INQUIETUDES
¿No sabes que están hablando de una revolución?
Suena como un susurro
¿No sabes que están hablando de una revolución?
Suena como un susurro
Cuando están de pie en el bienestar de las líneas
Llorando en las puertas de los ejércitos de salvación
Perdiendo el tiempo en las colas del paro
Sentados alrededor a la espera de ser promocionados (contratados)
La gente pobre va a levantarse
Y obtener su participación
La gente pobre va a levantarse
Y tomar lo que es suyo
¿No sabes
Será mejor que correr, correr, correr ...
Oh he dicho que es mejor
Corre, corre, corre ...
Finalmente la clasificacion social está empezando a cambiarz
hablando acerca de una revolucion...
"Cuando el corazon habla, el mundo entero se mueve para que en tu templo(cuerpo) encuentres tu camino" (MOU)
Son
son aurea plenitude no corazon
son apenas unha luz querendo ser accesa
son a ledicia da tua sonrisa
son menino da rua
son un pe descalzo
son acibeche no maculele
son as raices da terra
son as ramas do meu pelo
son desexo e resistencia
son a curiosidade
son a consecuencia e o feito
son a lei do corazon
son eu mesmo no espello preto dos teus ollos
son a mao na percusion
son o reflexo do que ves en min
son a paixon
son querendo ser
o que son
e o que non son...
Blowing throught the air...(fluindo no vento)
Theres a natural mystic blowing through the air;
If you listen carefully now you will hear.
This could be the first trumpet, might as well be the last:
Many more will have to suffer,
Many more will have to die - dont ask me why.
Things are not the way they used to be,
I wont tell no lie;
One and all have to face reality now.
though Ive tried to find the answer to all the questions they ask.
though I know its impossible to go livin through the past -
Dont tell no lie.
Theres a natural mystic blowing through the air -
Cant keep them down -
If you listen carefully now you will hear.
Theres a natural mystic blowing through the air.
This could be the first trumpet, might as well be the last:
Many more will have to suffer,
Many more will have to die - dont ask me why.
Theres a natural mystic blowing through the air -
I wont tell no lie;
If you listen carefully now you will hear:
Theres a natural mystic blowing through the air.
Such a natural mystic blowing through the air;
Theres a natural mystic blowing through the air;
Such a natural mystic blowing through the air;
Such a natural mystic blowing through the air;
Such a natural mystic blowing through the air.
Respiren , vivan y sean felices...
I´m flowing with the wind (Mou)
"Lo esencial se puede ver solamente con el corazon"
Imaginense que viven en una fabela de 400,000 habitantes, en la periferia de una ciudad de 20 millones de habitantes, donde simplemente por cantidad, una vida vale muy poco.
Imaginense que en esa fabela, viven en el barrio de Eldorado donde además el barrio se divide en cuadras[lo equivalente a distritos] y en cada distrito existe una banda o pandilla que lucha por el control de su distrito.
Imaginense, además que la supervivencia de cada pandilla depende del trafico de drogas y armas y que, además, cada banda intenta conseguir el control del distrito contiguo...
Ahora solo tienen que dejar de imaginar y pensar en solo una palabra: "Guerra"
Lo relatado era la situacion hace 5 años de la fabela donde estamos trabajando. Murió mucha gente inocente, muchos adolescentes de menos de 15años perdieron la vida, murió mucha gente inocente, y otros muchos dejaron este mundo con una bala perdida entre sus carnes.
Imaginense, además, que cada uno de ustedes conocían a 6,7,8 o 9 de esos jovenes: tu hijo, tu hermano, tu amigo, tu mujer...perdió la vida.
=================
HACE 5 AÑOS..........
=================
Hoy 07/08/09 mi corazón se ha llenado de plenitud durante cada segundo, experimentando, sin parar, vibraciones positivas...
Aqui en Brasil, los niños están de feriado(vacaciones) a causa de la gripe A, y por propia cultura y porque las casas aqui son lugares para , basicamente, comer y dormir, se pasan el dia en la calle...y hoy la he pasado con ellos...
Que pueden hacer 100,000 niños de vacaciones en las calles de tu pueblo?
===============
El barrio de hoy, poco tiene que ver con el de hace 5 años, los niños juegan y sonrien en las calles, la gente abre pequeños negocios y los bares cierran a las 10 para evitar la venta de alcohol por la noche y asi evitar la violencia.
La gente sueña y es consciente que ayudar a tu vecino no es una cuestion de dinero sino de voluntad...
===============
Desde aqui quiero agradecer y apoyar la labor de gente como Jonathan de ACER, y muy muy especialmente a Reginaldo, un educador social, entrenador de futbol, padre de familia y amigo que desde la Asociacion Bola Pesada lucha cada dia para que los niño/ajueguen en las calles, siendo compañeros, amigos, vecinos ... y para que el futbol y el deporte en general no solo sea correr y dar patadas al balon sino una forma sana de vivir, respetar y amar porque al igual que na "roda da capoeira" todos somos iguais...
Lo mejor del día: vivir la calle, el futbol na rua, los niños jugando descalzos, las miles de preguntas que te hacen por ser alguien que vive muy lejos, entrar en sus casas, el bocata que Helen nos preparó, un poco de guaraná, la tenue luz que reflejaba sus sonrisas...
El partido que jugamos por la noche en un campo de futbol de esos de hierba ( mi primera vez) el penalti que provoqué, conocer a un amigo de la infancia de Reginaldo, hablar de su familia, y de la mia...escribir y compartir esto con vosotros, las risas que me lanzo con Felipe, el spaninglish//portugnol que estoy practicando...
Por cierto, me ha explicado Reginaldo que aqui en Brasil el domingo es "o dia dos pais" , asi que Papi te manda ( Reginaldo) un gran abrazo, abrazo que por supuesto yo tambien te mando y hago extensivo para ti mami, y para todos los papis//mamis de todos vosotros...
Reginaldo, dale tambien un muy fuerte abrazo a tu papa de mi parte...
"Solo hace una falta una cosa para ser feliz......Sonreir" (Mou)
Articulo publicado en la Fundacion Telefonica Brasil

Os participantes do Vacaciones Solidárias foram recepcionados por Sérgio Mindlin e representantes da Fundação Telefônica
A Associação de Apoio à Criança em Risco (ACER) em Diadema está vivendo um novo ritmo desde segunda-feira, quando chegaram os sete voluntários estrangeiros, vindos da Telefônica da Espanha, Reino Unido e Alemanha para desenvolver ações sociais e compartilhar seus conhecimentos com as crianças, pais e monitores da instituição. Também participarão duas voluntárias da Telefônica SP, como representantes do Brasil.
Durante três semanas, os voluntários farão um trabalho em tempo integral por meio de oficinas que vão capacitar educadores da ACER e atividades esportivas e culturais com as crianças atendidas.
Os voluntários estrangeiros chegaram ao Brasil no domingo, dia 2, e foram recepcionados por representantes da Fundação Telefônica, que programaram algumas atividades de ambientação, incluindo visitas à própria Fundação e à sede da Telefônica na Martiniano de Carvalho.
Para o voluntário espanhol, Felipe Fernández Alvarez, 32 anos, o trabalho realizado com crianças é tão importante que esta é sua segunda participação no programa Vacaciones Solidárias. Há dois anos ele participou deste trabalho em uma instituição de El Salvador, também apoiada pelo programa Pro-Menino (Pro Niño). “É uma experiência tão boa poder transmitir um pouco do meu conhecimento a estas crianças e compartilhar com elas estas três semana, que recomendo a todos. Não existe nada mais gratificante do que ver a alegria destas crianças ao perceberem que são importantes e que tem gente que se preocupa com elas. É uma troca: o voluntário também ganha muito com este trabalho”.
Segundo Felipe, esta mescla de idiomas (português, espanhol, inglês e alemão) não representa nenhuma dificuldade na transmissão dos conhecimentos, pois “existe uma linguagem universal que é muito expressiva. No final todo mundo se entende muito bem”, diz.
Os voluntários retornam ao país de origem no dia 23 de agosto, quando finalizam os trabalhos no Brasil.
Por Lucy De Miguel Vetor Comunicação
http://blog.fundacaotelefonica.org.br/?p=429
Miniretratos de SAO PAULO I
Un besito para todos, uma aperta, un beijinho...
