mi instinto y aprendo a seguir mi instinto y aprendo aprendiendo a seguir mi instinto y aprendo a cerrar los ojos para ver y aprendo a cerrar los ojos para ver y aprendo a cerrar los ojos para ver...
la marea, brilla el amor en tus ojos; correras por habitaciones verdes, A veces conmigo, a veces sin mi. Desayuno caliente en el frío invierno, hace tiempo que desde el rompiente me llamo, me llamo a mi mismo, para encontrarme para re-encontrarme, se que ya estoy alli desde hace tiempo, aunque no se cuando llegaré
porque no se quien soy no se de donde vengo no se adonde voy no se lo que tengo
Sabe, já faz tempo Que eu queria te falar Das coisas que trago no peito
Saudade, já não sei se é A palavra certa para usar Ainda lembro do seu jeito Não te trago ouro Porque ele não entra no céu E nenhuma riqueza deste mundo Não te trago flores Porque elas secam e caem ao chão Te trago os meus versos simples Mas que fiz de coração
- Avó, os nenos falan de min e metense conmigo porque as veces gusto de xogar soíño ou prefiro pasear polo río mentras eles xogan o futbol.
O avó gardou silencio.
- Recorda Gael, que a felicidade nunca é verdadeira se non é compartida. Mais recorda tamén que, igual que precisas do frío para experimentar o calor, igual que precisas estar canso para experimentar o descanso, has de experimentar a soedade para ser consciente da ledicia de compartir o teu tempo coa xente.
Gael chorou de novo. O avó foi coller leña.
El Making-off de "Soledad" a cargo de Dani Alvite:
Gracias. Por todos los segundos de estas tres semanas. Por vuestras miradas sinceras, por vuestros ojos verdes, azules, negros, clavados en mi corazón. Por vuestros abrazos, por compartir risas y aceras. Por 21 despertares "everyday" Por ser grandes, por el deseo de hacer un mundo mejor. Por compartir conmigo un poquito de revolución. Gracias por enseñarme, por hablar, debatir, discutir... Gracias por los silencios. Por hacer un buen equipo. Gracias por las garzas invisibles decorando nuestra habitación. Gracias por opinar, por decidir, por contradecir. Por los entendidos y los malentendidos. Gracias por fluir. Por las clases de inglés y portugués. Por las clases sobre la vida. Gracias por ser mi espejo y no creer lo que te digo. Gracias por ser blanco, negro, rojo o amarillo. Por las conversaciones en la calle. Por los poetas muertos y por los que resucitan. Gracias por ser taxista, hermano, cocinera, madre o amiga. Por tus regalos y por aceptar conmigo los que nos ha regalado la vida. Por ser helicoptero en la ciudad vacia. Por ser sombra a contraluz. Por ser arena en la playa o cerveza en la cantina. Por ser fotografo oficial. Por tus gestos de alegría. Por ser trenza volando al viento o rasta(I&I) en fabela antigua. Gracias por ser XENTE. Por ser primero en ser primero, por enseñarme tu casa, por plantar en mi semillas. Por dejarme tu guitarra, por la conexion de melodias. Por que tu casa fue mi casa por un dia. Por las lagrimas que me llenan, y por las que me vacían. Porque primero fuí BRASIL, y ahora vuelvo a ser GALICIA...
Gracias por abrirme el mundo, el corazón y la vida. (23/08/2009) MOU
Ya queda poquito, apenas unas horas...
Ganas de quedarme, ganas de volver a compartir olas con vosotros...
Por el momento compartir la información que Robert (Sandspit) quiere transmitir con todos nosotros a través de El Buen Oasis.
El cartel del campeonato :
(en caso de cualquier duda o consulta podeis hablar directamente con Robert: sandspit@tiggerfan.com )
Un saludo y mucha suerte a todos los que participen!
¿No sabes que están hablando de una revolución? Suena como un susurro ¿No sabes que están hablando de una revolución? Suena como un susurro
Cuando están de pie en el bienestar de las líneas Llorando en las puertas de los ejércitos de salvación Perdiendo el tiempo en las colas del paro Sentados alrededor a la espera de ser promocionados (contratados)
La gente pobre va a levantarse Y obtener su participación La gente pobre va a levantarse Y tomar lo que es suyo
¿No sabes Será mejor que correr, correr, correr ... Oh he dicho que es mejor Corre, corre, corre ...
Finalmente la clasificacion social está empezando a cambiarz hablando acerca de una revolucion...
"Cuando el corazon habla, el mundo entero se mueve para que en tu templo(cuerpo) encuentres tu camino" (MOU)
Son son son aurea plenitude no corazon son apenas unha luz querendo ser accesa son a ledicia da tua sonrisa son menino da rua son un pe descalzo son acibeche no maculele son as raices da terra son as ramas do meu pelo son desexo e resistencia son a curiosidade son a consecuencia e o feito son a lei do corazon son eu mesmo no espello preto dos teus ollos son a mao na percusion son o reflexo do que ves en min son a paixon son querendo ser o que son e o que non son...
Theres a natural mystic blowing through the air; If you listen carefully now you will hear. This could be the first trumpet, might as well be the last: Many more will have to suffer, Many more will have to die - dont ask me why.
Things are not the way they used to be, I wont tell no lie; One and all have to face reality now. though Ive tried to find the answer to all the questions they ask. though I know its impossible to go livin through the past - Dont tell no lie.
Theres a natural mystic blowing through the air - Cant keep them down - If you listen carefully now you will hear.
Theres a natural mystic blowing through the air.
This could be the first trumpet, might as well be the last: Many more will have to suffer, Many more will have to die - dont ask me why.
Theres a natural mystic blowing through the air - I wont tell no lie; If you listen carefully now you will hear: Theres a natural mystic blowing through the air. Such a natural mystic blowing through the air; Theres a natural mystic blowing through the air; Such a natural mystic blowing through the air; Such a natural mystic blowing through the air; Such a natural mystic blowing through the air.
Imaginense que viven en una fabela de 400,000 habitantes, en la periferia de una ciudad de 20 millones de habitantes, donde simplemente por cantidad, una vida vale muy poco.
Imaginense que en esa fabela, viven en el barrio de Eldorado donde además el barrio se divide en cuadras[lo equivalente a distritos] y en cada distrito existe una banda o pandilla que lucha por el control de su distrito.
Imaginense, además que la supervivencia de cada pandilla depende del trafico de drogas y armas y que, además, cada banda intenta conseguir el control del distrito contiguo...