Hay tanto tanto para contaros....
Cosas tan distintas... cosas tan iguales...
Al final me doy cuenta de que en todo el mundo ... estes donde estes... lo importantes es la gente...
1//Por lo que he visto hasta ahora no encuentro pobreza de hambre, pero si en muchas ocasiones pobreza en educacion en valores.
Hay muchas familias rotas, y otras muchas que nunca llegan a constituirse (madres solteras abandonadas, padres alcolicos, droga, contrabando... )esta es la lucha del centro ACER y del proyecto Promenino (proninho) y la fundacion telefonica.
en estas circunstancias ( que no son visibles, sino que "se saben que existen") ver sonreir a un ninho, es toda una alegria... son realmente sonrisas sinceras...
Por desgracia hay otros muchos que no sonrien, los ves tristes, cabizbajos... sus circunstancias, ellos las conocen... nuestro trabajo hasta el momento es mantenerlos activos, con deportes, capoeira, percusion...
"Na roda da capoeira todos somos iguais...e cada un atopase co seu oposto...o pobre co abogado, o analfabeto co doutor, o branco co negro, porque o importante e a unidade e a diversao do xogo"
2// Me estoy olvidando del espanhol aqui hablo portunhol y spaninglis
3//Me gusta mucho observar que lo util prevalece sobre lo estetico en las clases bajas...me recuerda mucho a lo que seria la vida en el campo ahi. Primero es la utilidad, no hay competencia estetica cuando hay poco dinero.
4//hoy estuve hablando con una "abuela" un ratito...muy gratificante...con los ninhos juegas...pero la gente mayor es mas consciente de la realidad...aunque sabe,se, sabemos,que simplemente consiste en vivir( sobrevivir)...
5// Como cualquier otra gran ciudad, SAo paulo es horriblemente grande, es el centro economico del pais, grandes bancos, grandes industrrias, y a su alrededor grandes fabelas...20 millones de personas...miles de rascacielos...los ricos son muy ricos... y los pobres son...humildes...
6// Sao Paulo es la ciudad del miedo, la seguridad privada es un negocio, un edificio cualquiera de ahi, donde tu o yo vivimos, aqui en el centro tiene guardias de seguridad en la puerta, en el garage y todo esta vallado y electrificado... es un fuerte contraste...todo el mundo te dice..."mucho cuidado con..." " es muy peligroso esto... y lo otro..." pero realmente a poco que observes es como cualquier otra ciudad...lo que ocurre cuando hay tanta gente.. es que la vida de un individuo vale muy poco...
7// A pesar de todo esto... no os preocupeis porque donde nosotros nos movemos es seguro y ademas en la fabela donde trabajamos, se ve con muy buenos ojos la labor de este centro de ayuda y particularmente nuestro trabajo como Voluntarios...la gente es muy agradecida cuando les explicas que alli en espanha estamos en ferias (vacaciones) y que voluntariamente, porque queremos venimos a ayudarles...(inexplicable)
Un bsito para tdos y todas, os quiero un monton...no os echo de menos... pero si me gustaria que pudieseis vivenciar todo esto...
Unb abrazo enoooooorrrrrrrrrrrrrme!!!
Verano sin prisas
Realmente yo creo que ya ha pasado, ¿te acuerdas que a finales de mayo hubo 4 días seguidos de sol? Creo que ese fue el verano...
De todos modos , no se preocupen los que quieran disfrutar del sol, porque parece ser que ha dicho Pe-mán ("O home do tempo") que septiembre vendrá bueno...
Mientras tanto, desde el buen oasis seguimos plantando semillitas y pronto veremos entre las olas al compañero IELTXU .
De momento no hemos podido retratarle en el agua, pero todo llegará.
Parece que si la cosa se anima, pronto podremos disfrutar de más fotos por el blog, siempre que contemos con la inestimable ayuda de Ieltxu.
Os dejo con las alguna de las fotos que sacó el otro día y que comparte muy amablemente con nosotros...
Simplemente es un juego
Es sencillamente un juego.
El juego de tomar decisiones, sin expectativas.
Es lanzar el dado, sin esperar ningún número, ni el 1 ni el 5 ni 6.Ninguno.
Consiste en lanzar, en jugar deseando probar, y disfrutando// asumiendo las consecuencias.
Consiste en fluír. La propia vida.
Intentar VIVIR, y no simplemente un "estar vivo"( que si eres consciente, no es poca cosa)
Consiste en jugar a ser tú mismo. A crearte.
Como, donde y cuando quieras. Ahora mismo, por ejemplo, es el mejor momento.
Grita contra el viento. Llorale a la luna llena. Canta tu canción..
Tomate un chupito de vino tinto. Aprende a tocar la guitarra. Salta un bordillo.
Surfea desnudo.
Caete de morros. Levantate otra vez.
Baila al amanecer
Sonriele a las flores
Create a tu mismo.
Todavía eres jovén,
Madruga. Acuestate tarde. Sal de la cama.
Muevete. Sin movimiento no hay vida.
Tu corazón late a cada segundo.Toma consciencia
Respira con calma.
Desenchufate, separate, interrumpete.
Desconectate, libera tu tensión, y siente vivo, muy vivo, lleno de vitalidad.
Tienes dentro un don deseando ser creado.
Tienes una chispa ardiendo en tu interior, no dejes que se apague por no haber vivido.
FLUYE
Simplemente es un juego...
LA RABIA DEL PUEBLO
Artículo publicado originalmente en MuzikeNacida en diciembre de 1983 en Marsella, Keny Arkana tiene padre argentino, de Salta, y madre marsellesa. Y si a los nueve años ya se había fugado de casa, fue en uno de los internados en que estuvo donde empezó a los 13 años a impresionar a los suyos. "Sus leyes son inmorales, mi delincuencia tiene principios".
Podría decirse que comenzó en ese año 1996 su carrera musical, al formar el colectivo "Mars Patrie", que luego se convertiría en "Etat-Major" y le daría sus primeros directos moviéndose entre la escena marsellesa, concretándose en el año 2003 en el EP de título "Volume 1" bajo "Etat-Major".
Orgullosa de la calle, así dice en "La mère des enfants perdus":
"En mis arterias fluye la jungla / Sálvese el que pueda y sobre todo el que gime / Soy la calle / La madre de los niños perdidos" En solitario continúa en 2004, pero esto no implica que pretenda protagonismo; Keny Arkana se definirá en sus canciones como "una anónima en la masa",
Se niega a hablar de sí misma. Lo importante es el mensaje, lo importante es lo que quiere transmitir.
Ni joyitas "Bling Bling", ni cochazos ni mercadeo de cuerp(az)os, ni demás gilipolleces que tan a menudo pueblan esta devaluada escena; 100% Anti-Bling-Bling, ella misma se define así: "yo no soy rapera, soy una contestataria que hace rap". Y es que la dimensión ideológica es esencial en Keny Arkana: arrojada con fuerza, con desgarro, desafiante. Como a muchos artistas antes que ella, la fuerte consciencia y dimensión políticas no hacen otra cosa que fortalecer su arte, que desborda emoción y es capaz así de atrapar al oyente con una fuerza de la que en otro caso carecería (y pensamos en este momento en los míticos Refused, la influyente banda sueca que cantaba con tanta fuerza aquel "mejor muerto que vivo bajo tu opresión / mejor muerto que vivo bajo tus valores sociales") Funda en 2004 el espacio cooperativo "La Rage du Peuple" (La Rabia del Pueblo), que pretende una "cólera positiva, federalista, portadora de esperanza y de cambio".
Su manifiesto es proclamado en 2006 en Nanterre durante la FALP (Foro Mundial de las Autoridades Locales de Periferia), donde se plantea el debate si un enfoque que parta de la periferia es pertinente para entender y actuar sobre la relación mundialización/metropolización".
Dice así:
"Somos una rabia que se desarrolla en los callejones del mundo.
Somos jóvenes, en corazón y espíritu, habitados por un deseo de transformar nuestra condición. Somos ciudadanos que exasperados vemos nuestros derechos y libertades amenazados por una globalización que nos encarcela en una prisión a cielo abierto.
Hemos decidido unirnos para poder luchar humildemente.
Somos un movimiento que se difunde de boca a oído, como un rumor circulando en nuestras vidas. Somos una unidad indivisible a través de los siglos.