Ahora solo tienen que dejar de imaginar y pensar en solo una palabra: "Guerra"
Lo relatado era la situacion hace 5 años de la fabela donde estamos trabajando. Murió mucha gente inocente, muchos adolescentes de menos de 15años perdieron la vida, murió mucha gente inocente, y otros muchos dejaron este mundo con una bala perdida entre sus carnes.
Imaginense, además, que cada uno de ustedes conocían a 6,7,8 o 9 de esos jovenes: tu hijo, tu hermano, tu amigo, tu mujer...perdió la vida.
=================
HACE 5 AÑOS..........
=================
Hoy 07/08/09 mi corazón se ha llenado de plenitud durante cada segundo, experimentando, sin parar, vibraciones positivas...
Aqui en Brasil, los niños están de feriado(vacaciones) a causa de la gripe A, y por propia cultura y porque las casas aqui son lugares para , basicamente, comer y dormir, se pasan el dia en la calle...y hoy la he pasado con ellos...
Que pueden hacer 100,000 niños de vacaciones en las calles de tu pueblo?
===============
El barrio de hoy, poco tiene que ver con el de hace 5 años, los niños juegan y sonrien en las calles, la gente abre pequeños negocios y los bares cierran a las 10 para evitar la venta de alcohol por la noche y asi evitar la violencia.
La gente sueña y es consciente que ayudar a tu vecino no es una cuestion de dinero sino de voluntad...
===============
Desde aqui quiero agradecer y apoyar la labor de gente como Jonathan de ACER, y muy muy especialmente a Reginaldo, un educador social, entrenador de futbol, padre de familia y amigo que desde la Asociacion Bola Pesada lucha cada dia para que los niño/ajueguen en las calles, siendo compañeros, amigos, vecinos ... y para que el futbol y el deporte en general no solo sea correr y dar patadas al balon sino una forma sana de vivir, respetar y amar porque al igual que na "roda da capoeira" todos somos iguais...
Lo mejor del día: vivir la calle, el futbol na rua, los niños jugando descalzos, las miles de preguntas que te hacen por ser alguien que vive muy lejos, entrar en sus casas, el bocata que Helen nos preparó, un poco de guaraná, la tenue luz que reflejaba sus sonrisas... El partido que jugamos por la noche en un campo de futbol de esos de hierba ( mi primera vez) el penalti que provoqué, conocer a un amigo de la infancia de Reginaldo, hablar de su familia, y de la mia...escribir y compartir esto con vosotros, las risas que me lanzo con Felipe, el spaninglish//portugnol que estoy practicando...
Por cierto, me ha explicado Reginaldo que aqui en Brasil el domingo es "o dia dos pais" , asi que Papi te manda ( Reginaldo) un gran abrazo, abrazo que por supuesto yo tambien te mando y hago extensivo para ti mami, y para todos los papis//mamis de todos vosotros...
Reginaldo, dale tambien un muy fuerte abrazo a tu papa de mi parte...
"Solo hace una falta una cosa para ser feliz......Sonreir" (Mou)
Os participantes do Vacaciones Solidárias foram recepcionados por Sérgio Mindlin e representantes da Fundação Telefônica
A Associação de Apoio à Criança em Risco (ACER) em Diadema está vivendo um novo ritmo desde segunda-feira, quando chegaram os sete voluntários estrangeiros, vindos da Telefônica da Espanha, Reino Unido e Alemanha para desenvolver ações sociais e compartilhar seus conhecimentos com as crianças, pais e monitores da instituição. Também participarão duas voluntárias da Telefônica SP, como representantes do Brasil.
Durante três semanas, os voluntários farão um trabalho em tempo integral por meio de oficinas que vão capacitar educadores da ACER e atividades esportivas e culturais com as crianças atendidas. Os voluntários estrangeiros chegaram ao Brasil no domingo, dia 2, e foram recepcionados por representantes da Fundação Telefônica, que programaram algumas atividades de ambientação, incluindo visitas à própria Fundação e à sede da Telefônica na Martiniano de Carvalho. Para o voluntário espanhol, Felipe Fernández Alvarez, 32 anos, o trabalho realizado com crianças é tão importante que esta é sua segunda participação no programa Vacaciones Solidárias. Há dois anos ele participou deste trabalho em uma instituição de El Salvador, também apoiada pelo programa Pro-Menino (Pro Niño). “É uma experiência tão boa poder transmitir um pouco do meu conhecimento a estas crianças e compartilhar com elas estas três semana, que recomendo a todos. Não existe nada mais gratificante do que ver a alegria destas crianças ao perceberem que são importantes e que tem gente que se preocupa com elas. É uma troca: o voluntário também ganha muito com este trabalho”. Segundo Felipe, esta mescla de idiomas (português, espanhol, inglês e alemão) não representa nenhuma dificuldade na transmissão dos conhecimentos, pois “existe uma linguagem universal que é muito expressiva. No final todo mundo se entende muito bem”, diz. Os voluntários retornam ao país de origem no dia 23 de agosto, quando finalizam os trabalhos no Brasil.
Hay tanto tanto para contaros.... Cosas tan distintas... cosas tan iguales... Al final me doy cuenta de que en todo el mundo ... estes donde estes... lo importantes es la gente...
1//Por lo que he visto hasta ahora no encuentro pobreza de hambre, pero si en muchas ocasiones pobreza en educacion en valores. Hay muchas familias rotas, y otras muchas que nunca llegan a constituirse (madres solteras abandonadas, padres alcolicos, droga, contrabando... )esta es la lucha del centro ACER y del proyecto Promenino (proninho) y la fundacion telefonica. en estas circunstancias ( que no son visibles, sino que "se saben que existen") ver sonreir a un ninho, es toda una alegria... son realmente sonrisas sinceras...
Por desgracia hay otros muchos que no sonrien, los ves tristes, cabizbajos... sus circunstancias, ellos las conocen... nuestro trabajo hasta el momento es mantenerlos activos, con deportes, capoeira, percusion...
"Na roda da capoeira todos somos iguais...e cada un atopase co seu oposto...o pobre co abogado, o analfabeto co doutor, o branco co negro, porque o importante e a unidade e a diversao do xogo"
2// Me estoy olvidando del espanhol aqui hablo portunhol y spaninglis
3//Me gusta mucho observar que lo util prevalece sobre lo estetico en las clases bajas...me recuerda mucho a lo que seria la vida en el campo ahi. Primero es la utilidad, no hay competencia estetica cuando hay poco dinero.
4//hoy estuve hablando con una "abuela" un ratito...muy gratificante...con los ninhos juegas...pero la gente mayor es mas consciente de la realidad...aunque sabe,se, sabemos,que simplemente consiste en vivir( sobrevivir)...
5// Como cualquier otra gran ciudad, SAo paulo es horriblemente grande, es el centro economico del pais, grandes bancos, grandes industrrias, y a su alrededor grandes fabelas...20 millones de personas...miles de rascacielos...los ricos son muy ricos... y los pobres son...humildes...
6// Sao Paulo es la ciudad del miedo, la seguridad privada es un negocio, un edificio cualquiera de ahi, donde tu o yo vivimos, aqui en el centro tiene guardias de seguridad en la puerta, en el garage y todo esta vallado y electrificado... es un fuerte contraste...todo el mundo te dice..."mucho cuidado con..." " es muy peligroso esto... y lo otro..." pero realmente a poco que observes es como cualquier otra ciudad...lo que ocurre cuando hay tanta gente.. es que la vida de un individuo vale muy poco...
7// A pesar de todo esto... no os preocupeis porque donde nosotros nos movemos es seguro y ademas en la fabela donde trabajamos, se ve con muy buenos ojos la labor de este centro de ayuda y particularmente nuestro trabajo como Voluntarios...la gente es muy agradecida cuando les explicas que alli en espanha estamos en ferias (vacaciones) y que voluntariamente, porque queremos venimos a ayudarles...(inexplicable)
Un bsito para tdos y todas, os quiero un monton...no os echo de menos... pero si me gustaria que pudieseis vivenciar todo esto...
Así es como se lo esta tomando este año el amigo estival.
Realmente yo creo que ya ha pasado, ¿te acuerdas que a finales de mayo hubo 4 días seguidos de sol? Creo que ese fue el verano...
De todos modos , no se preocupen los que quieran disfrutar del sol, porque parece ser que ha dicho Pe-mán ("O home do tempo") que septiembre vendrá bueno...
Mientras tanto, desde el buen oasis seguimos plantando semillitas y pronto veremos entre las olas al compañeroIELTXU .
De momento no hemos podido retratarle en el agua, pero todo llegará.
Parece que si la cosa se anima, pronto podremos disfrutar de más fotos por el blog, siempre que contemos con la inestimable ayuda de Ieltxu.
Os dejo con las alguna de las fotos que sacó el otro día y que comparte muy amablemente con nosotros...
Fluír. Vivir. Jugar. Es sencillamente un juego. El juego de tomar decisiones, sin expectativas. Es lanzar el dado, sin esperar ningún número, ni el 1 ni el 5 ni 6.Ninguno. Consiste en lanzar, en jugar deseando probar, y disfrutando// asumiendo las consecuencias. Consiste en fluír. La propia vida. Intentar VIVIR, y no simplemente un "estar vivo"( que si eres consciente, no es poca cosa) Consiste en jugar a ser tú mismo. A crearte. Como, donde y cuando quieras. Ahora mismo, por ejemplo, es el mejor momento.
Grita contra el viento. Llorale a la luna llena. Canta tu canción.. Tomate un chupito de vino tinto. Aprende a tocar la guitarra. Salta un bordillo. Surfea desnudo. Caete de morros. Levantate otra vez. Baila al amanecer Sonriele a las flores
Create a tu mismo. Todavía eres jovén,
Madruga. Acuestate tarde. Sal de la cama. Muevete. Sin movimiento no hay vida. Tu corazón late a cada segundo.Toma consciencia Respira con calma. Desenchufate, separate, interrumpete.
Desconectate, libera tu tensión, y siente vivo, muy vivo, lleno de vitalidad.
Tienes dentro un don deseando ser creado. Tienes una chispa ardiendo en tu interior, no dejes que se apague por no haber vivido.
Nacida en diciembre de 1983 en Marsella, Keny Arkana tiene padre argentino, de Salta, y madre marsellesa. Y si a los nueve años ya se había fugado de casa, fue en uno de los internados en que estuvo donde empezó a los 13 años a impresionar a los suyos. "Sus leyes son inmorales, mi delincuencia tiene principios". Podría decirse que comenzó en ese año 1996 su carrera musical, al formar el colectivo "Mars Patrie", que luego se convertiría en "Etat-Major" y le daría sus primeros directos moviéndose entre la escena marsellesa, concretándose en el año 2003 en el EP de título "Volume 1" bajo "Etat-Major".
Orgullosa de la calle, así dice en "La mère des enfants perdus": "En mis arterias fluye la jungla / Sálvese el que pueda y sobre todo el que gime / Soy la calle / La madre de los niños perdidos" En solitario continúa en 2004, pero esto no implica que pretenda protagonismo; Keny Arkana se definirá en sus canciones como "una anónima en la masa", Se niega a hablar de sí misma. Lo importante es el mensaje, lo importante es lo que quiere transmitir.
Ni joyitas "Bling Bling", ni cochazos ni mercadeo de cuerp(az)os, ni demás gilipolleces que tan a menudo pueblan esta devaluada escena; 100% Anti-Bling-Bling, ella misma se define así: "yo no soy rapera, soy una contestataria que hace rap". Y es que la dimensión ideológica es esencial en Keny Arkana: arrojada con fuerza, con desgarro, desafiante. Como a muchos artistas antes que ella, la fuerte consciencia y dimensión políticas no hacen otra cosa que fortalecer su arte, que desborda emoción y es capaz así de atrapar al oyente con una fuerza de la que en otro caso carecería (y pensamos en este momento en los míticos Refused, la influyente banda sueca que cantaba con tanta fuerza aquel "mejor muerto que vivo bajo tu opresión / mejor muerto que vivo bajo tus valores sociales") Funda en 2004 el espacio cooperativo "La Rage du Peuple" (La Rabia del Pueblo), que pretende una "cólera positiva, federalista, portadora de esperanza y de cambio".
Su manifiesto es proclamado en 2006 en Nanterre durante la FALP (Foro Mundial de las Autoridades Locales de Periferia), donde se plantea el debate si un enfoque que parta de la periferia es pertinente para entender y actuar sobre la relación mundialización/metropolización".