Somos unas gentes libres, en pie, con el puño alzado.
Queremos desarrollar la consciencia y la información crítica y libre.
Somos gente común que ya no cree en los políticos, pero que quiere restaurar un sentido a la palabra 'política'.
A veces nos sentimos aislados, dejados atrás y puestos al márgen de la sociedad, excluídos y no escuchados; nosotros no encajamos en el molde.
Y sin embargo, somos una red de ciudadanos del mundo, intercambiamos nuestras ideas, nuestras experiencias y nuestras alternativas, fuera de los partidos políticos o la influencia de los grupos de presión.
Provenimos de horizontes diferentes, de culturas y mestizajes distintos. Venimos de callejones oscuros, de grandes edificios, donde el horizonte está hecho de hormigón, sin espacios verdes. Somos mediterráneos. Resistencia en las montañas de los Alpes. Venimos de Bretaña.
Viajamos al Tíbet y a las montañas del Himalaya, fuente del Ganges.
Venimos de la América del Sur, de la Argentina, país de piqueteros. Venimos de las altas mesetas etíopes, del África y de las Islas del Caribe.
Somos de la Tierra, a la que damos la bienvenida.
Somos los hijos de la Tierra que sufre, y sufrimos con ella; que grita, y nosotros gritamos con ella; que se rebela, y nosotros nos rebelamos con ella.
Así pues, dijimos, ¡Basta!.
Estamos luchando contra la dictadura del capitalismo, el liberalismo, y el juego de los poderosos. Luchamos contra todas las formas de opresión del hombre y su entorno.
Denunciamos la manipulación y las conspiraciones. No queremos seguir siendo espectadores de un mundo que no nos satisface.
Estamos luchando contra todas las formas de polución que nos están envenenando.
Estamos contra el poder, innecesario y destructivo, que ejercen algunos para el infortunio de todos. Estamos contra la exclusión, la represión, y la discriminación. Estamos contra la dictadura, y contra la democracia de las élites.
Estamos por la concienciación y el despertar de nuestros hermanos y hermanas. Estamos por la auto-defensa, y por el colapso final del gobierno.
Queremos vivir libres.
En pie por la supervivencia de la especie humana, y de las especies vivas. Estamos por la paz y por la autogestión en nuestro entorno. Hemos de tomar nuestros derechos, y estamos por el poder de actuación de la democracia: el poder es del pueblo y no se le puede confiscar.
Estamos por el cambio en la organización del mundo. Hemos de descubrir la riqueza de cada uno, y beneficiarnos de nuestras distintas cualidades.
Cada uno de nosotros es una estrella que brilla y tiende a maravillar al mundo.
Somos actores de la transformación social, actuamos local y pensamos global, y queremos aprender humildemente todo aquello que podamos transmitir a las gentes del mundo : sus luchas, sus tradiciones ancestrales, sus vidas. Pertenecemos a un linaje que se remonta a la noche de los tiempos, y no podemos olvidar.
Nuestras mentes se encuentran abiertas al mundo, enriquecidas por todos, conscientes de las luchas históricas. Consagramos la plaza pública mediante conciertos, medios de comunicación libres, espacios abiertos, manifestaciones, bloqueos de lugares simbólicos... caminamos hacia mujeres y hombres mejores, despiert@s, emancipad@s, fortalecid@s mediante relaciones humanas basadas en compartir, en la confianza, la cooperación, el intercambio, el gozo.
Nuestra inspiración viene de nuestros niños y es nuestra fuerza y confianza. Nuestra inspiración viene del revolucionario, zapatista, sankarista, guevarista,... Avanzamos hacia una mayor justicia.
Caminamos para hacer que las utopías se manifiesten en nuestra forma de vida.
Estamos en un camino, y avanzamos libremente. Nos movemos hacia la autonomía de cada individuo, para compartir mejor colectivamente. Vamos hacia una gozosa disminución en el consumo. Somos la rabia del pueblo, una rabia positiva y unificadora que porta cambio y esperanza. "
Contrastes
foto: greg noll en pipeline Me gusta el surf porque siempre aprendo algo:
Ahora que no tengo internet en casa, "the search" revive como hace años, se vuelve más intensa, más nerviosa, más impredecible, más sorprendente...
Marea alta. viento onshore. Mar revuelto.
Dos en el agua.
Uno portugues.Otro chileno.
Uno joven, el otro entrando en años.
Uno en el fondo , donde rompía la serie más grande.
El otro en la orilla, entrando hasta donde sus brazos aguantaban...
Socorristas preocupados.
Uno tranquilo flotando entre series y espumas, surfeando con calma.
El otro, remando en la orilla.
Su primer dia.Mal dia para empezar: olas difusas y corrientes fuertes y peligrosas si no conoces la playa.
Contrastes.
La corriente era fuerte en nuestro NO-Secret spot de siempre, te arrastraba hacía el rompiente, hacia la ultima sección de la ola. Hacia la barra.
Principio de no resistencia.
Estuve observando cuidadosamente la playa mientras paseaba a la perra.
A primera vista, imposible, revuelto, turbio, sucio, confuso.
A segunda vista también :D
Solo dos en el agua. Uno en el fondo, otro en la orilla...
Las sensaciones no eran agradables, mucho mar, mal viento.
Sin embargo, había entre toda la espuma, secretos que solo el mar muestra cuando dedicas cierto tiempo a observarlo: la marea estaba alta y la corriente, aunque intensa, delimitaba a su paso una zona de poca espuma, donde aunque turbio, aunque transversal porque cruzaba la playa hacia el medio del oceano, se podía aprovechar para llegar más allá de las barras espumosas.
"El mar se descubre desde dentro"
Nada tuvo que ver la imagen de la corriente desde la arena, marcando un cuasi-canal, con la remada a la que me vi sometido, zigzagueando sin parar, remando entre rompientes, saltando espumas, buceando series, apurando la remada entre corrientes y contaolas para poder llegar al pico.
Una vez allí... " the feeling"
Catro Gotas

Antergo
Seguramente, un concerto para o recordo...
Entretanto...
Mentras agardamos a que o mar torne benevolente e nos agasalle con algunha ondiña, puxenme de repaso blogueiro, descubrindo algún blog novo, e lendo entradas antigas dos blogs habituais.
Neste pasatempo atopei cunha vella entrada no blog de Dani Almeida ( espero que pronto nos obsequie coa súa crónica do seu viaxe alén do atlántico) e cunha foto que me invitou a escribir un relato corto.
Agardo que vos remexa a mente
ANTERGO
No medio do río, entre tódolos rapaces, o neno berraba:
- ¡Son o máis forte! ¡Son o máis forte!
- Gael ¡Imos! - Sentenciou o avó.
Neto e avó deronse a mán e comezaron o camiño de volta para casa.
Cada vez que o neno intentaba dicir algo, o avó apretáballe a mán con forza.
Unha e outra vez.
O neno calaba.
Chegando ó lugar, antes de entrar na casa, mirou ó neto ós ollos e apretoulle as mans con firmeza:
- "Forte, non significa invencible".
Gael chorou.
O avó foi coller leña.
El invencible verano
Albert Camus
Crónica de un viaje al Este...
Espero que os sirva para descubrir una forma más de vivir el Surfilm Festival...
No te detengas
NO TE DETENGAS
No dejes que termine el día sin haber crecido un poco,
sin haber sido feliz, sin haber aumentado tus sueños.
No te dejes vencer por el desaliento.
No permitas que nadie te quite el derecho a expresarte,
que es casi un deber.
No abandones las ansias de hacer de tu vida algo extraordinario.
No dejes de creer que las palabras y las poesías
sí pueden cambiar el mundo.
Pase lo que pase nuestra esencia está intacta.
Somos seres llenos de pasión.
La vida es desierto y oasis.
Nos derriba, nos lastima,
nos enseña,
nos convierte en protagonistas
de nuestra propia historia.
Aunque el viento sople en contra,
la poderosa obra continúa:
Tu puedes aportar una estrofa.
No dejes nunca de soñar,
porque en sueños es libre el hombre.
No caigas en el peor de los errores:
el silencio.
La mayoría vive en un silencio espantoso.
No te resignes.
Huye.
"Emito mis alaridos por los techos de este mundo",
dice el poeta.
Valora la belleza de las cosas simples.
Se puede hacer bella poesía sobre pequeñas cosas,
pero no podemos remar en contra de nosotros mismos.