Dice así:
"Somos una rabia que se desarrolla en los callejones del mundo. Somos jóvenes, en corazón y espíritu, habitados por un deseo de transformar nuestra condición. Somos ciudadanos que exasperados vemos nuestros derechos y libertades amenazados por una globalización que nos encarcela en una prisión a cielo abierto. Hemos decidido unirnos para poder luchar humildemente. Somos un movimiento que se difunde de boca a oído, como un rumor circulando en nuestras vidas. Somos una unidad indivisible a través de los siglos. Somos unas gentes libres, en pie, con el puño alzado. Queremos desarrollar la consciencia y la información crítica y libre. Somos gente común que ya no cree en los políticos, pero que quiere restaurar un sentido a la palabra 'política'. A veces nos sentimos aislados, dejados atrás y puestos al márgen de la sociedad, excluídos y no escuchados; nosotros no encajamos en el molde. Y sin embargo, somos una red de ciudadanos del mundo, intercambiamos nuestras ideas, nuestras experiencias y nuestras alternativas, fuera de los partidos políticos o la influencia de los grupos de presión. Provenimos de horizontes diferentes, de culturas y mestizajes distintos. Venimos de callejones oscuros, de grandes edificios, donde el horizonte está hecho de hormigón, sin espacios verdes. Somos mediterráneos. Resistencia en las montañas de los Alpes. Venimos de Bretaña. Viajamos al Tíbet y a las montañas del Himalaya, fuente del Ganges. Venimos de la América del Sur, de la Argentina, país de piqueteros. Venimos de las altas mesetas etíopes, del África y de las Islas del Caribe. Somos de la Tierra, a la que damos la bienvenida. Somos los hijos de la Tierra que sufre, y sufrimos con ella; que grita, y nosotros gritamos con ella; que se rebela, y nosotros nos rebelamos con ella. Así pues, dijimos, ¡Basta!. Estamos luchando contra la dictadura del capitalismo, el liberalismo, y el juego de los poderosos. Luchamos contra todas las formas de opresión del hombre y su entorno. Denunciamos la manipulación y las conspiraciones. No queremos seguir siendo espectadores de un mundo que no nos satisface. Estamos luchando contra todas las formas de polución que nos están envenenando. Estamos contra el poder, innecesario y destructivo, que ejercen algunos para el infortunio de todos. Estamos contra la exclusión, la represión, y la discriminación. Estamos contra la dictadura, y contra la democracia de las élites. Estamos por la concienciación y el despertar de nuestros hermanos y hermanas. Estamos por la auto-defensa, y por el colapso final del gobierno. Queremos vivir libres. En pie por la supervivencia de la especie humana, y de las especies vivas. Estamos por la paz y por la autogestión en nuestro entorno. Hemos de tomar nuestros derechos, y estamos por el poder de actuación de la democracia: el poder es del pueblo y no se le puede confiscar. Estamos por el cambio en la organización del mundo. Hemos de descubrir la riqueza de cada uno, y beneficiarnos de nuestras distintas cualidades. Cada uno de nosotros es una estrella que brilla y tiende a maravillar al mundo. Somos actores de la transformación social, actuamos local y pensamos global, y queremos aprender humildemente todo aquello que podamos transmitir a las gentes del mundo : sus luchas, sus tradiciones ancestrales, sus vidas. Pertenecemos a un linaje que se remonta a la noche de los tiempos, y no podemos olvidar. Nuestras mentes se encuentran abiertas al mundo, enriquecidas por todos, conscientes de las luchas históricas. Consagramos la plaza pública mediante conciertos, medios de comunicación libres, espacios abiertos, manifestaciones, bloqueos de lugares simbólicos... caminamos hacia mujeres y hombres mejores, despiert@s, emancipad@s, fortalecid@s mediante relaciones humanas basadas en compartir, en la confianza, la cooperación, el intercambio, el gozo. Nuestra inspiración viene de nuestros niños y es nuestra fuerza y confianza. Nuestra inspiración viene del revolucionario, zapatista, sankarista, guevarista,... Avanzamos hacia una mayor justicia.
Caminamos para hacer que las utopías se manifiesten en nuestra forma de vida. Estamos en un camino, y avanzamos libremente. Nos movemos hacia la autonomía de cada individuo, para compartir mejor colectivamente. Vamos hacia una gozosa disminución en el consumo. Somos la rabia del pueblo, una rabia positiva y unificadora que porta cambio y esperanza. "
Ahora que no tengo internet en casa, "the search" revive como hace años, se vuelve más intensa, más nerviosa, más impredecible, más sorprendente...
Marea alta. viento onshore. Mar revuelto.
Dos en el agua. Uno portugues.Otro chileno. Uno joven, el otro entrando en años. Uno en el fondo , donde rompía la serie más grande. El otro en la orilla, entrando hasta donde sus brazos aguantaban...
Socorristas preocupados.
Uno tranquilo flotando entre series y espumas, surfeando con calma. El otro, remando en la orilla. Su primer dia.Mal dia para empezar: olas difusas y corrientes fuertes y peligrosas si no conoces la playa.
"Esta la cojo por mis cojones"
Lamentablemente, hoy el mar tenia más fuerza que tus valientes, pero pequeños huevecillos.
( a todos nos ha pasado, y nos volverá a pasar)
Contrastes.
La corriente era fuerte en nuestro NO-Secret spot de siempre, te arrastraba hacía el rompiente, hacia la ultima sección de la ola. Hacia la barra.
Principio de no resistencia.
Estuve observando cuidadosamente la playa mientras paseaba a la perra. A primera vista, imposible, revuelto, turbio, sucio, confuso. A segunda vista también :D Solo dos en el agua. Uno en el fondo, otro en la orilla... Las sensaciones no eran agradables, mucho mar, mal viento.
Sin embargo, había entre toda la espuma, secretos que solo el mar muestra cuando dedicas cierto tiempo a observarlo: la marea estaba alta y la corriente, aunque intensa, delimitaba a su paso una zona de poca espuma, donde aunque turbio, aunque transversal porque cruzaba la playa hacia el medio del oceano, se podía aprovechar para llegar más allá de las barras espumosas.
"El mar se descubre desde dentro"
Nada tuvo que ver la imagen de la corriente desde la arena, marcando un cuasi-canal, con la remada a la que me vi sometido, zigzagueando sin parar, remando entre rompientes, saltando espumas, buceando series, apurando la remada entre corrientes y contaolas para poder llegar al pico.
Noticieiro: Maña sábado 27 no Pub Garufa na cidade vella, tocará en Directo David Grabe, concerto despedida antes da súa volta a Hamburg e axudando un pouquiño estaremos Daniel Baleato e un servidor. Seguramente, un concerto para o recordo...
Entretanto...
Mentras agardamos a que o mar torne benevolente e nos agasalle con algunha ondiña, puxenme de repaso blogueiro, descubrindo algún blog novo, e lendo entradas antigas dos blogs habituais. Neste pasatempo atopei cunha vella entrada no blog de Dani Almeida ( espero que pronto nos obsequie coa súa crónica do seu viaxe alén do atlántico) e cunha foto que me invitou a escribir un relato corto. Agardo que vos remexa a mente
ANTERGO
No medio do río, entre tódolos rapaces, o neno berraba:
- ¡Son o máis forte! ¡Son o máis forte!
- Gael ¡Imos! - Sentenciou o avó.
Neto e avó deronse a mán e comezaron o camiño de volta para casa. Cada vez que o neno intentaba dicir algo, o avó apretáballe a mán con forza. Unha e outra vez. O neno calaba.
Chegando ó lugar, antes de entrar na casa, mirou ó neto ós ollos e apretoulle as mans con firmeza:
Ya está disponible en el OESTE la crónica de nuestro viaje a Donostia. Espero que os sirva para descubrir una forma más de vivir el Surfilm Festival...
Mientras me recupero del viaje desde Donostia (llegamos a las 7 de la mañana) y reflexiono sobre las peliculas que vimos en el Festibal, os dejo con un poema de Walt Whitman que quiero dedicar a toda la gente que de modo anonimo sueña con cambiar el mundo y muy especialmente a "pabolito" porque fue él quien hace muchos años me presento a Walt Whitman apesar de que en aquellos tiempos, no le presté la suficiente atención al amigo Walt...
NO TE DETENGAS
No dejes que termine el día sin haber crecido un poco, sin haber sido feliz, sin haber aumentado tus sueños. No te dejes vencer por el desaliento. No permitas que nadie te quite el derecho a expresarte, que es casi un deber. No abandones las ansias de hacer de tu vida algo extraordinario. No dejes de creer que las palabras y las poesías sí pueden cambiar el mundo. Pase lo que pase nuestra esencia está intacta. Somos seres llenos de pasión. La vida es desierto y oasis. Nos derriba, nos lastima, nos enseña, nos convierte en protagonistas de nuestra propia historia. Aunque el viento sople en contra, la poderosa obra continúa: Tu puedes aportar una estrofa. No dejes nunca de soñar, porque en sueños es libre el hombre. No caigas en el peor de los errores: el silencio. La mayoría vive en un silencio espantoso. No te resignes. Huye. "Emito mis alaridos por los techos de este mundo", dice el poeta. Valora la belleza de las cosas simples. Se puede hacer bella poesía sobre pequeñas cosas, pero no podemos remar en contra de nosotros mismos. Eso transforma la vida en un infierno. Disfruta del pánico que te provoca tener la vida por delante. Vívela intensamente, sin mediocridad. Piensa que en ti está el futuro y encara la tarea con orgullo y sin miedo. Aprende de quienes puedan enseñarte. Las experiencias de quienes nos precedieron de nuestros "poetas muertos", te ayudan a caminar por la vida La sociedad de hoy somos nosotros: Los "poetas vivos". No permitas que la vida te pase a ti sin que la vivas ...
Es el resultado de probar el nuevo long que, por fin, ha llegado a mi. El long es un Hobie PSD 9.0 de tuflite, de segunda ola. Tiene un par de rasguños, pero al ser de epoxy no corre peligro.
El domingo, ya cayendo el sol, me acerque hasta la playa. Allí estaba Jahgo, que nada más verme pisar la arena, me reconoció en la distancia, movió sus brazos en señal de alegría, diciendo: "¡¡EI!Tienes tablón nuevo!!
El siguiente paso fue entrar muy despacito, dejar que la tabla flotara sola en el oceano, dejar que ella misma se acostumbrara al nuevo mar. Unas gotas de agua recorrieron la superficie de la tabla, como bautizandola. La acaricié y fuimos hacia el pico. Olas mediometreras. Primera sensación:Ligereza. Segunda sensación:Lo estrecha que me resultaba comparada con la anterior. Tercera sensación:Flotabilidad. Olas mediometreras. Todo es distinto. La tabla es distinta, el volumen es distinto, las medidas...la remada es distinta. Pero distinto no significa malo... Inmediatamente percibo que tabla nueva significa aprender otra vez a surfear, ahora hay que empezar de nuevo, acostumbrame a la tabla y que la tabla se acostumbre a mi. Que se acostumbre a las olas, acostumbrarme yo. Olas mediometreras, sensaciones nuevas. Destaco dos: aunque soy principiante y no lo consigo, al intentar ir a la punta, he notado una mejoría con esta tabla, quizás por la flotabilidad adicional del epoxy o por un concavo que la otra tabla no tenía, pero me ha gustado esta nueva sensacion. La segunda es el color, al principio, para que engañarnos, no me convencía demasiado. Pero una vez te subes a la tabla, remas y coges la ola, tiene un color tan vivo, que te alegra el momento. Aunque la ola sea pequeñita, sabes que va a ser una ola con color, es una sensación muy rara y dificil de explicar, no se si a Jahgo, que también probó la tabla, le habrá pasado. Nunca me había pasado algo así, quizás porque hasta el momento mis viejas tablas fueron siempre blancas, pero mientras vas en la ola, es como si la tabla, con su alegría potenciara la belleza del agua, como si te dejara hipnotizado con su fluir...
Me acabo de enterar que me he sigo el ganador del CONCURSO OESTE-SURFILMFESTIBAL .
Vaya alegría!!
Todavía no me lo creo, es de estas cosas que pìensas...voy a probar a ver que pasa, porque si toca, pues ya no hay excusas para perderse el estreno europeo de "the present" o el de "Picaresque".
En principio podré ir todos los días, volveré con mucho sueño, porque el lunes hay que madrugar y además "the present" cierra el festival.
Por lo que he visto hay muchas peliculas, así que intentaré prestar atención a las que no tienen tanto boom mediatico porque seguro que hay sorpresas..
Por el momento, me uno a la cadena de Inocent y Jahgo...
Como algunos ya sabeis en agosto, estaré tres semanas en Brasil colaborando con La Fundación Telefónica, Proniño y ACER (Associaçao de Apoio á Criança en Risco)http://www.acer.diadema.com.br/
Se trata de una asociación sin animo de lucro que se dedica a la defensa de los derechos de los niños y adolescentes en situación de vulnerabilidad social. El centro se encuentra en el Bairro Eldorado en la localidad de Diadema, a una hora +o- de Sao Paulo Será que soy un simbólico y que creo que todo está relacionado, pero hay una canción que me gusta desde siempre, desde que era un enano, y que describe perfectamente el amor que nuestros padres nos han dado, nos dan y nos darán aunque a veces no seamos conscientes. Y resulta, que además tiene por título el nombre del barrio...