Eso transforma la vida en un infierno.
Disfruta del pánico que te provoca
tener la vida por delante.
Vívela intensamente,
sin mediocridad.
Piensa que en ti está el futuro
y encara la tarea con orgullo y sin miedo.
Aprende de quienes puedan enseñarte.
Las experiencias de quienes nos precedieron
de nuestros "poetas muertos",
te ayudan a caminar por la vida
La sociedad de hoy somos nosotros:
Los "poetas vivos".
No permitas que la vida te pase a ti sin que la vivas ...
Buenas vibraciones
El long es un Hobie PSD 9.0 de tuflite, de segunda ola.
Tiene un par de rasguños, pero al ser de epoxy no corre peligro.
El domingo, ya cayendo el sol, me acerque hasta la playa. Allí estaba Jahgo, que nada más verme pisar la arena, me reconoció en la distancia, movió sus brazos en señal de alegría, diciendo: "¡¡EI!Tienes tablón nuevo!!
El siguiente paso fue entrar muy despacito, dejar que la tabla flotara sola en el oceano, dejar que ella misma se acostumbrara al nuevo mar. Unas gotas de agua recorrieron la superficie de la tabla, como bautizandola. La acaricié y fuimos hacia el pico.
Olas mediometreras.
Primera sensación:Ligereza.
Segunda sensación:Lo estrecha que me resultaba comparada con la anterior.
Tercera sensación:Flotabilidad.
Olas mediometreras.
Todo es distinto. La tabla es distinta, el volumen es distinto, las medidas...la remada es distinta.
Pero distinto no significa malo...
Inmediatamente percibo que tabla nueva significa aprender otra vez a surfear, ahora hay que empezar de nuevo, acostumbrame a la tabla y que la tabla se acostumbre a mi. Que se acostumbre a las olas, acostumbrarme yo.
Olas mediometreras, sensaciones nuevas.
Destaco dos: aunque soy principiante y no lo consigo, al intentar ir a la punta, he notado una mejoría con esta tabla, quizás por la flotabilidad adicional del epoxy o por un concavo que la otra tabla no tenía, pero me ha gustado esta nueva sensacion.
La segunda es el color, al principio, para que engañarnos, no me convencía demasiado.
Pero una vez te subes a la tabla, remas y coges la ola, tiene un color tan vivo, que te alegra el momento.
Aunque la ola sea pequeñita, sabes que va a ser una ola con color, es una sensación muy rara y dificil de explicar, no se si a Jahgo, que también probó la tabla, le habrá pasado. Nunca me había pasado algo así, quizás porque hasta el momento mis viejas tablas fueron siempre blancas, pero mientras vas en la ola, es como si la tabla, con su alegría potenciara la belleza del agua, como si te dejara hipnotizado con su fluir...
(...vamos, que me ha gustado la tabla!) ;D
MANTOCAO!!!

Por el momento, me uno a la cadena de Inocent y Jahgo...
"Se trata de algo más"...
Surf, olas, vida
y con Él volvió la vida;
y con la vida, el movimiento,
y sin movimiento( querida mía),
NO-HAY-VIDA
Becerril de la Sierra
Se trata de una asociación sin animo de lucro que se dedica a la defensa de los derechos de los niños y adolescentes en situación de vulnerabilidad social.
El centro se encuentra en el Bairro Eldorado en la localidad de Diadema, a una hora +o- de Sao Paulo
Será que soy un simbólico y que creo que todo está relacionado, pero hay una canción que me gusta desde siempre, desde que era un enano, y que describe perfectamente el amor que nuestros padres nos han dado, nos dan y nos darán aunque a veces no seamos conscientes. Y resulta, que además tiene por título el nombre del barrio...
Este fin de semana pasado estuve en Becerril de la Sierra compartiendo momentos con toda la gente que este año, a través de la Fundación, dedica sus vacaciones a colaborar con Proniño en distintos paises sudamericanos.
Lo bonito de estos encuentros es que como casi todo el mundo es consciente de a lo que se va, el buen rollo se crea casi desde el primer momento, porque sabes que hay algo que te une a la persona que tienes al lado o con la que te cruzas por el pasillo y simplemente con una sonrisa, está todo dicho.
un besiño para todos y todas, para el "trio calavera(alberto, felipe y un servidor)" que nos pasabamos las noches en un rincón copa en mano, charlando de todo en lugar de bailar, para la habitación 103(paco y lolo), para la organización , para los cibervoluntarios,para los bailarines y bailarinas, para la gente de "ouchu" (O2) para los currantes del hotel, y por supuesto para el fotografo!!... un verdadero placer compartir esas horas con TOD@S
Unas foticos :
HABITACION "103" PREPARANDO EL "SI ÑAÑA"
Cuando la vida fluye…
Es el día de regar tu árbol de la vida...
Hoy siento el buen oasis,
Hoy mis lágrimas vacían el baúl de mis temores,
Hoy refresca cada gota, la esperanza en el camino
hoy recorren mis mejillas, arrastrando hacia la tierra
las semillas de valores
Un futuro,
Para todos,
porque todos somos UNO
Un presente,
de sonrisas
Porque no hay cambio sin energía.
Un instante,
Un beso
Una mirada.
Lagrimas: de una niña, de un hombre o de una anciana
Un abrazo sincero
Un abrazo de “alma a alma”
Bajo sus pies...
- ¿ A donde vas?
- ¿ A donde vas? ¡Ese no es el camino!
En ese mismo instante percibió que el camino siempre había estado bajo sus pies...
Llueve...
Es normal.
No era la playa adecuada ( la marea estaba baja), no era el viento adecuado y la altura de las olas apenas alcanzaba los 50cm sin embargo era la playa más cercana donde poder darme un baño rápido y poder atender a los compromisos del día.
En el agua dos personas, Al mojar los pies, vi que desde dentro se levantaba una mano para saludarme. Era el gran David Grabe, estuvimos hablando un ratito mientras intentabamos coger alguna ola que sirviese un poquito para deslizarse, pero no estaba la cosa demasiado fina, y aun con el tablón se resistían…
Y entoces, compatimos, cambiamos las tablas, David con el long y yo con su 6’8…
Vaya sensación!! Me faltaba tabla por todos lados, pero le fui cogiendo el gusanillo ( solo me puse de pié y de frente con la espuma, pero es agradable probar nuevas sensaciones…) a ver si David se anima y nos hace una crónica de cómo le fue con el longboard.
Viernes: Coruña- Sada
Concierto con FRESQUIÑOS en el Moby Dick junto a Paris Joel y la Leiro´s Band…


Cuando la gente del local es estupenda,
cuando el grupo con el que compartes escenario es conocido y además amigo,
cuando estás rodeado de gente sonriendo,
cuando tocas con tus amigos
cuando tocas para tus amigos
cuando tocáis por el “frescor” de divertirse,
cuando tu chica está entre el publico bailando y moviendo los labios con las letras de las canciones que ya empiezan a ser conocidas,
cuando la cena es estupenda y la cocinera amiga,
cuando los asistentes piden otra,
cuando recoges y tranquilamente guardas todo en la furgo,
cuando te tiras en el césped con tu gente, y entre el humo y la verde hierba, disfrutas de la paz de la noche rodeado por el Jazz que sale de un antiguo bar,
cuando no cabe más que dar las GRACIAS…

Sabado : Coruña- Golfo Artabro
Día frío, tarde lluviosa.
Me cambio y llueve, mientras me pongo el neopreno, llueve, mientras preparo la tabla, llueve…
Y nuevamente las condiciones no eran las mejores, pero tan solo necesito una pequeña espuma, una pequeña fuerza generada por las olas para poder fluir y sentir el susurro del viento en mi oido.
En el agua tres personas. Muy poquito mar y conforme la marea iba bajando, todo estaba más revuelto, ya no había pico definido y a causa del viento las olas se sentían libres para romper de dos en dos, de tres en tres…
Se fueron dos y entraron tres, cuando el mar está así si tienes la fortuna de coger una mini ola que te arrastre un poco, es suficiente.
Lo demás, mirarse los unos a los otros, como pingüinos, y sonreir, porque lo que se dice surfear…
Domingo: Coruña- Fragas do Eume
Con mis niñas, disfrutando de la primavera, de la lluvia, del sonido de los molinos derruidos, del tacto del agua viva, del olor de la hierba verde, de los columpios inventados, de los pasos de gigante, de los juegos improvisados…
Buena semana…
Aromas
Que veña.....QUENQUEIRA!!!