Este fin de semana pasado estuve en Becerril de la Sierra compartiendo momentos con toda la gente que este año, a través de la Fundación, dedica sus vacaciones a colaborar con Proniño en distintos paises sudamericanos. Lo bonito de estos encuentros es que como casi todo el mundo es consciente de a lo que se va, el buen rollo se crea casi desde el primer momento, porque sabes que hay algo que te une a la persona que tienes al lado o con la que te cruzas por el pasillo y simplemente con una sonrisa, está todo dicho.
un besiño para todos y todas, para el "trio calavera(alberto, felipe y un servidor)" que nos pasabamos las noches en un rincón copa en mano, charlando de todo en lugar de bailar, para la habitación 103(paco y lolo), para la organización , para los cibervoluntarios,para los bailarines y bailarinas, para la gente de "ouchu" (O2) para los currantes del hotel, y por supuesto para el fotografo!!... un verdadero placer compartir esas horas con TOD@S
Hoy es tu día. Es el día de regar tu árbol de la vida...
Hoy siento el buen oasis, Hoy mis lágrimas vacían el baúl de mis temores, Hoy refresca cada gota, la esperanza en el camino hoy recorren mis mejillas, arrastrando hacia la tierra las semillas de valores
Un futuro, Para todos, porque todos somos UNO Un presente, de sonrisas Porque no hay cambio sin energía.
Un instante, Un beso Una mirada. Lagrimas: de una niña, de un hombre o de una anciana Un abrazo sincero Un abrazo de “alma a alma”
Y no hay más vida que el agua pura, asi que…aunque llueva....al mal tiempo buena cara!!!
:)
Jueves: Coruña –Hamburgo
No era la playa adecuada ( la marea estaba baja), no era el viento adecuado y la altura de las olas apenas alcanzaba los 50cm sin embargo era la playa más cercana donde poder darme un baño rápido y poder atender a los compromisos del día. En el agua dos personas, Al mojar los pies, vi que desde dentro se levantaba una mano para saludarme. Era el gran David Grabe, estuvimos hablando un ratito mientras intentabamos coger alguna ola que sirviese un poquito para deslizarse, pero no estaba la cosa demasiado fina, y aun con el tablón se resistían… Y entoces, compatimos, cambiamos las tablas, David con el long y yo con su 6’8… Vaya sensación!! Me faltaba tabla por todos lados, pero le fui cogiendo el gusanillo ( solo me puse de pié y de frente con la espuma, pero es agradable probar nuevas sensaciones…) a ver si David se anima y nos hace una crónica de cómo le fue con el longboard.
Viernes: Coruña- Sada
Concierto con FRESQUIÑOS en el Moby Dick junto a Paris Joel y la Leiro´s Band…
Cuando la gente del local es estupenda, cuando el grupo con el que compartes escenario es conocido y además amigo, cuando estás rodeado de gente sonriendo, cuando tocas con tus amigos cuando tocas para tus amigos cuando tocáis por el “frescor” de divertirse, cuando tu chica está entre el publico bailando y moviendo los labios con las letras de las canciones que ya empiezan a ser conocidas, cuando la cena es estupenda y la cocinera amiga, cuando los asistentes piden otra, cuando recoges y tranquilamente guardas todo en la furgo, cuando te tiras en el césped con tu gente, y entre el humo y la verde hierba, disfrutas de la paz de la noche rodeado por el Jazz que sale de un antiguo bar, cuando no cabe más que dar las GRACIAS…
Sabado : Coruña- Golfo Artabro
Día frío, tarde lluviosa. Me cambio y llueve, mientras me pongo el neopreno, llueve, mientras preparo la tabla, llueve…
Y nuevamente las condiciones no eran las mejores, pero tan solo necesito una pequeña espuma, una pequeña fuerza generada por las olas para poder fluir y sentir el susurro del viento en mi oido. En el agua tres personas. Muy poquito mar y conforme la marea iba bajando, todo estaba más revuelto, ya no había pico definido y a causa del viento las olas se sentían libres para romper de dos en dos, de tres en tres… Se fueron dos y entraron tres, cuando el mar está así si tienes la fortuna de coger una mini ola que te arrastre un poco, es suficiente. Lo demás, mirarse los unos a los otros, como pingüinos, y sonreir, porque lo que se dice surfear…
Domingo: Coruña- Fragas do Eume
Con mis niñas, disfrutando de la primavera, de la lluvia, del sonido de los molinos derruidos, del tacto del agua viva, del olor de la hierba verde, de los columpios inventados, de los pasos de gigante, de los juegos improvisados…
Seguindo a nosa tradición facemola de novo o 17 de maio. Este ano e no Pub Garufa(Cidade Vella Rua San Francisco Nº8)
Aproveito para convidarvos a todos a que vos pasedes por ali a disfrutar de todo o que temos preparado. O programa completo podedelo atopar na nosa web, que xa está case a pleno rendemento. Temos alguns videos e fotos das pasadas edicions.
http://www.quenqueira.org/
VEN E PARTICIPA - ENTRADA GRATUITA
PROGRAMA:
12:00h.- Montaxe e probas de son. (pendente concretar)
18:00h.- (no exterior do local e si o día nos deixa)
Graffiti.- SAUKO, “diseñador, músico, creativo, DJ, Mc, gps, humano, ….” www.myspace.com/sauko Realización de un graffiti Quenqueira, que logo no escenario será firmado polos participantes. Animación.- malabares (ISLA), globoflexia (IVAN), percusión, música, … ( ) Promoción.- venta/distribución de maquetas, camisetas, pegatas, … 18:45h.- Entrada do público ó local. Presentadores PABLO e MÓNICA. Mini debate: “O controvertido Ramón Piñeiro”
19:00h.- POESÍA.- (fondo musical por Manu) DIVERSOS.- este colectivo representado por algúns dos seus integrantes, ofrecerá una selección de poesía,
19:15h.- SOLISTAS e CANTOAUTORES.-
FERNANDO CEIDE.- Cantoautor e intérprete libertario. Consegue trasladarnos os anos da máis pura canción protesta XURXO MARES.- Membro de ConciertoEncanto, disco “Revelaciones”. Inconsumible creador, leva unha chea de anos ( … Una melodía y una letra… Una voz y una guitarra… Esas son mis alas …). www.myspace.com/xurxomares CÉSAR DECENTI.- membro de ConciertoEncanto, disco “Principios y Declaraciones”. Sembra as suas melodías polos escenarios dende que no 2001, perdeu a virxinidade no “Bar de los Ron”. Él sempre conta con nos, nos sempre contamos con él. www.myspace.com/cesardecenti HUGO TORREIRO.- (O Temple). Disco “Nada que ver”. prolífico artista, participou na “Canteira de Cantareiros” do 2006. E foi premiado no Festival de Xóvenes Interpretes de Órdes. Xente nova que ven arrasando www.myspace.com/hugotorreiro PARIS JOEL.- (Sada). Na sua ascendente carreira acadou premios en múliltples certames y participa en varios recopilatorios. As suas cancione crean adhesións e polémica … o sinxelo e a marca da casa … , comparte un espectáculo participativo i elegante www.myspace.com/parisjoel ALBERTO GARRIDO.- (Cambre) Intérprete aficionado de tangos, boleros, … compartirá con nos unha breve selección dos seus temas. ISLA.- (Brasil) A nosa doce malabarista, con toda a súa ilusión e esforzo, acheganos unha pequena mostra das músicas brasileiras. MANU CLAVIJO.- (Argentina) Multiartista, multinstrumentista, sempre disposto a apoiar calquera proxecto con técnica e clase. www.myspace.com/manuclavijo MOU.- (Lugo) Poeta, gaiteiro, percusionista, … sorpréndenos agora nos comezos da sua andadura como cantoautor. Influencias folk, reggae, pop … http://elbuenoasis.blogspot.com/ DAVID GRABE.- (Alemania) impresionante cantoautor, mesmo cando respira faino a ritmo de reggae. www.myspace.com/davidgrabemusic 20:30h.- Entremedio. Animación con malabares e globoflexia. Uns minutos para acomoda-los instrumentos dos grupos musicais.
20:40h.- GRUPOS MUSICAIS
DAVID CRISTIAN.- Pop Latino (Perú) intérprete e compositor, tras unha breve trayectoria no seu país, nos últimos anos fai aparicións esporádicas en eventos solidarios www.myspace.com/davidcristian. The ROBIN’s Band.- Pop. Este trío apunta descaradas influencias do moi correcto Pop Inglés, dándolle o seu propio carácter personal. www.myspace.com/therobinsproject FURE .- Rock. Actualmente en plena rexeneración, achegános algúns dos seus traballos www.thefure.com LA ORDEN.- Rock. Recentemente creada, por músicos veteranos procedentes de outras bandas. LOS QUE VUELAN SIN MOTOR.- FolkRock. Músicos dispersos a barbecho, xuntanse fai xa catro anos erguendo de novo o voo http://losquevuelansinmotor.com ROBER PIER y Los MUCHACHICHA.- FusiónRumba. Xuntáronse un guitarra rock, metales de salsa e o caixón flamenco. Faite unha idea PABLO BICHO.- disco “Aires Nuevos”. Sobran as verbas, é Pablo. es.myspace.com/pablobichoweb FOUR RUXES.- HardRock. Presentación de esta banda coruñesa de nova creación 22:20h.- Monólogo por ELENA.
22:40h.- QUEIMADA, estamos chegando a acordos cun aquelarre de bruxas para que nos fagan o conxuro.
23:10h.- OVERFUCKING (+DJ Yugoh). HipHop. Con letras agresivas e boa mestura de sons, Colow e Mast levan perto de dous anos mallando co seu BeatBoxRap. Nesta ocasión contan coa colaboración de Yugoh www.myspace.com/colowerreape2
23:40h.- GOODCHILLA & PULPO REGGAE SOUND. Reggae. Sound machine, colaboración. Estas duas formacións, reunen algúns dos activos máis presentes no movemento HipHop e son actualmente protagonistas das mellores sesions reggae da cidade www.myspace.com/goodchillasound
01:00h.- DUNNE DJ Class. Tecno y House. Academia de formación DJ’s de Miss Dunne; fronte os platos dende o 2000, foi residente da Octopus (PO) donde compartiu cabina cos mellores, pinchou todo dende Portugal a Santander. Darán canha Edurne, Santi, Robert e Freshzer www.myspace.com/missdunne
*Todolos debuxos e graficos sairon da man e da mente de QUIQUE ALDREY
Imagina que todo fuera nuevo, que cada vez que vas a la playa fuera la primera vez que surfeas, que el mar todavía es un desconocido y las olas una enorme barrera que te atraen pero a la vez te llenan de temor.
Que cada cara fuera nueva, que cada metro que avanzas estás el doble de cansado, que llegas al pico por primera vez y por primera vez la ola te arrastra con toda su potencia hasta la playa...
¿Recuerdas lo que sentiste el primer día que una ola se fundió contigo en su camino hacia la orilla?
El martes por la tarde tuve la suerte de poder recordarlo.
Fuí con Nené a la playa (también conocido como Javi de Loira :D ), era su primera vez y sus nervios, sus comentarios y su alegría ante la ilusión de coger olas, nos hizo recordar a unos cuantos que estabamos por allí, aquellos días de niños cuando sentimos exactamente lo mismo.
Gracias Nené por venir y por hacernos disfrutar contigo de tu (también nuestro en el recuerdo) primer día de surf.
El resto de momentos y sensaciones mejor que os la cuente el propio protagonista. Comparto con vosotros "la crónica del martes"que Nené muy amablemente ha compartido con El Buen Oasis:
"Como cada martes, a estas horas del mediodía, estoy currando.Ya me va quedando menos para salir, a la tarde ire a correr algo con un coleguita y habrá que ir para casa porque llueve, a ver si llega prontito el buen tiempo para ir a la playita… Estaba dando vueltas a estas cosas cuando para romper la rutina alguien viene a visitarme(que bien sienta tener una charla con alguien conocido a estas horas de la mañana) y ostia! además es Mou, que tras un como va eso, ya queda menos…me dice: Que vas hacer por la tarde Nené? Nada voy a ir correr con un coleguita,tu? Yo voy a ir a pillar alguna ola,era por si querías venirte.
Silencio…
Coger olas es eso que visto hacer tantas veces a mis colegas, pero coger olas yo?? Digo un si!!puede molar,pero dándome cuenta a la vez q igual no es tan buena idea, no tengo ni puta idea, pero solo por romper la rutina hay que intentarlo, al final llamo a mi colega para que se venga, que también esta metido en el mundo de las olas.
Poco a poco me va invadiendo la emoción y el nerviosismo, el resto de mañana se me hace eterna….por fin salgo a comer,voy hablando con Mou de cómo quedamos… Llego a casa, como como siempre y me voy a cambiar, cambiar? que se pone uno para coger olas? pos nada unos tenis para ir cómodo y unos gallumbos q seguro q los mojo y ai voy…
ostia! la toalla q vamos a la playa.