Seguindo a nosa tradición facemola de novo o 17 de maio.
Este ano e no Pub Garufa(Cidade Vella Rua San Francisco Nº8)
Aproveito para convidarvos a todos a que vos pasedes por ali a disfrutar de todo o que temos preparado.
O programa completo podedelo atopar na nosa web, que xa está case a pleno rendemento.
Temos alguns videos e fotos das pasadas edicions.
http://www.quenqueira.org/
VEN E PARTICIPA - ENTRADA GRATUITA
PROGRAMA:
12:00h.- Montaxe e probas de son. (pendente concretar)
18:00h.- (no exterior do local e si o día nos deixa)
Graffiti.- SAUKO, “diseñador, músico, creativo, DJ, Mc, gps, humano, ….” www.myspace.com/sauko Realización de un graffiti Quenqueira, que logo no escenario será firmado polos participantes.
Animación.- malabares (ISLA), globoflexia (IVAN), percusión, música, … ( )
Promoción.- venta/distribución de maquetas, camisetas, pegatas, …
18:45h.- Entrada do público ó local.
Presentadores PABLO e MÓNICA. Mini debate:
“O controvertido Ramón Piñeiro”
19:00h.- POESÍA.- (fondo musical por Manu)
DIVERSOS.- este colectivo representado por algúns dos seus integrantes, ofrecerá una selección de poesía,
19:15h.- SOLISTAS e CANTOAUTORES.-
FERNANDO CEIDE.- Cantoautor e intérprete libertario. Consegue trasladarnos os anos da máis pura canción protesta
XURXO MARES.- Membro de ConciertoEncanto, disco “Revelaciones”. Inconsumible creador, leva unha chea de anos ( … Una melodía y una letra… Una voz y una guitarra… Esas son mis alas …). www.myspace.com/xurxomares
CÉSAR DECENTI.- membro de ConciertoEncanto, disco “Principios y Declaraciones”. Sembra as suas melodías polos escenarios dende que no 2001, perdeu a virxinidade no “Bar de los Ron”. Él sempre conta con nos, nos sempre contamos con él. www.myspace.com/cesardecenti
HUGO TORREIRO.- (O Temple). Disco “Nada que ver”. prolífico artista, participou na “Canteira de Cantareiros” do 2006. E foi premiado no Festival de Xóvenes Interpretes de Órdes. Xente nova que ven arrasando www.myspace.com/hugotorreiro
PARIS JOEL.- (Sada). Na sua ascendente carreira acadou premios en múliltples certames y participa en varios recopilatorios. As suas cancione crean adhesións e polémica … o sinxelo e a marca da casa … , comparte un espectáculo participativo i elegante www.myspace.com/parisjoel
ALBERTO GARRIDO.- (Cambre) Intérprete aficionado de tangos, boleros, … compartirá con nos unha breve selección dos seus temas.
ISLA.- (Brasil) A nosa doce malabarista, con toda a súa ilusión e esforzo, acheganos unha pequena mostra das músicas brasileiras.
MANU CLAVIJO.- (Argentina) Multiartista, multinstrumentista, sempre disposto a apoiar calquera proxecto con técnica e clase. www.myspace.com/manuclavijo
MOU.- (Lugo) Poeta, gaiteiro, percusionista, … sorpréndenos agora nos comezos da sua andadura como cantoautor. Influencias folk, reggae, pop … http://elbuenoasis.blogspot.com/
DAVID GRABE.- (Alemania) impresionante cantoautor, mesmo cando respira faino a ritmo de reggae. www.myspace.com/davidgrabemusic
20:30h.- Entremedio. Animación con malabares e globoflexia. Uns minutos para acomoda-los instrumentos dos grupos musicais.
20:40h.- GRUPOS MUSICAIS

DAVID CRISTIAN.- Pop Latino (Perú) intérprete e compositor, tras unha breve trayectoria no seu país, nos últimos anos fai aparicións esporádicas en eventos solidarios www.myspace.com/davidcristian.
The ROBIN’s Band.- Pop. Este trío apunta descaradas influencias do moi correcto Pop Inglés, dándolle o seu propio carácter personal. www.myspace.com/therobinsproject
FURE .- Rock. Actualmente en plena rexeneración, achegános algúns dos seus traballos www.thefure.com
LA ORDEN.- Rock. Recentemente creada, por músicos veteranos procedentes de outras bandas.
LOS QUE VUELAN SIN MOTOR.- FolkRock. Músicos dispersos a barbecho, xuntanse fai xa catro anos erguendo de novo o voo http://losquevuelansinmotor.com
ROBER PIER y Los MUCHACHICHA.- FusiónRumba. Xuntáronse un guitarra rock, metales de salsa e o caixón flamenco. Faite unha idea
PABLO BICHO.- disco “Aires Nuevos”. Sobran as verbas, é Pablo. es.myspace.com/pablobichoweb
FOUR RUXES.- HardRock. Presentación de esta banda coruñesa de nova creación
22:20h.- Monólogo por ELENA.
22:40h.- QUEIMADA, estamos chegando a acordos cun aquelarre de bruxas para que nos fagan o conxuro.
23:10h.- OVERFUCKING (+DJ Yugoh). HipHop. Con letras agresivas e boa mestura de sons, Colow e Mast levan perto de dous anos mallando co seu BeatBoxRap. Nesta ocasión contan coa colaboración de Yugoh www.myspace.com/colowerreape2
23:40h.- GOODCHILLA & PULPO REGGAE SOUND. Reggae. Sound machine, colaboración. Estas duas formacións, reunen algúns dos activos máis presentes no movemento HipHop e son actualmente protagonistas das mellores sesions reggae da cidade www.myspace.com/goodchillasound
01:00h.- DUNNE DJ Class. Tecno y House. Academia de formación DJ’s de Miss Dunne; fronte os platos dende o 2000, foi residente da Octopus (PO) donde compartiu cabina cos mellores, pinchou todo dende Portugal a Santander. Darán canha Edurne, Santi, Robert e Freshzer www.myspace.com/missdunne
*Todolos debuxos e graficos sairon da man e da mente de QUIQUE ALDREY
Mi primera vez...(By Nené)
Imagina que todo fuera nuevo, que cada vez que vas a la playa fuera la primera vez que surfeas, que el mar todavía es un desconocido y las olas una enorme barrera que te atraen pero a la vez te llenan de temor.
Estaba dando vueltas a estas cosas cuando para romper la rutina alguien viene a visitarme(que bien sienta tener una charla con alguien conocido a estas horas de la mañana) y ostia! además es Mou, que tras un como va eso, ya queda menos…me dice:
Que vas hacer por la tarde Nené?
Nada voy a ir correr con un coleguita,tu?
Yo voy a ir a pillar alguna ola,era por si querías venirte.
Digo un si!!puede molar,pero dándome cuenta a la vez q igual no es tan buena idea, no tengo ni puta idea, pero solo por romper la rutina hay que intentarlo, al final llamo a mi colega para que se venga, que también esta metido en el mundo de las olas.

Llego a casa, como como siempre y me voy a cambiar, cambiar? que se pone uno para coger olas? pos nada unos tenis para ir cómodo y unos gallumbos q seguro q los mojo y ai voy…
Llegamos a la playa, pocos coches, el mar esta al ladito,se ve gris y muy bravo,me tengo que meter aí?? bajamos de la furgo,la primera ráfaga de viento fresco me hace pensar, quien coño me mandaría meterme aquí! Pero sin embargo mis dos amigos bajan rápidamente y empiezan a comentar el estado del mar con gran alegría, al final se me pega a mi también y me vengo arriba!! me quito la ropa, con frío y poallando, buff!!q sufrido va ser este deporte.
Llego y me tiro al agua, como si llevara toda la vida!!jajaja, me subo al corcho como si fuera una colchoneta... y ahora que??
Estoy un tiempo fijándome en la gente: surferos, corcheros,tabloneros…cada uno coje la ola de una manera,pero alli estan todos esperando…y disfrutando!
Intento coger alguna pero me doy cuenta que tengo q esperar a tenerla encima,dejo pasar una,luego otra… hasta que por fin veo venir una y pataleo con toda mis fuerzas, hasta le doy con las manos y allá voy!!el mar me empuja!! joder no pensaba que se iba tan rápido!!que sensación mas buena, se sale!!
Buff volver no es tán facil, las olas hacen que me reviente nadando y cuando consigo llegar tengo q descansar un rato, Mou y mi colega me dicen que me acerque donde esta la peña y la cosa cambia, aquí tan todos juntos, pasan pegadísimos y me rajo y dejo pasar olas por miedo a jodersela a alguien...
charlo brevemente con alguien que se ponga a mi vera, la verdad es que hay buen rollito entre la gente y relaja mucho estar ahí en medio.
y de repente viene una ola que puedo pillar, haya voy, esta vez de lado y algo más rapido y puedo disfrutar algo mas de esa sensación nueva pero alguien pasa cerca y me aparto por si acaso. De nuevo estoy cerca de la orilla,vuelta a remontar,pero con mas ganas aun aunque esta vez, una serie hace que tenga que hacer un esfuerzo enorme,me siento roto y el cuello me escuece,con la siguiente ola me dejo llegar a la orilla… y me tiro en la arena,buff por hoy llega…me dedico a ver a mis dos amigos uno con el corcho y otro que el tablón, cada uno su estilo pero los dos cojen la ola de principio a fin,que wapo.
En una de esas olas Mou acaba en la orilla y me dice que me meta,le digo que estoy reventado pero insiste y me convence, echo a correr y me tiro al agua, me explica como coger las olas,”hacer el pato” y con un poco de ayuda llego a donde esta el resto de la peña, otra vez en el meollo,pasa un largo tiempo sin que ninguna ola que me sirva y ya cuando estaba pensando volver a la orilla viene "mi ola", pataleo fuerte, me olvido del cansancio y noto que esta vez va ser diferente,estoy muy arriba!!!veo algunos surferos allá abajo,esto deber ser estar en el pico!!
joder!!!!!
Cada vez mas!!!!intento parar no quiero volver a nadar desde la orilla,me giro pero no sirve de nada,no hay forma de parar,voy de lado y agarrandome como puedo, paso al lado de un tio que me mira con cara rara,debe estar pensando ¿que hace este chaval?
y la ola se acaba…
Buff!!!para recordarlo!!,cojo fuerzas y vuelvo a junto la gente con ganas de decir visteis esa ola??!!!pero me contengo quizás por verguenza, quizás por no hacer el ridículo,cojo alguna ola mas con gran entusiasmo,pero ninguna supera a "mi ola"
Al final el cuerpo pasa factura y me dan tirones asi que me voy a la orilla y al poco vuelven mis dos amigos. Nos cambiamos para volver a casa,rascado y roto pero sin duda valio la pena por esas mil sensaciones que se sienten desde que te metes en el agua,esperas la ola hasta que la dejas atrás para volver a por otra.
Aunque sobre todo mucho que aprender,sabiendo que tendra que haber una próxima vez…"
Al viento del Sur
Te acercaste lentamente, alejando anticiclones asustaste a los cobardes.
Llegaste constante y bravo, llegaste aplastando martillazos contra el cielo.
Tus golpes de luz nos iluminan.
Tormentas pasajeras, tormentas que convierten la tensión en energía.
Llegaste zigzageando entre los pinos, atravesando valles, correteando desde lejos hasta llegar a nuestros mares.
Tus golpes de luz nos iluminan.
Abres el cielo y liberas las aguas.
Acaricias nuestas caras con las gotas de la vida
Conviertes las espumas, tranformado su tensión en tubulares de energía.
Tus golpes de luz nos iluminan
Olas de cristal.
Surfearé hacia ti acariciandonte,
Tu viento en mi cara,
mi cuerpo hacia tu origen,
tu brisa en mi mirada.

Muchas Gracias Fiz por las fotos. Si quereis ver más fotos del sábado y del "Free Test" de Surftech visitad:
http://surfitdk.blogspot.com/
TODO SUMA
En esta ocasion los alisios nos han arrastrado hacia tierras portuguesas.
Protegido puerto de tempestades, reducto invencible de la revolución de los claveles, oculta al paso del tiempo, se encuentra la población de PENICHE.
Al norte: Baleal, Cantinho da Baia, Prainha, Lagido...
Al sur: Molhe leste, Supertubos, Consolaçao...
Allí lo encontré.
No recuerdo su nombre, creo que no nos presentamos.
No hizo falta.
Hablabamos con la mirada y con un inglés básico, sencillo, escaso (el mío) y otro natural, propio y comprensible (el suyo).
Era solo medio metro, apenas una espuma mecida por el viento.
El solamente fluia de principio a fin.
Nosotros lo vimos mientras jugabamos en las olas de la orilla.
Llegó el momento y el mar, en forma de pico solitario, nos presentó.
- Good waves today!
- Yes, It´s a nice day.
Tenía los ojos azules y una mirada tranquila, pausada, canas en poco pelo y una enorme sonrisa en la cara.
- Where are you from?
- I´m from Galicia. and you?
- I´m from Gales! I´m 63 years old!
El mar comenzaba a vencerle, me contó que ya llevaba 2 horas en el agua y que sus hombros ya empezaban a ser mayores. Además su mujer le estaba esperando para ir a comer y ya eran las 3 de la tarde :)
Le había visto surfear desde la orilla, era imposible apartar la mirada de su tablón amarillo y de la paz con la que fluía, desde el pico hasta que la ola decidía desaparecer entre la arena.
Era imposible dejar de observarle, como si una hipnotica espiral te mostrara sin saberlo la pura esencia del surf.
La última ola tardó, no quería equivocarse, sus hombros solo le darían una oportunidad.
Intercambiamos emociones, sencaciones "surficas"-esas que solamente podrás sentir dentro del agua en buena compañia- durante un instante no hubo tiempo, no hubo edad, durante un instante, recibimos el mismo lenguaje, supimos que desde el inicio el uno siempre fue el otro.
La ultima ola que cogió la disfrutó en soledad, desde más allá del pico hasta más allá de la orilla...
Especialmente para el y por supuesto, para todos, este poema:
Huellas en la arena,
Rocen tus labios mis mejillas, las olas serán eternas.
Corazones jóvenes de alma brava,
Cuerpos sedientos de nostalgia.
Huellas en la arena.
Los pies marcan el camino,
barcos otean el horizonte del peregrino.
Pasarán los temporales
Fluiré como un niño a mis 63 años.
Hoy vuelvo a mi país de Gales
Espero verte pronto,
Quizás otro año…
Si Dios quiere y mi corazón respira.
Tus besos en la orilla,
Perfectos tubulares de azules brisas calmas.
Huellas en la arena.
Hoy es el mismo lenguaje
Hoy tenemos la misma edad.
Hoy te miro a los ojos y entiendo que llegarás
Permítenos ser, apenas un grano de arena
Permítenos ser, apenas una chispa fría
En el medio de una estrella.
En el medio , en tu estrella,
Huellas en la arena.
Espero verte pronto
Desde el principio de los tiempos
Vendrá tu ola…
La espuma fluye mar adentro…
Hoy…
Desaparecen…
La huellas en la arena…
Inframundo
- Felix Arias
- Luis Moro
- París Joel
- Cesar de Centi
informacion: www.inframundo.es
Videocartel :
MARWAM
XOVES
30 DE ABRIL
ENTRADA GRATUITA
20:00H PARANINFO DA UNIVERSIDADE :
CESAR DE CENTI:
http://alcaerelsolradio.blogspot.com/2009/04/cesar-de-centi-telonea-marwan-este.html
Y MARWAN!!
Respetando...
Jornada turbia. Poco mar, mucho viento y un pequeño pico en medio de la corriente que te obligaba a remar sin parar para no verte arrastrado.
Tener un tablón es complicado y más cuando el mar esta revuelto y la mitad de las olas rompen en una barra poderosa. Los patos son complicados y como uno está aprendiendo, la tortuga/ cuchara no es todo lo efectiva que uno desea y acaba remando de más.
Por eso espabilas. Tienes que estar muy atento para poder pasar el rompiente. Acelerar la remada cuando no viene la serie o incluso si la serie trae bastante espuma, esperar sentado sobre el tablón y pacientemente observar a ver por donde demonios puedo entrar!!
Estar con un tablón en el medio de un montón de gente con tabla corta es complicado porque como explicaba antes en muchas ocasiones por el estado del mar no te puedes permitir estar justo en el pico y es mejor estar un poco más atrás para que no te pille la serie, pero claro, que un tío que acaba de pillar una ola remonte y se vuelva a poner arriba, delante de todos, no hace mucha gracia, y lo entiendo, la verdad es que a mi también me da un poco de palo sentir todas esas miradas en mi nuca, pero más palos me darían las olas si me quedara más atrás.
Al final la solución es subir y esperar un ratito, dejar que pasen un par de series y unas pocas olas buenas para que todo el mundo pueda disfrutar.
Pero nunca llueve a gusto de todos y el otro día me pasó.
Cogí una ola y volvi al pico, (aquel que estaba en la corriente) , la casualidad hizo que al poco de regresar , una ola se formara de repente delante de mi, una de esas olas que o pillas tú o te pilla ella.
Estaba solo en el pico( casi todo el mundo estaba un poco más alla, en el brazo de la ola pero fuera de la corriente) así que decidí remar y arriba a disfrutar!
De repente cuando estaba disfrutando oí una voz: ¡a ver si esperas un poco!
Me quede sorprendido, es la primera vez que me pasa algo asi y me dio que pensar.
Lo primero que hice, después de remontar y ponerme nuevamente delante para evitar el rompiente fue acercarme a quien me había gritado y pedirle disculpas por mi actitud porque lógicamente se había sentido molesto y para nada era mi intención. Disculpas aceptadas y un par de argumentos “lógicos” para justificar el grito.
Volví al pico, al de la corriente, donde pocos estaban dispuestos a remar para contrarrestarla, y me quede pensando un rato…
“Recuerdo que cuando empecé a sentir pasión por las olas, ni siquiera sabía lo que era. Cuando hice la primera comunión unos amigos de mis padres me regalaron un paipo ( aquella especie de corcho que había antes) no tenía cantos duros, ni materiales de última tecnología en su base para facilitar el deslizamiento y el “invento” venía colocado de serie en el medio y medio de aquella plancha de espuma. Recuerdo que salía del agua con el pecho destrozado de clavármelo. Por aquella época el surf ( bodyboard) no dependía de las predicciones ni de las mareas ni de los vientos sino que dependía de mis padres y de que fuera verano. Tuve la suerte de que aunque nací en una ciudad sin mar, a mis padres siempre les gustó la playa y me enseñaron a amarla y respetarla. Salía del agua congelado. No tenía traje ni licra pero no importaba porque las olas me arrastraban hasta la orilla y disfrutaba.
Cuando el pobre paipo no aguantó más me compre un bodyboard Morey en Andorra, en Andorra!! Estaba barato y regalaban unas aletas y una funda!!
Vaya cambio! descubrir las aletas fue algo realmente sorprendente, podías coger más olas y además tú las cogías a ellas y no ellas a ti. El surf seguía dependiendo del verano y de mis padres, pero seguía disfrutando como el primer día.
Bastante tiempo después llegó un neopreno CRESSI ( marca de pesca submarina) era el más barato que había en la tienda, pero unos 10 años después todavía este invierno me ha salvado del frío.
Lo del neopreno también fue un cambio importante, podía bañarme en septiembre y octubre, e incluso algún fin de semana de primavera que mis padres se acercaban hasta la playa.
Luego llegó el carnet de conducir y por suerte 1 vez cada tres meses ( más o menos) mis padres me dejaban el Seat Ibiza modelo “salsa” para poder acercarme a la playa.
Con el tiempo descubrí que había otras tablas, más duras, más grandes y en las que la gente se ponía de pie…ERA EL SURF!!
Ahorré un par de años y llegó una Slash 6.7 a mis manos. Todo era nuevo, había que empezar otra vez: ya no había aletas, los brazos quedaban destrozados después de coger 2 espumas. Pasó mucho tiempo hasta que empecé a llegar al rompiente sin cansarme. Una vez allí , veía como otra gente se ponía de pie, hacía giros, fluía con las olas mientras yo, destrozado en el medio de todo intentaba molestar lo menos posible y si se les escapaba alguna ola, sabía que me tocaba intentarlo a mi…
miles de caídas, litros de agua tragada, en cada ola decía: “esta es la buena, en esta me pongo de pie” pero el tiempo pasaba, pasaban las olas y los revolcones, uno tras otro. Sin embargo me gustaba, seguía disfrutando de las sensaciones que el mar me traía.
Pasó el tiempo, y empecé a ponerme de pie…vaya sensación!! ¿la recuerdas?
Llegué a Coruña y pude surfear un poco más a menudo, ya no solo en verano sino que una vez cada 15 días ( más o menos) me daba un baño. Otro cambio importante.
Y es que la virtud del surf es la constancia y la paciencia y poco a poco fui descubriendo estas y otras muchas cosas. Y cada día mucha gente en el agua, mucha más que antes , pero gente de todos los niveles. Niveles que quieres alcanzar algún día cuando ves que alguien coge la ola desde el pico y la disfruta hasta la orilla. Niveles por los que ya has pasado pero con los que te sientes identificado: cuando ves a un niño cogiendo espumas en la orilla o a un adolescente , con toda su fuerza e impulsividad, intentando coger una ola en la que luego se cae y se enfada consigo mismo por no haberse puesto de pié( yo también pasé por eso, tu no?)
Y descubrí el longboard, había algo distinto en él. Al principio me pareció que era igual que el surf: una ola y una tabla. Pero podía notar que la gente que surfeaba con uno bajo sus pies lo hacía de una manera distinta, sus movimientos eran más lentos, más tranquilos, más fluidos. Noté una forma distinta de canalizar la energía del mar, más harmoniosa, más sentida, más profunda.
Después de pensármelo mucho y mirar por aquí y por allá, y después de ahorrar lo correspondiente, hace apenas un año, le compré a Tito un Pukas McKee 9´0 con el que he vuelto a disfrutar como el primer día , con el que la sonrisa ha vuelto a brillar, si cabe con más energía que antes.
Ahora ya no hay lucha contra el mar, ya no hay resistencia. “
Siempre he respetado a todos y cada uno de los surfistas con los que me encuentro en las olas, aunque no te conozca, sé que estás ahí para disfrutar del mar, para sonreír en cada ola, igual que yo. Y para mí es suficiente, no me hace falta saber tu nombre para respetarte, ni tampoco que me pases por encima con tu tabla para que te muestre respeto, no tienes que hacer nada porque el respeto, ya nace antes de que llegue a la playa, antes de que me ponga el traje y antes de encontrarme contigo en el pico.
De todos modos, discúlpame si algún dia te molesto mientras remonto una serie, discúlpame si algún día te salto una ola por no haberte visto, o si cojo dos seguidas porque la serie entra a huevo y estoy en el medio del pico.
Posiblemente, como tú, nunca llegue a ser profesional.
Pero simplemente si en cada baño puedo sonreir o conocer una cara nueva, para mí, eso será la pura vida, el mejor campeonato que haya ganado.
Buenas olas a todos.
QUENQUEIRA ( Asociación Multicultural)
Con todos ustedes...........
La nueva página de ...........QUENQUEIRA!!!
Nuestro objetivos principal es pasarlo bien y disfrutar entre buena gente.
Lo que hacemos básicamente es juntarnos una vez a la semana ( Los Martes a las 20:00h c/ Florida -al lado de la plaza del humor- Coruña )y compartir un ratito de nuestras vidas tocando e improvisando con lo que sabe cada uno.
Estos días con motivo de la preparación de la III Festa Quenqueira ( Pub Garufa 17 de mayo) nos juntamos, cada uno toca un par de temas y el resto nos vamos metiendo como podemos :)
Os dejó con un par de video que grabamos esta semana, no espereis grandes virtuosismos, pero creo que se pueden escuchar sin que chirrien demasiado los tímpanos.
El video es casero y el audio y la imagen no se acoplan del todo pero es que la cámara de video que tenemos, no da pa´ más :D
Espero que os gusten. ( entrando en la Web de Quenqueira, en GALERIA, podeis ver estos y más videos que vamos grabando mientras pasamos un buen rato)
Reggae!!
SOLEDAD
Hay soledad
¿A donde ir?
Si ya están solas hoy las calles de Madrid
¿Y a donde huir para cantar?
Decidle al mundo que hoy queremos sonreir
Y disfrutar, y ser feliz
¡Te mando un rayito de luz para vivir!
Para soñar, para fluir
Haz un esfuerzo porque depende de ti.
Y disfrutar y ser feliz!
Que pare el mundo que hoy estoy cerca de ti
Para cantar, para vivir
Dame la mano, solo quiero ser feliz. (Mou)
UN POQUITO DE REGGAE PARA EL CUERPO
[Estribillo]
un poquito de reggae para el cuerpo
y un poquito de reggae para el cuerpo
un poquito de reggae para el cuerpo
(1)
Cuando voy caminando en la montaña
A veces me encuentro con arañas
Que me quieren embaucar con sus mañas
(2)
Pero yo les explico con paciencia
Que todo en esta vida es experiencia
La paz es la mejor defensa.
[Estribillo]
(3)
Todo en esta vida tiene su tiempo
Yo ahora te abrazo , es el momento
De que olvidemos el resentimiento
(4)
El pasado ya no ai quien lo cambie
Y nuestro futuro no es nadie
Nosotros somos quien lo hace
[Estribillo]
(5)
Para vosotros q entendéis la vida
Para el que nos protege desde arriba
Porque no perderemos la partida.
(6)
Ahora solo ai que vivir ahora
Sintiendo tu alma en la aurora
El aire el mar la lluvia la amapola (MOU)
De todo corazón y con toda humildad para todos vosotros...
No hacen falta olas para fluír
El surf puede ser muchas cosas: puede ser un deporte, una forma de vida, un campo de batalla, una experiencia mística, una competición, una "COMPARTICIÓN" ( compartir + acción). Puede ser lo que tu quieras que sea.
Personalmente, creo que es más que un deporte, incluso me atrevería afirmar que es más que una forma de vida: es una forma de fluir-vivir, de aprender a fluir-vivir.
Esta semana el mar reposa , está tranquilo, descansando, quizás preparandose para lo que pueda venir...
Hay poco mar en casi todas partes y debido al turno que tengo ahora en el trabajo, las playas en las que podría darme un pequeño baño están lejos y son incompatibles con mi horario.
"No hacen falta olas para fluír"
El surf nos lo enseña cada día , nos enfrenta con nosotros mismos para hacernos conscientes de cual es la actitud que tenemos mientras corremos una ola arriba y abajo, arriba y abajo...de como disfrutamos ese momento, porque es un momento único, es un segundo que se para y se convierte en eterno.
Las olas vienen y se van, igual que viene la vida y luego se va.
Tú decides que ola escoges y tu asumes las consecuencias.
La elección siempre va a ser la correcta, pero la enseñanza distinta.
No se aprende lo mismo en una ola larga y solitaria que en una barra que te engulle y te aplasta contra el fondo.
Pero siempre se aprende algo.
Aprendo que soy yo quién toma la decisión y yo quien asume las consecuencias.
Aprendo a intentar elegir olas largas.
Aprendo que la barra machacona es una oportunidad más para seguir aprendiendo.
Aprendo...
"No hacen falta olas para fluír"
Y es lo que ha tocado esta semana, no he podido mojarme la cabeza en unos cuantos días, pero sin embargo, he disfrutado.
El mar no ha traído olas, pero ha traido música, gente y buenos momentos.
TODOS TODOS uH aH!!!
Comparto con vosotros este video de un anuncio que se gravó hace unas semanas.
Son poquitos segundos pero a mí me parece muy divertido.
Ustedes me dirán jajaja
No vale la pena andar por andar
Después de un par de semanas de retiro físico y espiritual( estuvimos haciendo el Camino de Santiago) , vuelvo con las pilas más cargadas que nunca...
Un regalito :)
Andaba perdia de camino pa la casa
cavilando en lo que soy y en lo que siento
pokito a poko entendiendo
que no vale la pena andar por andar
que´s mejor caminá pa ir creciendo
volvere a encontrame con vosotros
volvere a sonreir en la mañana
volvere con lagrima en los ojo
mirar al cielo y dar las gracias
pokito a poko entendiendo
que no vale la pena andar por andar
que es mejo caminar pa ir creciendo
pokito a poko entendiendo
que no vale la pena andar por andar
que es mejo caminar pa ir creciendo
mirarme dentro y comprender
que tus ojo son mis ojo
que tu piel es mi piel
en tu oido me alborozo
en tu sonrisa me baño
y soy parte de tu ser
que no vale la pena andar por andar
es mejo caminar pa ir creciendo.
pokito a poko entendiendo
que no vale la pena andar por andar
que es mejo camina pa ir creciendo
pokito a poko entendiendo
que no vale la pena andar por andar
que es mejo camina pa ir creciendo
volvere a sentarme con los mio
volvere a compartir mi alegria
volvere pa contarte que he soñado
colores nuevos y dias claros
volvere pa contarte que he soñao
colores nuevos y dias claros
También hay buena gente (mucha ) en el agua
De vez en cuando, nos llegan noticias de malos rollos, problemas en el pico, saltadas de olas, faltas de respeto, localismo...
He de reconocer que suelo surfear en las playas más cercanas a mi casa, quizás por pereza, o quizás por conformismo ( en ocasiones no busco la mejor ola con el mejor viento, a veces solo busco la playa, el mar, desconectar un ratito de lo que pasa en tierra y fluir entre la espuma) , y quizás tambien por falta de tiempo.
Entiendo que la gente que lleva mucho tiempo surfeando la misma playa y que ve como cada vez hay más gente en el agua sienta nostalgia de otros tiempos.
Imaginad: todos tenemos un rincón especial y solitario a donde nos escapamos para desenchufarnos del mundo. Puede estar en casa, en un acantilado o en la montaña, pero es un rincón mágico, con encanto.
Imaginad que un día vais a vuestro rincón solitario- todos sabemos que ese sitio no es nuestro, pero es una forma de indicar que es especial- y hay otra persona meditando. Saludas te sientas, miras al horizonte y apagas tu mente.
Dos semanas más tarde, cuando llegas a ese sitio especial hay 5 personas. Todas en silencio. Respetas y saludas y disfrutas de la esencia de tu rincón.
Cada semana alguien nuevo se acercaba, siempre respetando ese silencio mágico, esa esencia especial.
Cada semana más y más gente...
Pasa el tiempo, hace mucho que no vas a tu rincón especial. La rutina diaria...
Pero hoy tienes ganas de desconectar.
Cuando llegas a tu lugar, te encuentras con un montón de gente, los niños gritan, otros están haciendo pic-nic y la música suena a todo volumen procedente de un mp3.
Algunos intentan hacer silencio, intentan explicarle a la gente que ese lugar es un retiro de reposo, un lugar de desconexión, otros se ponen violentos para intentar conseguirlo, pero es imposible
Todo ha cambiado...
¿PORQUE?
No eran los niños que gritaban, no eran el mp3 a todo volumen, no eran los restos de basura ni los coches.
El problema no era toda aquella gente...
El problema era que se había perdido el respeto.
Se había perdido la esencia...
Las playas serán como nosotros queramos que sean...
"...imaginad que la esencia nunca se ha perdido..."

Quiero agradecer a Jahgo por unas fotos que me hizo hace ya unas semanas y que muy amablemente ha compartido con nosotros en su blog , os recomiendo que le echeis un vistazo porque es un blog muy interesante.
Hace ya unos meses coincidí en la misma playa de las fotos con un chico alemán.
Era un día frío y estabamos pocos en el agua, y como siempre presta un poco de conversación, estuvimos intercambiando opiniones sobre el estado de la mar y sobre el viento frío que nos cortaba la cara.
Pasó el tiempo.
El martes pasado estabamos reunidos en la Asociación Quenqueira preparando la III FESTA QUENQUEIRA( 17 de mayo, pub Garufa) y aquel chico alemán entró por la puerta.
Su nombre es DAVID GRABE. Aparte de hacer surf, toca la guitarra y canta.
En Quenqueira estuvo tocando un ratito con nosotros y nos dejó encantados.
Esperamos poder contar con el en la "III FESTA QUENQUEIRA".
Navegando por internet, me encontré con unos cuantos videos de David, os dejo un par de ellos a ver que os parecen. ( A mi me encantan)
Otro ( con Beau Young):