Salgo por el portal y cuatro gotas me dicen que Lorenzo no tiene pensando salir tampoco por la tarde,tiro para casa de Mou y nada mas llegar ya sale por la puerta con la Negra(es su perra) que me saluda con gran alegría y ahí vamos los 3 en la furgo a recoger a mi colega y luego rumbo Sabón…
Los surferos van hablando de sus temas, que si los picos de las olas, que en la playa de no se donde rompe mejor….yo no me entero asi que yo con mis movidas... Llegamos a la playa, pocos coches, el mar esta al ladito,se ve gris y muy bravo,me tengo que meter aí?? bajamos de la furgo,la primera ráfaga de viento fresco me hace pensar, quien coño me mandaría meterme aquí! Pero sin embargo mis dos amigos bajan rápidamente y empiezan a comentar el estado del mar con gran alegría, al final se me pega a mi también y me vengo arriba!! me quito la ropa, con frío y poallando, buff!!q sufrido va ser este deporte.
Mou me da un traje y ya la cosa cambia, me lo enfundo y ya me da igual el frío y el viento,luego unas aletas y un corcho de sus primeros baños pero que para mi es como si me hubiera dejado uno de competición, ya soy un corchero jujuju,no me da llegado el momento de llegar al agua y al poco tiramos para la orilla… Llego y me tiro al agua, como si llevara toda la vida!!jajaja, me subo al corcho como si fuera una colchoneta... y ahora que??
Me dan unas breves explicaciones y empiezo a darle a los pies pero las olas hacen que avance lentamente. Cuando consigo llegar a donde esta la peña me doy cuenta que esto casca mucho (ni me lo imaginaba) a ver cuanto aguantare… Estoy un tiempo fijándome en la gente: surferos, corcheros,tabloneros…cada uno coje la ola de una manera,pero alli estan todos esperando…y disfrutando! Intento coger alguna pero me doy cuenta que tengo q esperar a tenerla encima,dejo pasar una,luego otra… hasta que por fin veo venir una y pataleo con toda mis fuerzas, hasta le doy con las manos y allá voy!!el mar me empuja!! joder no pensaba que se iba tan rápido!!que sensación mas buena, se sale!!
Dura poco tiempo,la ola pierde fuerza, y cuando miro para atrás todos estan lejísimos, estoy en la orilla pero me pongo en marcha rapidamente,que hay que coger otra!! Buff volver no es tán facil, las olas hacen que me reviente nadando y cuando consigo llegar tengo q descansar un rato, Mou y mi colega me dicen que me acerque donde esta la peña y la cosa cambia, aquí tan todos juntos, pasan pegadísimos y me rajo y dejo pasar olas por miedo a jodersela a alguien...
De vez en cuando miro a Mou como coge las olas y lo alto q va alli arriba, debe ser la ostia ir ahí!!Mi colega Jose me da varios consejos y me fijo como hace él, ni me parezco poniendo la postura… charlo brevemente con alguien que se ponga a mi vera, la verdad es que hay buen rollito entre la gente y relaja mucho estar ahí en medio. y de repente viene una ola que puedo pillar, haya voy, esta vez de lado y algo más rapido y puedo disfrutar algo mas de esa sensación nueva pero alguien pasa cerca y me aparto por si acaso. De nuevo estoy cerca de la orilla,vuelta a remontar,pero con mas ganas aun aunque esta vez, una serie hace que tenga que hacer un esfuerzo enorme,me siento roto y el cuello me escuece,con la siguiente ola me dejo llegar a la orilla… y me tiro en la arena,buff por hoy llega…me dedico a ver a mis dos amigos uno con el corcho y otro que el tablón, cada uno su estilo pero los dos cojen la ola de principio a fin,que wapo. En una de esas olas Mou acaba en la orilla y me dice que me meta,le digo que estoy reventado pero insiste y me convence, echo a correr y me tiro al agua, me explica como coger las olas,”hacer el pato” y con un poco de ayuda llego a donde esta el resto de la peña, otra vez en el meollo,pasa un largo tiempo sin que ninguna ola que me sirva y ya cuando estaba pensando volver a la orilla viene "mi ola", pataleo fuerte, me olvido del cansancio y noto que esta vez va ser diferente,estoy muy arriba!!!veo algunos surferos allá abajo,esto deber ser estar en el pico!!
Empiezo a acelerar como en una montaña rusa,cada vez mas rapido dejo a un tio a mi derecha,luego otro,tres,cuatro, voy mangadisimo!!!me agarro fuerte porque la tabla bota mucho, joder!!!!! Cada vez mas!!!!intento parar no quiero volver a nadar desde la orilla,me giro pero no sirve de nada,no hay forma de parar,voy de lado y agarrandome como puedo, paso al lado de un tio que me mira con cara rara,debe estar pensando ¿que hace este chaval? y la ola se acaba… Buff!!!para recordarlo!!,cojo fuerzas y vuelvo a junto la gente con ganas de decir visteis esa ola??!!!pero me contengo quizás por verguenza, quizás por no hacer el ridículo,cojo alguna ola mas con gran entusiasmo,pero ninguna supera a "mi ola" Al final el cuerpo pasa factura y me dan tirones asi que me voy a la orilla y al poco vuelven mis dos amigos. Nos cambiamos para volver a casa,rascado y roto pero sin duda valio la pena por esas mil sensaciones que se sienten desde que te metes en el agua,esperas la ola hasta que la dejas atrás para volver a por otra. Aunque sobre todo mucho que aprender,sabiendo que tendra que haber una próxima vez…"
Te acercaste lentamente, alejando anticiclones asustaste a los cobardes. Llegaste constante y bravo, llegaste aplastando martillazos contra el cielo. Tus golpes de luz nos iluminan.
Tormentas pasajeras, tormentas que convierten la tensión en energía. Llegaste zigzageando entre los pinos, atravesando valles, correteando desde lejos hasta llegar a nuestros mares. Tus golpes de luz nos iluminan.
Abres el cielo y liberas las aguas. Acaricias nuestas caras con las gotas de la vida Conviertes las espumas, tranformado su tensión en tubulares de energía. Tus golpes de luz nos iluminan
Olas de cristal.
Surfearé hacia ti acariciandonte, Tu viento en mi cara, mi cuerpo hacia tu origen, tu brisa en mi mirada.
Muchas Gracias Fiz por las fotos. Si quereis ver más fotos del sábado y del "Free Test" de Surftech visitad: