A LA SOMBRA DE LAS PALMERAS....

El Buen Oasis existe sólo ahora

Mañana las dunas serán otras, igual que otras serán las olas que ya no cogeremos.

El buen oasis es un estado para desconectar del tiempo y del espacio.

El buen oasis es ese estado en el que tienes ganas de reír , saltar , gritar, llorar...
ese estado en el que de repente eres consciente,

Eres AMOR , eres sólo energía
y
fluyes elegante!




Longboard November Sessions

Después de una semana en dique seco, sin ordeñador por motivos de formateo y con algun problemilla con las nuevas aplicaciones... os dejo un minutito y medio de video que he intentado montar...
es mi primer video asi que no sean muy crueles que aun tengo mucho que aprender... lo que no se es porque al subirlo al youtube solo me guarda el primer minuto y medio... no es que el video dure mucho más pero me come casi otro minutito...
Mientras intento averigurarlo, os dejo con este pequeñoo, sencillo y humilde montaje.


Water proof

foto: Fátima Penas.

Atardecer

Sin quererlo, sin saberlo, vivió los dos momentos como si fueran uno solo , como si un dejavú cambiara el tiempo de los astros, como si el sol y la luna, modificaran el vai-ven de su marea.
No había nada extraño en el espacio-tiempo de aquella tarde.

Aparentemente, por fuera, todo era como cualquier otro día.

Las gaviotas vagabundeaban entre la playa y el puerto, los marineros preparaban las redes para la proxima salida y las olas seguían recorriendo la costa, rompiendo el silencio al romper contra los acantilados




Sin embargo, por dentro se reencontró con momentos pasados, como si los sentidos recibieran exactamente las mismas sensaciones , como si todos sus sentidos se pusieran de acuerdo en su emisión de corrientes electricas hacia su cerebro y este lo interpretará como una realidad similar a otros tiempos pasados.

Sabía que era un ciclo.
La vida es un ciclo.
Nacer, crecer , morir...
Renacer para volver un poquito más fuerte, con un poquito más de energía.




Miró al sol, lo vió alejarse en el horizonte entre pinceladas de cirros picasianos.
No vió la última serie de la tarde, ni la ultima ola de su marea.
Tampoco pudo ver el rayo verde.

Su corazón abrió las puerta al espacio-tiempo y luego, se paró



foto . SantaCruzlineup visto en SurfKultura

Un baño distinto. Una ola

Lluvia constante. Una tras otra, las gotas de lluvia golpean los cristales. Una tras otra.
Parece que el mundo se vuelve triste cuando llueve. El oscuro despierta de sus sombras, el reino del sofá y el de las luces tenues de salón conjuran en nuestro nombre.
Llueve, llueve constante, una y otra vez.
Vemos gris y nos volvemos gris oscuro, nos olvidamos de mostrar el blanco de nuestras sonrisas, y de dar luz con nuestros ojos...
Vemos gris oscuro y nos olvidamos de brillar por encima de las nubes...


Gris oscuro.
Gris el cielo, el mar, las olas...
Contrastes de blanca espuma en la playa habitual.
Parecía que sonriendo,las olas invitaban a darse un baño, aunque realmente estaba turbio.
Bastante tamaño,el suficiente(justito) para mi nivel, calculo que la serie serie de 2 - 2.5m...[duda: si estas en el pico rebasando el rompiente, y cuando viene la olas el tablón se pone vertical y aun ves un poco más de ola por arriba, y remas como un loco para que no te enganche justo antes de romper... mas o menos seran 2.5 no? (bueno no se, igual son 2.5 tabloneros ggg)
Viento terral y agua un poco revuelta, marea muy alta, mucha agua y mucha corriente.

Después de unos cuantos minutos,revolcones y volteretas hasta llegar al pico, ayer tocó observar, con calma y precaución, como rompian las montañas de agua que se acercaban con un buen periodo, eso si, hacia nosotros.

En el agua 4. Tres chicos con shortboard en la derecha y yo con mi tablonaco en la izquierda (era un "poquito" más tendida)
La corriente te llevaba de cabeza al pico, asi que remada constante para que la serie, al llegar no te mandara hacia los fondos arenosos...

Y pasaba el tiempo... remaba para colocarme , para no descolocarme...
flotar, flotaba, pero sin coger olas...

La línea del horizonte desapareció un segundo, una montaña de agua apareció de repente acariciada lentamente por el off-shore,
La referencia de la verticalidad del tablón de antes, se quedaba escasa.
No iba poder remontarla, no me daba tiempo, asi que... que remedio!! remar hacia el otro lado, a ver si en lugar de que me coja ella a mi, lo pudiera yo coger a ella.
Decidí remar sin volver a mirar para atrás, con sentir su aliento soplandome en la nuca era suficiente.
En cuanto sentí que el enorme impulso arrastraba el tablón me incorporé, empecé a notar la velocidad en la cara y a los pocos segundos note como si una gran explosión aconteciera en mi espalda y viniera hacia mi.
La espuma me arrasó, pero conseguí mantener el equilibrio.
Cogí la olas rectita, no me dió otra oportunidad, pero como recompensa, me regalo su fuerza para ir jugando con su espuma hasta la orilla...


Un poquito de reggae para compartir...
Strengthen Your Mind "Fortalece tu mente"

Pimentos de padrón... uns pican...e outros...abrasan!

Deixovos cunha version distinta da crise, desta vez en forma de anuncio publitario.
Dende o primeiro "Vivamos como galegos" pareceume unha campaña moi moi boa, transgresora para o que estamos acostumados por estas terras e a vez moi significativa.
Independentemente de comprar nese supermercado ou noutro, sempre que vexo algun de estes anuncio, non podo evitar pensar na calidade de vida que temos en Galicia ( en comparanza con outras zonas "mais desenvolvidas", ou con mais industria, ou con mais turistas). E tamén a calidade de vida que poderemos ter, cando aprendamos a aproveitrar responsablemente os nosos recursos, humanos e naturais.

Será que sempre andamos a queixarnos, que se chove, que se segue chovendo, que se chove e non para, e claro refraneiro é sabio, e xa se sabe, a base de queixarse, acabamos por facer eso, só queixarnos... "mexan por nos e dicimos que chove"

Pero a pesar do borrascoso pesimismo que nos invade nos dias de grises ceos e noites longas, o sabio refraneiro, invitanos a seguir, a continuar, a empezar outra vez, a intentalo, unha e outra vez porque o que desexas non virá soiño... "Quen queira peixes que molle o cu!"

Porque hai que intentalo, unha e outra vez..."MALOSERÁ!!




Falaba o outro dia de surfeiros anonimos... polo 0:55 , atoparedevos con Carlos (surfeiro da zona). A min, polo 1:40.

Saudos e boas ondas!
otro video precioso

Ruben Prieto

Hay un rapaz polas terras do oeste, que ten o bo costume de facer o seu traballo cun toqueciño de humor e un cariño especial.
Non teño o pracer de coñecelo en persoa pero ten un blog onde poderedes ler un pouquiño da súa vida e do seu arte.
Hay xente capaz de facer cousas preciosas cun gusto especial...

Noraboa polo video!

Nuevas sensaciones

Me gusta el surf porque siempre aprendo algo:

Toda la mañana en el curro, desde las 8 hasta las 15:30.
Toda la mañana sabiendo que hay mar de fondo, toda la mañana sintiendo la entrada del temporal...
El viento jugando a ser otoño con las hojas de los arboles y la lluvia intermitente golpeando con fuerza el cristal de la ventana...

15.30!!! Corriendo para la playa!!

Primera parada: "Santa". Marea demasiado alta, lineas preciosas entrando desde muy atrás pero rompiendo en la orilla... es demasiado tarde, la marea no espera, la marea no entiendo el tiempo ( de reloj) del hombre.

Mientras observaba las olas de mi futuro no-baño, apareció Jahgo por allí...
Empezamos a conversar sobre posibles "secrets", u olas que podrían ser surfeables...decidimos irnos de mini-surftrip.

La busqueda...

Realmente, como hablaba el otro día, es todo subjetivo, puede ser subjetivo en compañía (como es el caso de ayer con Jahgo) pero al fin y al cabo, subjetivo.

Sé perfectamente, que no soy el primero en conducir por la carretera que ayer cogimos,ni el primero en surcar senderos escondidos, ni el primero en cambiarme entre erizos y hojas secas de castaño.
Ni siquiera el primero en ver esa ola romper y mucho menos, el primero en surfearla...pero eso no me importa.
Porque para mí ( y para Jahgo creo que tambien)fue "la primera vez".
Y todo se rodea de un aura especial, como si un manto de ilusión y nervios cubriera la escena.
Es la primera vez, y todo se vuelve unico.
No importa que sea en el otro lado del mundo o a 15 minutos de casa. Lo importante es la sensación de sentir que es un momento especial, descubrir nuevos caminos, una ola nueva, un pico nuevo que estudiar y descubrir. Nuevas corrientes y nuevos peligros. Nuevos miedos y precauciones...

Ha sido una tarde muy especial que comenzó con pocas esperanzas de darse un baño y acabó, entrada ya la noche, viendo las luces de la furgo de Jahgo alejarse por el camino, sentandome en la furgo, viendo al cielo llover entre las ramas de los castaños, con las rastas mojadas y el corazón contento.

Nuevas sensaciones que me transportan desde el mundano sonido de coches, motos y semaforos a la quietud natural de una ría donde, de ser benevolente el invierno, disfrutaremos muchas veces más!

Boas ondas!

de bañito a bañazo :D

Como es y será siempre algo subjetivo, me tomo la libertad de describirlo así, porque para mí lo fue...

La serie venía cargadita.
Si has surfeado en Basti alguna vez, conocerás la mítica barra de esta playa.
Pocas, muy pocas olas abrían, pero al empezar a bajar la marea, empezo a ordenarse un poco...tuve la suerte de pillar un par de olas,un par de izquierdas largas, rapidas y fuertes que transformaron mi baño en un bañazo(subjetivamente)

No hicieron falta más que un par de olas para que el placer de surfear un tablón se transformara en una sonrisa de oreja a oreja.

Pero es que además, llego a casa y me encuentro con que Jahgo estaba en la orilla con la camara y me hizo una foto en una de esas olas.
Me van a permitir compartir mi felicidad. Un servidor, que se considera un humilde tablonero que tiene mucho que aprender, no puede evitar alegrarse al verse retratado en una foto.
porque una cosa es como crees que surfeas y otra muy distinta es como realmente surfeas. Pero supongo que es normal, uno ve en la playa surfear a los que saben, a los que fluyen y al menos en mi caso, sueña con surfear así. Es como un empujoncito, un ¡ánimo!, un regalo más, una enseñanza más que te da el surf. Un "todavia queda tanto por aprender..."
Porque a veces, uno se cansa de ver en la revistas siempre a los mismos, haciendo los mismos trucos trabajados una y otra vez. No me mal interpreten, eso está bien.
Pero la cuestión es que creo que no reflejan la realidad del surf.
¿Que porcentaje?¿el 5%? Quizás el 5% de los surfistas tienen esa vida. El otro 95% lo forma el surfista trabajador, el surfista padre, hijo, amigo, compañero, la surfista novia o la surfista soul.Lo forma el surfista alegre y el que tiene un día triste. El tranquilo y el radical, el que respeta y el que disfruta
...
Como decía me gusta el tema de ver a la gente conocida en fotos, en los blog, por internet, es ver la realidad del surf de por aquí y las semejanzas y diferencias con el surf de allí y el de allá y el de un poquito más alla.
Además al tener la suerte de poder vernos en fotos o en videos, podemos ser más conscientes de los errores que cometemos mientras surfeamos, podemos aprender antes y así disfrutar más...

De todos modos, prefiero estar hablando de actualidad en el pico que leyendo una revista

Porque aunque no exitieran las fotos y los videos, no podrían cambiar el hecho de que mientras fluyes, tu sentimiento se hace imagen.


A luz da sala

Como moitos nenos, Gael precisaba dunha luz fora do cuarto para poder durmir.
A luz da sala entraba sixilosa no cuarto de Gael a través da porta entre-aberta.
A luz da sala era tenue, limpa e tranquila.
Gael gostaba de mirar para ela cando non podia durmir.
O avó cerrou o tiro da cociña, apagou a luz da sala e foise a durmir.

- Avóo, avóo...-susurrou Gael.
- ¿ Que ocorre Gael?
- Non podo durmir, deixame encendida a luz da sala,porfa.
- Gael, teste que acostumar a durmir co a luz apagada.
- pero non podo...
- ¿non podes?¿non podes porque?
- Teño medo avó.
- ¿ medo?¿medo de que Gael?- preguntou o avó preocupado
- De Deus - dixo Gael timidamente.
- De Deus??- sorprendeuse o avó.


Gael escondeuse debaixo da sabana e explicoulle o avó que tiña medo de que Deus se lle aparecera na noite. Deus , Xesús, María, ou calquera luz na escuridade que poidera "aparecer" metianlle o medo no corpo a Gael.
O avó sabía que era normal, son medos de nenos. Medos sociais. Medos que nos meten no corpo e que as veces non sabemos que temos, medos inconscientes e inmaduros, pero no fondo, medos normais para un neno da idade de Gael.

- "Gael, ese medo que tes de atoparte con "Deus" é o que che impide darte conta de que Deus non vai aparecer porque en cada segundo de vida, Deus xa está diante dos teus ollos."

La otra parte

Venezuela.

¿has pensando en Hugo Chavez?

En ocasiones, tendemos a generalizar, y juzgar a un país por la información que nos llega de él a través de los medios de comunicación masivos. Podríamos abrir un debate sobre la "información" ( desinformación) que nos llega cada día, pero el fin de este post es compartir con vosotros un video más, de esos del youtube, de esos que circulan por la red.

Me gustaron desde el principio, me parecen unos chavales muy creativos y con unas letras muy frescas y también reflexivas.
Son Pro-venezolanos y chavistas, pero por encima de colores y politicas, entre sus letras, describen de una forma muy simpatica, la realidad que nos venden los mass media y la sociedad de apariencias y poco reflexiva que nos rodea, y como aceptamos sin pensar las modas que nos imponen.

Hoy mismo, en una reunión en el trabajo nos dieron un dato, simplemente fue un dato más, solo uno más de esos miles de datos que recibimos cada día y que ni siquiera nos paramos a pensar.
El dato: en españa hay más moviles que personas, aproximadamente, de media, unos 40 moviles para cada uno, contando abuelos y niños...
Nadie dijo nada, nadie comento nada...
En silencio, con el asombro de la barbaridad que acababa de escuchar y con el de que las caras de quienes me rodeaban ni se inmutaran, una pregunta me vino a la cabeza...


¿Que sociedad estamos construyendo?...







AHH!! Os acordais de esto??




La otra parte...


Imposible no reirse!!

¿No te lo cres? Yo tampoco me lo creía...
Preparado??
Si??
Ponte serio...
Más, más serio.
Listo?
Seguro?

JUAS JUAS JUAS!!


(Ya te has reido???? )
No?
Si?Siiiiiiii?

A ver ahora...







Boas ondas!!
- Avó, porque sempre dis que podo conseguir TODO o que me propoña?¡Eso é imposible!


O avó, deuse a volta, e mentres ía por leña pra manter o lume aceso, sorrindo, falou pra Gael.


- Gael, TODO non é o mesmo que MOITO

















A borrasca

Mentres o neno tentaba durmir, falaba o avó de tempos pasados:


- "Recordo aquela borrasca. Chegou case por sorpresa. Esperabamos que entrara pola tarde, pero o final, retrasouse e atacou á costa na noitiña. E menos mal, porque os mariñeiros estabamos a faenar na mare, e nese respiro que deu o temporal, deunos tempo a chegar a porto.
Na maña, o espectaculo era incrible. As ondas cruzaban a ría e algunhas case semellaban querer ser pontes tentando xuntar ambas costas.

A espuma pintaba de branco toda a superficie da bahía.
Orzán, Riazor e o Matadero quedaron afogadas pola marea.
As ondas rachaban coa forza de quen se sabe imparable e algunhas, tras rachar nos cantís, tentaban mollar o reflexo da luz do faro.
Nós, os mariñeiros, estabamos no porto contemplando como a forza da natureza penetraba ata San Antón, e como o dique protexía os aparellos de pesca.
No porto as augas mansas daban serenidade a xente do mar, templaba os nervios de quen chegara a porto a noite anterior co temporal enriba, e mantiña unha paz inadecuadamente calma.


Os veleiros movianse suavemente, susurrandose entre eles co son producido do roce das súas madeiras, lamentanbanse as veces, por estar presos na súa propia liberdade, disfrutaban outras, do simple pracer de voar estáticos sobre o oceano..."


Gael quedara durmido.



O avó arrimoulle a colcha e acurrucouno.



Logo foi a por leña...






usa protector solar

Me gusta el surf porque siempre aprendo algo:

Aprendo a conocerme, a controlarme, a mantenerme.

Aprendo a conocerme, a conocer mis miedos, mis gustos, mis recursos, mis circunstancias, mis posibilidades, mis defectos y virtudes...

Aprendo a controlarme, a saber hasta donde puedo llegar, hasta donde puedo intentarlo, cuanto cuesta y como hacerlo, a descubrir mi cuerpo, a controlar la tabla, a controlar mi mente.

Aprendo donde estan mis limites, y hasta donde puedo arriesgar. Y si arriesgo demasiado, como bien sabeis...revolcón y a volver a empezar :)

Aprendo a mantenerme, a ubicarme, a tomar consciencia de mi situación: saber donde estoy y que no soy más de lo que soy.

Aprendo a mantenerme, a no querer más, para ser más feliz..


"Solo sé que soy feliz ahora"



Y si además todo esto viene acompañado de buena compañia, buena conversación y buen vino, sea una pulpada, una cena de cantautores,el cumpleaños de un amigo o compartiendo un buen baño casi de verano, poquito mas se puede pedir...


Disfrutenlo

Viento del Este

PLATO!!!

Y es que apenas hay donde rascar algo estos días, poco viento y mar del este ... supongo que en Los Ancares estará entrando un buen swell xD..

Como el amigo Bert solía cantar en la película Mary Poppins:

"Viento del Este y niebla gris
Anuncia que viene , lo que ha de venir...
No me imagino que irá a suceder
más lo que ahora pase ya pasó otra vez..."





Esperemos que Bert tenga razón, le hayan hecho un contrato indefinido al becario de windgurú y se cumplan las predicciones para la semana que viene...






Y para animar un poquito a los nostalgicos...






Pasaran los años... pero hay ritmillos y letras que me resultan imposibles para no cantarlas o moverme al ritmo de la melodía...



Boas ondas!

C I N C O

Sucede que a veces la vida se vuelve mágica, enigmatica, incompresible, sorprendente, desconocida.

Y tú, caminante del mundo, te encuentras en tu sendero con los mismos signos o las mismas "señales" aunque no entiendas su significado.

Puede ser una especie árborea, una mariposa, una estrella, o simplemente un numero.
Son segundos, en los que al percibirlos, el tiempo se ralentiza, se para.
Incluso, diluido en excusas de "suerte y casualidad" sigue manteniendo su fuerza,siguen teniendo el poder para generar un cambio en tu interior.

Y nos ha pasado este fin de semana.
La vida ha querido que nuestras acciones, nuestros lugares, giraran durante unos segundos en torno al numero 5. Durante varios días y en distintos contextos.

Sin más, y como gato curioso que soy, me he puesto a buscar su significado simbología.
No me voy a parar a valorarla ni a juzgarla, no es mi labor, pero si compartirla, porque en el mundo "físico" en el que vivimos a veces nos olvidamos de los simbolos, de la simbologia, de lo simbolico y de su significado.
Y cuando me refiero a lo simbolico, lo hago refiriendome a lo inmaterial, a las cosas sencillas, a algo tan intangible como puede ser el respeto, o simplemente mantener "tradiciones" ( que parece que a veces olvidamos)como pueden serlo dar un "Buenos días", un "perdón" o un "gracias"...




El número 5

La suma de los primeros números par e impar (2 + 3) para los pitagóricos (que no reconocían al 1 como número ni como impar) equivale al 5. Por ello simboliza la vida humana y – según las tradiciones platónica y pitagórica – el matrimonio, como suma del 2 femenino y del 3 masculino. Los pitagóricos descubrieron los cinco sólidos regulares (tetraedro, cubo, octaedro, dodecaedro e icosaedro, conocidos ahora como sólidos platónicos). El pitagorismo en sus comienzos reconocía solo a cuatro de estos sólidos, de modo que el descubrimiento del quinto (el dodecaedro, con 12 caras pentagonales) les sumió en una situación embarazosa. Tal vez por esta razón a menudo consideraban al cinco como exótico y rebelde.

El número 5 fue asociado con la diosa babilonia Ishtar y su equivalente romana Venus, y el símbolo para ambas era la estrella de cinco puntas o pentagrama. En Inglaterra, al nudo atado en forma de pentagrama se le llama “nudo de amante” por su asociación con la diosa del amor. En el maniqueismo el 5 tiene una posición capital: el primer hombre tuvo 5 hijos; existen cinco elementos de luz (éter, viento, agua, luz y fuego) y otros cinco de oscuridad. El cuerpo tiene 5 partes; existen 5 virtudes y 5 vicios.

La cosmogonía dice que el número cinco representa la inteligencia. Es la péntada, el símbolo de lo sagrado, de la luz, de la salud, de la vitalidad y del intelecto. Representa lo superior y lo inferior, los cinco sentidos corporales, los cinco dedos de la mano y las cinco funciones intelectuales: razonamiento, inteligencia intuitiva, memoria, abstracción e inteligencia creadora o inspiración. También el quinto elemento, el éter, porque está libre de las perturbaciones de los cuatro elementos inferiores. Significa el balance en la división del 10, que es el número perfecto. La péntada es el arquetipo de la Naturaleza en el sentido de su capacidad generadora, es el eje de la vida...

somos viento

y seguire caminando...


En homenaje a la negra...

que en paz descanse...





Sólo se trata de vivir


Dicen que viajando se fortalece el corazón
pues andar nuevos caminos
te hace olvidar el anterior
Ojalá que esto pronto suceda,
así podrá descansar mi pena
hasta la próxima vez

Y así encuentras una paloma herida
que te cuenta su poesía de haber amado
y quebrantado otra ilusión
Seguro que al rato estará volando,
inventando otra esperanza
para volver a vivir

Creo que nadie puede dar una respuesta
ni decir que puerta hay que tocar
Creo que a pesar de tanta melancolía,
tanta pena y tanta herida,
sólo se trata de vivir

En mi almanaque hay una fecha vacía,
es la del día que dijiste que tenías que partir
Debes andar por nuevos caminos
para descansar la pena hasta la próxima vez
Seguro que al rato estarás amando,
inventando otra esperanza para volver a vivir

Creo que nadie puede dar una respuesta
ni decir que puerta hay que tocar
Creo que a pesar de tanta melancolía,
tanta pena y tanta herida,
sólo se trata de vivir

Dicen que viajando se fortalece el corazón
pues andar nuevos caminos
te hace olvidar el anterior
Ojalá que esto pronto suceda,
así podrá descansar mi pena
hasta la próxima vez
Seguro que al rato estaré volando,
inventando otra esperanza para volver a vivir

Creo que nadie puede dar una respuesta
ni decir que puerta hay que tocar
Creo que a pesar de tanta melancolía,
tanta pena y tanta herida,
sólo se trata de vivir
...

Zocaminhoca

El surf es conexion: contigo mismo, con tus congeneres, con la naturaleza, con el oceano, con el agua, con la vida...

y al conectar, conectamos con los sentidos: gusto, olfalto, oido, vista y el tacto.

Somos lo que respiramos, lo que bebemos, lo que comemos...





Zocaminhoca É una Cooperativa de Consumo Responsable da cidade da Coruña. Unha entidade sen ánimo de lucro, un proxecto de economía social no que as persoas somos o máis importante e da que formo parte dende hai uns meses. Rebuscando pola rede, atopeime coas fotos do día da Asamblea constituinte:


Dende aquí, animarvos a visitar a paxina de Zocaminhoca e descubrir un pouquiño máis a iniciativa e reflexionar sobre os nosos hábitos de consumo, e por suposto, ainda que sexan pasiños pequenos, difundilo na medida do posible.

Non é cuestión de non consumir, senón de consumir sen consumismo.

One love Conexion!

Agradable y feliz fin de semana.

Viernes 2:

Megabocata de raxo con pimientos en Ferrol( Bar Ordenes, calle San Francisco) y concierto homenaje a Antonio Vega en " A fusa": Paris Joel y la Leiros, Marcos Mella, Felix Arias,David Taboada, Cesar de Centi,etc.
En proceso y de camino a casa "the tunnel road song" xD.

Sábado 3:

Comenzó el curso poético en el Corte Inglés con una invitada de excepción: Eva Veiga.
Es un placer escucharla, no solo porque recita con la emoción de quien siente propios sus poemas, sino porque al hablar , tiene en su dialectica la virtud de conectar todas las dimensiones de la vida.,
Lectura de poemas. Versos compartidos, calidez, intimidad...
Aprovecho las palabras de una amiga de conchi que lo ha expresado a la perfección y nos ha subido un poquito la autoestima a todos:


"...Outra cousa, para que sigades montados na nube á que arribamos hoxe pola mañá. Acábame de chamar unha amiga que estivo no recital e díxome que non só lle gustara moitísimo senon que resultara algo moi emocionante polo ambiente que se creara ( bueno, que crearamos entre todos nós) Dixo que se percibía unha conexión, unha sensibildade, unha certa intimidade moi especial que nos unía e que lle dera ao acto algo que ela non percibira en nigún outro recital. E que conste que só repito as súas palabras."


Tardes de guitarra y paz. Siesta.
Pulpada nocturna y vino de gaseosa.
Papas esmagadas, aceite de oliva.
"Do it yourself"
Hazlo tu mismo: tu casa,tu cocina o tu pequeña huerta.
Chistes de moscas y gasolina.
LLuvia de verano, kalimotxo.
añorando momentos en sotanos musicados
porque "la fiesta nunca se puede perder"...
Y me pierdo en la luz del alba sin tus llaves,
sin contraseñas,
sin las palabras claves.
Disfruto la inocencia del principiante que añora aprender
amanezco de nuevo...
como siempre,
siempre es un placer

Domingo 4: One love conexion!!

Wail:Gemido

Conciertazo de "The Wailers" en una noche veraniega en pleno mes de octubre.
Si quereis leer un poco más, entrevista de Álvaro Meilán al bajista Aston Familyman Barret, único miembro original vivo. Podeis leer la entrevista aqui





"Y vuelvo a surcar la inexistente linea del tiempo,
girando como la niña que sonríe en su columpio,
despeinando toboganes con su mirada y su silencio"

calles de poesía

Me pierdo en los oscuros recovecos de la noche
salgo de fiesta con el sol,
me emborracho de luz de luna.
Me pierdo en la danza del viento,
besando las grietas habitadas
de las sigilosas casas del averno.

Descubro poesía en antiguas piedras ocres,
escucho el susurro de los siglos
rumores de revolución,
secretos de amantes distendidos.

Camino entre las grietas de los tiempos
percibiendo la conexión natural,
recordando el buen beber
conversando mientras brilla la candela,
descubriéndome mientras respiro las palabras de la brisa tuya,
mojándome en los charcos de las contradicciones de mi ser.

Me siento y descanso.
Sediento, bebo en las fuentes del camino a Zion
Peregrino con mis manos tu sonrisa
me confieso en las curvas de tu oración.


Rogarte quisiera en este mismo instante,un humilde brindis por nosotros:

¡Brinda conmigo por el dulce vino de la vida!
¡Brindemos, porque el vivir no se acaba,
brindemos porque el vivir, empieza cada día!

Salud!!(y buenas olas :D )

ES TU ARTE (poesía experimetal)

Reestructúrate.

Change your mind.


Cada problema, la oportunidad que no aprovechas.

Cada duda, el freno que te frena

cuando cualquier enigma, lo conviertes en dilema.


Cada ocasión una aventura.

Cada aventura es tu experiencia.


Cada circunstancia es un momento,

cada incidente, una hazaña,

cada lance, un suceso

y la vida es movimiento.


Arriesgar es peligro y ocurrencia,

es decidirse,

es lanzarse,

es intentar tu peripecia.


Es compromiso y osadía,

es tu viento, tu andanza, tu correría...


R_E_S_T_R_U_C_T_U_R_A_R_T_E


ResTrucTuRarte.


RE- estructurarte

ES

TrucTurarTe.


Estructura

Te estructura

Te re-estructura


RES.

TRUC.

TU.

ARTE.


ES truc.

Es Tu

Es Rá.

Es AR

Y es Té.


Restructurarte...


ES_TU_ ARTE!!

Los Manda-mientos

"Primero: Dios es sacrificio. Sufre en esta vida, serás feliz en la próxima.

Segundo: quien se divierte es infantil. Vive bajo tensión

Tercero: los otros saben más lo que nos conviene, porque tienen más experiencia.

Cuarto: nuestra obligación es satisfacer a los demás. Es preciso agradarles, aún cuando esto signifique hacer renuncias importantes.

Quinto: es preciso no beber de la copa de la felicidad; podría gustarnos demasiado, y no siempre la tendremos a nuestro alcance

Sexto: es preciso aceptar todos los castigos. Somos culpables.

Séptimo: el miedo es una señal de alerta. No hemos de correr riesgos

Éstos son los mandamientos que ningún guerrero de la luz puede obedecer”

PAULO COELHO. Manual del guerrero de la luz

La Ola

Me gusta el surf porque siempre aprendo algo:

LA INCERTIDUMBRE


Los ultimos metros antes de llegar a la playa son interminables...
La columna de pensamientos y deseos se agolpa a las puertas de la playa, como si un invisible muro de incerteza ralentizara el giro de las ruedas, como si el asfalto se estirará como goma elastica en manos de un niño.
Sabes que hay baño porque las nuevas tecnologías y los amigos te han avisado pero la incertidumbre de "the search" continua en el pecho:
¿Como estarán hoy las olas?
¿se habrá levantado viento?
¿habrá alguien en el agua?
¿mucha gente?¿poca?

EL APARCAMIENTO

Llegada al aparcamientos, muchos coches para ser finales de septiembre. Caras conocidas.
Al fondo, en la playa, se intuye un pico juquetón, no excesivamente grande, pero olas largas tanto de izquierdas como de derechas.
LLego despues de trabajar, aun queda tarde, pero el sol ya hace tiempo que se desprendió de su cenit.
Ieltxu y los chicos del Longboarders Go Home Club(blog en construcción) ya están cambiados.
Antes de hablar, ya nos habiamos comunicado: sonrisas, miradas complices, inquietud, proximo destino...de momento, una cenita para el jueves :D


EL PICO

Ayer tocó remar, la corriente ayudaba, pero el pico no estaba precisamente en la orilla. Media marea, gente en el agua, muchas caras conocidas, conversaciones breves y sanas de camino al pico(mejor dicho "de remada al pico")
El pico ordenado, bastante gente pero todo el mundo cogiendo olas, los tabloneros unas pocas más...pero que le vamos a hacer...al culpa es de la tabla que se deja llevar por cualquier espumilla...
En el pico ambiente agradable, asi da gusto estar en el agua aunque no se cojan olas!!


LA OLA

Cuando uno empieza a hacer surf suele empezar por olas pequeñas, tendidas, suaves. Sin embargo, el propio deporte, o tu propio cuerpo te va pidiendo algo más grande.
Normalmente le dás al cuerpo lo que te pide, luego te llevas un par de revolcones, tragas un poco de agua salada y vuelves a tu tamaño habitual. Tiempo después intentarás coger una ola un poquito más grande, y tu nivel o tu experienca te irá ubicando en tu sitio para poder conocer tus limites.
Para cualquier surfista medio la ola que cogí ayer posiblemente sea un tamaño decente, sin embargo para mí, tablonero amante de espumas tendidas, fue "LA OLA".

Porque en mi corta trayectoria como longboarder todavía no he cogido muchas de ese tamaño(1-1.5m) y con esa fuerza.
Porque desde que me puse de pie, ya me di cuenta de que la pared de la ola, estaba por encima de mi cabeza y no por debajo como suele ser habitual para mi.
Porque emocionado, mientras surfeaba y sin quererlo, me salió uno de esos gritos de alegría que nos recuerdan al lejano oeste...
Porque desde el primer instante la ola amenazaba con romper pero me permitió disfrutarla durante unos cuantos segundos, hasta que, como consecuencia del poco fondo, se desplomó, arrastrandome a mí y al tablón hacia el tambor de su lavadora.

Allí, entre revolcones de blanca espuma, me encontré con Jahgo.
Había cogido la ola anterior, muy parecida, también poderosa...
Jahgo también habia probado la función centrifugadora de la ola.


Fue una buena serie, de las ultimas antes de que la marea bajara por completo.


El sol se escondió detrás de la cortina de la noche.
cada ola siguió rompiendo:
cumpliendo su misión,
continuando el ciclo natural de la marea...


Un poquito de reggae:

El Mundo

(un cuento muy especial)

Un hombre del pueblo de Neguá; en la costa de Colombia, pudo subir al alto cielo. A la vuelta, contó. Dijo que había contemplado, desde allá arriba, la vida humana. Y dijo que somos un mar de fueguitos.

El mundo es eso -reveló-. Un montón de gente, un mar de fueguitos.

Cada persona brilla con luz propia entre todas las demás. No hay dos fuegos iguales. Hay fuegos grandes y fuegos chicos y fuegos de todos los colores. Hay gente de fuego sereno, que ni se entera del viento, y gente de fuego loco, que llena el aire de chispas. Algunos fuegos, fuegos bobos, no alumbran ni queman; pero otros arden la vida con tantas ganas que no se puede mirarlos sin parpadear, y quien se acerca, se enciende.

Eduardo Galeano, “El libro de los abrazos”

Ole tus huevos Ieltxu!!

Vaya tio que estas hecho!!
Dos dias de surf y ya se está poniendo de pié!!
Tenias que verlo ayer cogiendo olas ideales para aprender en bastiagueiro
Madre mia, enhorabuena!
ahora ya sabes, a darle duro y en unos meses haciendo aereos ;)

Acuerdate de la postura, del equilibio, de los pies, de las rodillas,de los brazos, de la cabeza, aprieta esa barriga, echate un poco más para delante, ahora un poco más para atrás,la ola, las preferencias, las quillas (cuidado que cortan), el invento,los pies, las algas, la orilla , la espuma, la gente,cuidado con la cara, rema, rema, el impulso, el take off, sigue remando, los pies,una cañita?, cuidado la serie, los tirones, la espalda, el mar, la playa, las sonrisas, las caidas, los pies ...¿otra vez los pies?
:D

Boas ondas!

y se fue el verano...

y el verano huyo hacia el sur.
y se fue a buscar calor, olor a hierbabuena y jazmin y notas de guitarra vieja.
Quedaron rezagados algunos rayos de sol, aquellos que colorearon nuestra tarde después de varios días de cielos grises. Cada uno de los rayos se fue, lentamente, alejandose hacia el oeste mientras el otoño, suavemente... se coló por las rendijas de las puertas...

Han sido cuatro dias de olas más bien malas pero de baños increiblemente buenos!
Gracias señores! Boas ondas

"HAY QUE CELEBRARLO" (Shabu One Shant)

Re-construccion

Me gusta el surf porque siempre aprendo algo:

Me ayuda a definirme, a ubicarme, a conocerme.
Me enseña a buscar mi sitio, a girar con los vientos para buscar un buen off-shore
Aprendo a medirme o moverme en mi medio, a descubrir mis limites.
Aprendo en qué olas y condiciones puedo/debo darme un baño y en cuales no.
Aprendo a fluir, aprendo a cambiar...

Me enseña a perder el miedo a probar nuevas experiencias, a intentar coger una ola un poco más grande, o un poco más fuerte, y a aprender que las primeras veces, me voy a caer y a tragar agua y revolcones...
me enseña que otros ya han pasado por esta situación y han seguido aprendiendo.
Me enseña que otros pasarán y que les queda mucho por aprender.
Me enseña que pasaré por otras mil experiencias distintas y que todo está por aprender..
y me enseña a fluir cuando las olas pequeñas, o a surfear espumas,o 1/4´s de metro
a ir playas ventosas para poder darme un baño, o a quedarme en casa porque siempre hay algo que hacer y porque tambien es necesario desconectar vez en cuando

Re-construyendo-me-ha-yo.
cambiarlo todo o cambiar nada.
Re-estructurarme
Re-definirme
Re-encontrarme...


[unas fotos y textos sueltos encontrados en internet]


"Todos los autores, todos los maestros y los grandes sabios siempre nos han dicho que investiguemos por nosotros mismos, que busquemos nuestro propio camino, que no hay receta concreta, solo ayudas en el camino. Muchas veces, parece que olvidamos estas palabras de todos aquellos que admiramos en el camino, para terminar admirándolos a ellos, y así quedamos cegados y cojos por largo tiempo. No deberíamos olvidar la verdadera ayuda que nos brindan a cada paso, ese compañerismo, eso que nos cuentan y que solo cuando lo vivimos lo podemos comprender, más allá de las palabras, que solo son eso, y nunca podrán contener el sentido, la emoción que se quiere transmitir"





"Dado el ritmo de vida que llevamos, y como consecuencia de esta mente - propietaria de nuestro silencio, pensamiento y acción- muchas veces no podemos sentir lo que hay detrás de las palabras que leemos, escuchamos o decimos; tan así, que en estos últimos años hemos substituido la investigación propia por la memorización total, anulando de esta forma cualquier posibilidad de llegar a nada realmente espiritual.

Muchas veces se parte de la experiencia del otro para intentar explicar algo que no hemos vivido, que no hemos sentido, y la pregunta inevitable que sigue es, ¿porque intentamos explicar algo que no conocemos en lugar de conocerlo para explicarlo? "







"... estaban centrados en su época, en la que era mucho más fácil meditar, estar atento, en la que la educación no era tan agresiva como es ahora.
Hoy en día todo lo que no se pueda poner dentro de un tubo de ensayo no existe, no se nos enseña a investigar, se nos enseña a memorizar lo que está escrito, a aceptarlo y a defenderlo sin cuestionarlo, sin meditar al respecto, simplemente se nos dice que es así y basta. "





"Quien pretenda una felicidad y sabiduría constantes, deberá acomodarse a frecuentes cambios" (Confucio)
"Dejarás de temer cuando dejes de esperar"(Séneca)
Quiero volver al origen.

quiero volver.

Trabajar la tierra de nuevo, coger la hazada entre mis manos y romper el duro asfalto...

Volveré muy pronto...

me gusta vivir a tu ritmo,
vivir al mio.
sonreir tranquilo,
sonreir contigo.

Me gusta sentir que vivo
me gusta sentirme vivo
sentir que rio, sueño, lloro, sollozo o grito...
me gusta sentirlo (TODO) contigo...






Zamba del emigrante

Tengo que partir, mi corazón,
antes que yo otros se fueron.
Todos saben que las aves migratorias
siempre encuentran el camino de regreso.
No llores más, mi corazón,
que yo no busco el olvido.
Sólo busco futuro y horizonte,
el faro que orienta al naufrago perdido.

Sube al ómnibus de Zitarrosa
una mañana de domingo,
aquel que nos llevaba al cerro.
Buscarás en la ciudad dormida
el sueño que tuvimos siendo niños.

Regarás bien, mi corazón,
nuestro jardín y los recuerdos.
Y cuando pasees por el mercado
brindarás a mi salud con medio y medio*.

Volveré muy pronto, mi corazón,
y sanará el barrio enfermo.
Todos saben que las aves migratorias
siempre encuentran el camino de regreso...



gael

cando tomas consciencia de ser o creador da tua propia vida, sinteste máis forte. Debes aprender a traballar esa forza para afrontar as consecuencias.

Os ricos non enchen os estadios nin as prazas de touros

Estado latente

En agradecimiento a Paris Joel por esta entrada y encender mi chispa para reflexionar sobre esto y también a todo el mundo que estaba ayer en Basti, por robarme unas cuantas sonrisas inexperadas


Te sientes distinto?, te faltan sonrisas?, te faltan sueños?
Has ido perdiendo la energía lentamente sin saberlo.

En ocasiones sientes que la vida ya no late con la misma intensidad, como si su/tu corazón no palpitara.

Y es cierto que sientes que ha dejado de latir, pero es falso que, en realidad, haya dejado de hacerlo.

Simplemente no lo percibes...o no lo recibes.
Puede ser que tus puertas estén cerradas, o medio abiertas, y que la vida, con su intensidad no sea capaz de atravesarlas...

/* Pensando sobre esto, se me ocurrío denominarlo "Estado Latente" (no se si alguien lo habrá usado ya*/

La vida en estado latente...
El mar en estado latente...
Nosotros en estado latente...

Es como el surf cuando el mar es pequeño o escaso, aunque apenas haya olas estarás ahí, insistes en estar ahí,quieres estar ahí.
Sabes que vendra una serie más, lo percibes, crees verla a lo lejos...
Y se acerca, y viene, y rompe...pero en la otra punta de la playa...
Y sientes, que no estabás en el sitio correcto.
Y empiezas a buscar, y a moverte, y pruebas otros sitios y disfrutas de la intensidad de acertar(a veces), y otras, equivocarte.
Y en cada pico otra gente y otras sonrisas, y otras conversaciones y otras olas compartidas ( porque de vez en cuando, cada 10, 100 o 1000 olas, esta bien compartir una ola, te rejuvenece).
Y sin saberlo, buscando tu ola, en una tarde de poco mar, tu puertecita se ha abierto,has conocido gente, has sonreido con ella, has aprendido con ella, y mientras todo esto pasaba, surfeaste la ola que esperabas.



foto:internet

------

Si estás vivo, sabrás que la vida no para.
¿soy yo el que he parado?
¿voy demasiado rápido?

Quizás simplemente no consiguimos bailar al ritmo que la vida toca para nosotros(o no escuchamos con claridad), o usamos viejas formulas: me da trabajo buscar o me conformo con esperar ( a veces años) a que "la ola" vuelva o decir que ya lo haré mañana (o cuando me jubile) o que ya vendrán tiempos mejores ( porque sabes que en donde estás fuiste feliz hace tiempo, recuerdas que una vez rompía una ola muy buena aquí)

Querido amigo, sin darnos cuenta,cada segundo que pasaba, cada ola que rompía,cada brisa que soplaba, estaba en movimiento y nosotros no.

Cada hoja, cada gota, cada grano de arena...
Y nosotros quietos, en estado latente
esperando que vuelva lo que ya no está,
sin saber que lo que venga
vendrá por lo que hagamos,
y que si no hacemos nada,
nada vendrá.

Querido amigo, sin darnos cuenta, han cambiado los fondos...



¿ Y vosotros que opinais?
te atreves a compartir como lo sientes?
(gracias suso por adelantarte en la entrada anterior)



-

The search

Me gusta el surf porque siempre algo:

Y aprendo a surfear, y aprendo a fluir, y aprendo a elegir las olas que me manda la vida.

Y aprendo aprendiendo a levantarme cada vez que me caigo
Y aprendo que el aprendizaje es lento, y a veces duro, y a veces triste.
Y aprendo que queda todo por aprender
y aprendo a construirme y a seguir mi instinto
y aprendo a seguir mi instinto
y aprendo aprendiendo a seguir mi instinto
y aprendo a cerrar los ojos para ver
y aprendo a cerrar los ojos para ver
y aprendo a cerrar los ojos para ver...

la marea,
brilla el amor en tus ojos;
correras por habitaciones verdes,
A veces conmigo, a veces sin mi.
Desayuno caliente en el frío invierno,
hace tiempo que desde el rompiente me llamo,
me llamo a mi mismo,
para encontrarme
para re-encontrarme,
se que ya estoy alli desde hace tiempo,
aunque no se
cuando llegaré

porque no se quien soy
no se de donde vengo
no se adonde voy
no se lo que tengo






Sabe, já faz tempo
Que eu queria te falar
Das coisas que trago no peito

Saudade, já não sei se é
A palavra certa para usar
Ainda lembro do seu jeito
Não te trago ouro
Porque ele não entra no céu
E nenhuma riqueza deste mundo
Não te trago flores
Porque elas secam e caem ao chão
Te trago os meus versos simples
Mas que fiz de coração

Soedade

O neto choraba.

- Que pasou?- falou o avó

- Avó, os nenos falan de min e metense conmigo porque as veces gusto de xogar soíño ou prefiro pasear polo río mentras eles xogan o futbol.

O avó gardou silencio.

- Recorda Gael, que a felicidade nunca é verdadeira se non é compartida.
Mais recorda tamén que, igual que precisas do frío para experimentar o calor, igual que precisas estar canso para experimentar o descanso, has de experimentar a soedade para ser consciente da ledicia de compartir o teu tempo coa xente.

Gael chorou de novo.
O avó foi coller leña.




El Making-off de "Soledad" a cargo de Dani Alvite:

Alberto "Mou" Mourio -Soesto- from daniel alvite on Vimeo.

BELEZA!!

Obrigado!!

Gracias.
Por todos los segundos de estas tres semanas.
Por vuestras miradas sinceras, por vuestros ojos verdes, azules, negros, clavados en mi corazón.
Por vuestros abrazos, por compartir risas y aceras.
Por 21 despertares "everyday"
Por ser grandes, por el deseo de hacer un mundo mejor.
Por compartir conmigo un poquito de revolución.
Gracias por enseñarme, por hablar, debatir, discutir...
Gracias por los silencios. Por hacer un buen equipo.
Gracias por las garzas invisibles decorando nuestra habitación.
Gracias por opinar, por decidir, por contradecir.
Por los entendidos y los malentendidos.
Gracias por fluir.
Por las clases de inglés y portugués. Por las clases sobre la vida.
Gracias por ser mi espejo y no creer lo que te digo.
Gracias por ser blanco, negro, rojo o amarillo.
Por las conversaciones en la calle.
Por los poetas muertos y por los que resucitan.
Gracias por ser taxista, hermano, cocinera, madre o amiga.
Por tus regalos y por aceptar conmigo los que nos ha regalado la vida.
Por ser helicoptero en la ciudad vacia.
Por ser sombra a contraluz.
Por ser arena en la playa o cerveza en la cantina.
Por ser fotografo oficial.
Por tus gestos de alegría.
Por ser trenza volando al viento o rasta(I&I) en fabela antigua.
Gracias por ser XENTE.
Por ser primero en ser primero, por enseñarme tu casa, por plantar en mi semillas.
Por dejarme tu guitarra, por la conexion de melodias.
Por que tu casa fue mi casa por un dia.
Por las lagrimas que me llenan, y por las que me vacían.
Porque primero fuí BRASIL, y ahora vuelvo a ser GALICIA...

Gracias por abrirme el mundo, el corazón y la vida. (23/08/2009) MOU
Ya queda poquito, apenas unas horas...

Ganas de quedarme, ganas de volver a compartir olas con vosotros...


Por el momento compartir la información que Robert (Sandspit) quiere transmitir con todos nosotros a través de El Buen Oasis.


El cartel del campeonato :



(en caso de cualquier duda o consulta podeis hablar directamente con Robert: sandspit@tiggerfan.com )
Un saludo y mucha suerte a todos los que participen!

"UN EDUCADOR ES UN CREADOR DE MUNDOS"

( gracias Reginaldo)

NADA E PARA SEMPRE ,MAS QUE SEJA ETERNO ENQUANTO DURE

"No puedes nadar contra corriente, pero puedes nadar hacia la orilla y ver como la corriente arrastra al rio hacia el precipicio"

Eres tu quien decide...
Eres tu quien asume...
Eres tu quien sonrie...

Eres tu quien lee en lugar de beber
tu quien abraza en lugar de golpear
tu quien escucha en lugar de gritar
Eres quien acepta en lugar de luchar.

La vida te da lo que necesitas para crecer,
igual que a mi.
Ayudame cuando no lo vea
Ayudame cuando no lo crea.
Ayudame cuando no sea. I&I

No juzgues el camino que te es desconocido.
tu conoces el camino de tu alma, pero no el de la de tu vecino.

Cada uno es responsable de su vida,
mientras no lo aceptes no podrás cambiar,
ni ser feliz..

Ai soledad!! A donde ir?

Solo la luz aparece cuando la oscuridad es aceptada

Eres tu quien escribe las normas,
tu corazón te muestra el objetivo
tu mente, las opciones
tu cuerpo, las deciciones .

We don´t need no more trouble.

mirate por dentro
armate de valor
recuerda que eres libre
kuando sigues a tu corazon.
unidad: alma, mente y cuerpo
sabio es, quien acepta su destino.

[y mientras escribia esto, la vida me sonrió, una vez más..]


everyday good

I.

- Voçe e uma persoa muito especial.

- Obrigado

- voçe e Deus?

- Son , pero nin mais nin menos que voçe.

II.

- Sigo levantando mariposas en tu estomago al besarte?

III.

- Desconectar, voar unha pipa ( cometa) , sentir o vento nos meus dedos, pintar una casa...

IV

- Buscar a soedade para pensar, caminhar sosinho...

- Deixe os problemas onde voçe ficou sosinho!!!

V.

- Abrirse o mundo, abrir o corazon, abrir o corpo...

- Unha vida nova por descubrir...

VI.

- Deus e mao, mira o que fai coa minha vida, mira os problemas que me trouxo , porque?

- Os seus problemas son seus e non de Deus, será que voçe ve a Deus como inimigo e non como amigo?

VII.

- Que foi?

- Podes parar de preguntar?

- Posso, mais voçe non está a sorrir

VIII

- EVERYDAY IN THE MORNING,

YOU´RE BORN, EVERY DAY, YOU DIE AT NIGHT

INQUIETUDES



¿No sabes que están hablando de una revolución?
Suena como un susurro
¿No sabes que están hablando de una revolución?
Suena como un susurro

Cuando están de pie en el bienestar de las líneas
Llorando en las puertas de los ejércitos de salvación
Perdiendo el tiempo en las colas del paro
Sentados alrededor a la espera de ser promocionados (contratados)

La gente pobre va a levantarse
Y obtener su participación
La gente pobre va a levantarse
Y tomar lo que es suyo

¿No sabes
Será mejor que correr, correr, correr ...
Oh he dicho que es mejor
Corre, corre, corre ...

Finalmente la clasificacion social está empezando a cambiarz
hablando acerca de una revolucion...


"Cuando el corazon habla, el mundo entero se mueve para que en tu templo(cuerpo) encuentres tu camino" (MOU)

Son

Son son
son aurea plenitude no corazon
son apenas unha luz querendo ser accesa
son a ledicia da tua sonrisa
son menino da rua
son un pe descalzo
son acibeche no maculele
son as raices da terra
son as ramas do meu pelo
son desexo e resistencia
son a curiosidade
son a consecuencia e o feito
son a lei do corazon
son eu mesmo no espello preto dos teus ollos
son a mao na percusion
son o reflexo do que ves en min
son a paixon
son querendo ser
o que son
e o que non son...

Blowing throught the air...(fluindo no vento)



Theres a natural mystic blowing through the air;
If you listen carefully now you will hear.
This could be the first trumpet, might as well be the last:
Many more will have to suffer,
Many more will have to die - dont ask me why.

Things are not the way they used to be,
I wont tell no lie;
One and all have to face reality now.
though Ive tried to find the answer to all the questions they ask.
though I know its impossible to go livin through the past -
Dont tell no lie.

Theres a natural mystic blowing through the air -
Cant keep them down -
If you listen carefully now you will hear.

Theres a natural mystic blowing through the air.

This could be the first trumpet, might as well be the last:
Many more will have to suffer,
Many more will have to die - dont ask me why.

Theres a natural mystic blowing through the air -
I wont tell no lie;
If you listen carefully now you will hear:
Theres a natural mystic blowing through the air.
Such a natural mystic blowing through the air;
Theres a natural mystic blowing through the air;
Such a natural mystic blowing through the air;
Such a natural mystic blowing through the air;
Such a natural mystic blowing through the air.



Respiren , vivan y sean felices...




I´m flowing with the wind (Mou)

"Lo esencial se puede ver solamente con el corazon"

"El que da recibe, el que busca encuentra"



Imaginense que viven en una fabela de 400,000 habitantes, en la periferia de una ciudad de 20 millones de habitantes, donde simplemente por cantidad, una vida vale muy poco.

Imaginense que en esa fabela, viven en el barrio de Eldorado donde además el barrio se divide en cuadras[lo equivalente a distritos] y en cada distrito existe una banda o pandilla que lucha por el control de su distrito.

Imaginense, además que la supervivencia de cada pandilla depende del trafico de drogas y armas y que, además, cada banda intenta conseguir el control del distrito contiguo...

Ahora solo tienen que dejar de imaginar y pensar en solo una palabra: "Guerra"






Lo relatado era la situacion hace 5 años de la fabela donde estamos trabajando. Murió mucha gente inocente, muchos adolescentes de menos de 15años perdieron la vida, murió mucha gente inocente, y otros muchos dejaron este mundo con una bala perdida entre sus carnes.

Imaginense, además, que cada uno de ustedes conocían a 6,7,8 o 9 de esos jovenes: tu hijo, tu hermano, tu amigo, tu mujer...perdió la vida.



=================

HACE 5 AÑOS..........

=================



Hoy 07/08/09 mi corazón se ha llenado de plenitud durante cada segundo, experimentando, sin parar, vibraciones positivas...



Aqui en Brasil, los niños están de feriado(vacaciones) a causa de la gripe A, y por propia cultura y porque las casas aqui son lugares para , basicamente, comer y dormir, se pasan el dia en la calle...y hoy la he pasado con ellos...

Que pueden hacer 100,000 niños de vacaciones en las calles de tu pueblo?



===============



El barrio de hoy, poco tiene que ver con el de hace 5 años, los niños juegan y sonrien en las calles, la gente abre pequeños negocios y los bares cierran a las 10 para evitar la venta de alcohol por la noche y asi evitar la violencia.

La gente sueña y es consciente que ayudar a tu vecino no es una cuestion de dinero sino de voluntad...



===============



Desde aqui quiero agradecer y apoyar la labor de gente como Jonathan de ACER, y muy muy especialmente a Reginaldo, un educador social, entrenador de futbol, padre de familia y amigo que desde la Asociacion Bola Pesada lucha cada dia para que los niño/ajueguen en las calles, siendo compañeros, amigos, vecinos ... y para que el futbol y el deporte en general no solo sea correr y dar patadas al balon sino una forma sana de vivir, respetar y amar porque al igual que na "roda da capoeira" todos somos iguais...

Lo mejor del día: vivir la calle, el futbol na rua, los niños jugando descalzos, las miles de preguntas que te hacen por ser alguien que vive muy lejos, entrar en sus casas, el bocata que Helen nos preparó, un poco de guaraná, la tenue luz que reflejaba sus sonrisas...
El partido que jugamos por la noche en un campo de futbol de esos de hierba ( mi primera vez) el penalti que provoqué, conocer a un amigo de la infancia de Reginaldo, hablar de su familia, y de la mia...escribir y compartir esto con vosotros, las risas que me lanzo con Felipe, el spaninglish//portugnol que estoy practicando...

Por cierto, me ha explicado Reginaldo que aqui en Brasil el domingo es "o dia dos pais" , asi que Papi te manda ( Reginaldo) un gran abrazo, abrazo que por supuesto yo tambien te mando y hago extensivo para ti mami, y para todos los papis//mamis de todos vosotros...

Reginaldo, dale tambien un muy fuerte abrazo a tu papa de mi parte...

"Solo hace una falta una cosa para ser feliz......Sonreir" (Mou)

Pintando el cielo

Articulo publicado en la Fundacion Telefonica Brasil

Começam os trabalhos do programa
"Vacaciones Solidárias em Diadema"


Os participantes do Vacaciones Solidárias foram recepcionados por Sérgio Mindlin e representantes da Fundação Telefônica

A Associação de Apoio à Criança em Risco (ACER) em Diadema está vivendo um novo ritmo desde segunda-feira, quando chegaram os sete voluntários estrangeiros, vindos da Telefônica da Espanha, Reino Unido e Alemanha para desenvolver ações sociais e compartilhar seus conhecimentos com as crianças, pais e monitores da instituição. Também participarão duas voluntárias da Telefônica SP, como representantes do Brasil.

Durante três semanas, os voluntários farão um trabalho em tempo integral por meio de oficinas que vão capacitar educadores da ACER e atividades esportivas e culturais com as crianças atendidas.
Os voluntários estrangeiros chegaram ao Brasil no domingo, dia 2, e foram recepcionados por representantes da Fundação Telefônica, que programaram algumas atividades de ambientação, incluindo visitas à própria Fundação e à sede da Telefônica na Martiniano de Carvalho.
Para o voluntário espanhol, Felipe Fernández Alvarez, 32 anos, o trabalho realizado com crianças é tão importante que esta é sua segunda participação no programa Vacaciones Solidárias. Há dois anos ele participou deste trabalho em uma instituição de El Salvador, também apoiada pelo programa Pro-Menino (Pro Niño). “É uma experiência tão boa poder transmitir um pouco do meu conhecimento a estas crianças e compartilhar com elas estas três semana, que recomendo a todos. Não existe nada mais gratificante do que ver a alegria destas crianças ao perceberem que são importantes e que tem gente que se preocupa com elas. É uma troca: o voluntário também ganha muito com este trabalho”.
Segundo Felipe, esta mescla de idiomas (português, espanhol, inglês e alemão) não representa nenhuma dificuldade na transmissão dos conhecimentos, pois “existe uma linguagem universal que é muito expressiva. No final todo mundo se entende muito bem”, diz.
Os voluntários retornam ao país de origem no dia 23 de agosto, quando finalizam os trabalhos no Brasil.


Por Lucy De Miguel Vetor Comunicação
http://blog.fundacaotelefonica.org.br/?p=429

Miniretratos de SAO PAULO I

HOLA!!!!!!!!!!!!

Un besito para todos, uma aperta, un beijinho...

Hay tanto tanto para contaros....
Cosas tan distintas... cosas tan iguales...
Al final me doy cuenta de que en todo el mundo ... estes donde estes... lo importantes es la gente...

1//Por lo que he visto hasta ahora no encuentro pobreza de hambre, pero si en muchas ocasiones pobreza en educacion en valores.
Hay muchas familias rotas, y otras muchas que nunca llegan a constituirse (madres solteras abandonadas, padres alcolicos, droga, contrabando... )esta es la lucha del centro ACER y del proyecto Promenino (proninho) y la fundacion telefonica.
en estas circunstancias ( que no son visibles, sino que "se saben que existen") ver sonreir a un ninho, es toda una alegria... son realmente sonrisas sinceras...

Por desgracia hay otros muchos que no sonrien, los ves tristes, cabizbajos... sus circunstancias, ellos las conocen... nuestro trabajo hasta el momento es mantenerlos activos, con deportes, capoeira, percusion...

"Na roda da capoeira todos somos iguais...e cada un atopase co seu oposto...o pobre co abogado, o analfabeto co doutor, o branco co negro, porque o importante e a unidade e a diversao do xogo"

2// Me estoy olvidando del espanhol aqui hablo portunhol y spaninglis

3//Me gusta mucho observar que lo util prevalece sobre lo estetico en las clases bajas...me recuerda mucho a lo que seria la vida en el campo ahi. Primero es la utilidad, no hay competencia estetica cuando hay poco dinero.

4//hoy estuve hablando con una "abuela" un ratito...muy gratificante...con los ninhos juegas...pero la gente mayor es mas consciente de la realidad...aunque sabe,se, sabemos,que simplemente consiste en vivir( sobrevivir)...

5// Como cualquier otra gran ciudad, SAo paulo es horriblemente grande, es el centro economico del pais, grandes bancos, grandes industrrias, y a su alrededor grandes fabelas...20 millones de personas...miles de rascacielos...los ricos son muy ricos... y los pobres son...humildes...

6// Sao Paulo es la ciudad del miedo, la seguridad privada es un negocio, un edificio cualquiera de ahi, donde tu o yo vivimos, aqui en el centro tiene guardias de seguridad en la puerta, en el garage y todo esta vallado y electrificado... es un fuerte contraste...todo el mundo te dice..."mucho cuidado con..." " es muy peligroso esto... y lo otro..." pero realmente a poco que observes es como cualquier otra ciudad...lo que ocurre cuando hay tanta gente.. es que la vida de un individuo vale muy poco...

7// A pesar de todo esto... no os preocupeis porque donde nosotros nos movemos es seguro y ademas en la fabela donde trabajamos, se ve con muy buenos ojos la labor de este centro de ayuda y particularmente nuestro trabajo como Voluntarios...la gente es muy agradecida cuando les explicas que alli en espanha estamos en ferias (vacaciones) y que voluntariamente, porque queremos venimos a ayudarles...(inexplicable)

Un bsito para tdos y todas, os quiero un monton...no os echo de menos... pero si me gustaria que pudieseis vivenciar todo esto...

Unb abrazo enoooooorrrrrrrrrrrrrme!!!

Verano sin prisas

Así es como se lo esta tomando este año el amigo estival.

Realmente yo creo que ya ha pasado, ¿te acuerdas que a finales de mayo hubo 4 días seguidos de sol? Creo que ese fue el verano...

De todos modos , no se preocupen los que quieran disfrutar del sol, porque parece ser que ha dicho Pe-mán ("O home do tempo") que septiembre vendrá bueno...



Mientras tanto, desde el buen oasis seguimos plantando semillitas y pronto veremos entre las olas al compañero
IELTXU .


De momento no hemos podido retratarle en el agua, pero todo llegará.

Parece que si la cosa se anima, pronto podremos disfrutar de más fotos por el blog, siempre que contemos con la inestimable ayuda de Ieltxu.



Os dejo con las alguna de las fotos que sacó el otro día y que comparte muy amablemente con nosotros...









Simplemente es un juego

Fluír. Vivir. Jugar.
Es sencillamente un juego.
El juego de tomar decisiones, sin expectativas.
Es lanzar el dado, sin esperar ningún número, ni el 1 ni el 5 ni 6.Ninguno.
Consiste en lanzar, en jugar deseando probar, y disfrutando// asumiendo las consecuencias.
Consiste en fluír. La propia vida.
Intentar VIVIR, y no simplemente un "estar vivo"( que si eres consciente, no es poca cosa)
Consiste en jugar a ser tú mismo. A crearte.
Como, donde y cuando quieras. Ahora mismo, por ejemplo, es el mejor momento.

Grita contra el viento. Llorale a la luna llena. Canta tu canción..
Tomate un chupito de vino tinto. Aprende a tocar la guitarra. Salta un bordillo.
Surfea desnudo.
Caete de morros. Levantate otra vez.
Baila al amanecer
Sonriele a las flores

Create a tu mismo.
Todavía eres jovén,

Madruga. Acuestate tarde. Sal de la cama.
Muevete. Sin movimiento no hay vida.
Tu corazón late a cada segundo.Toma consciencia
Respira con calma.
Desenchufate, separate, interrumpete.

Desconectate, libera tu tensión, y siente vivo, muy vivo, lleno de vitalidad.


Tienes dentro un don deseando ser creado.
Tienes una chispa ardiendo en tu interior, no dejes que se apague por no haber vivido.

FLUYE
Simplemente es un juego...

LA RABIA DEL PUEBLO

Artículo publicado originalmente en Muzike

Nacida en diciembre de 1983 en Marsella, Keny Arkana tiene padre argentino, de Salta, y madre marsellesa. Y si a los nueve años ya se había fugado de casa, fue en uno de los internados en que estuvo donde empezó a los 13 años a impresionar a los suyos. "Sus leyes son inmorales, mi delincuencia tiene principios".
Podría decirse que comenzó en ese año 1996 su carrera musical, al formar el colectivo "Mars Patrie", que luego se convertiría en "Etat-Major" y le daría sus primeros directos moviéndose entre la escena marsellesa, concretándose en el año 2003 en el EP de título "Volume 1" bajo "Etat-Major".

Orgullosa de la calle, así dice en "La mère des enfants perdus":
"En mis arterias fluye la jungla / Sálvese el que pueda y sobre todo el que gime / Soy la calle / La madre de los niños perdidos" En solitario continúa en 2004, pero esto no implica que pretenda protagonismo; Keny Arkana se definirá en sus canciones como "una anónima en la masa",
Se niega a hablar de sí misma. Lo importante es el mensaje, lo importante es lo que quiere transmitir.

Ni joyitas "Bling Bling", ni cochazos ni mercadeo de cuerp(az)os, ni demás gilipolleces que tan a menudo pueblan esta devaluada escena; 100% Anti-Bling-Bling, ella misma se define así: "yo no soy rapera, soy una contestataria que hace rap". Y es que la dimensión ideológica es esencial en Keny Arkana: arrojada con fuerza, con desgarro, desafiante. Como a muchos artistas antes que ella, la fuerte consciencia y dimensión políticas no hacen otra cosa que fortalecer su arte, que desborda emoción y es capaz así de atrapar al oyente con una fuerza de la que en otro caso carecería (y pensamos en este momento en los míticos Refused, la influyente banda sueca que cantaba con tanta fuerza aquel "mejor muerto que vivo bajo tu opresión / mejor muerto que vivo bajo tus valores sociales") Funda en 2004 el espacio cooperativo "La Rage du Peuple" (La Rabia del Pueblo), que pretende una "cólera positiva, federalista, portadora de esperanza y de cambio".

Su manifiesto es proclamado en 2006 en Nanterre durante la FALP (Foro Mundial de las Autoridades Locales de Periferia), donde se plantea el debate si un enfoque que parta de la periferia es pertinente para entender y actuar sobre la relación mundialización/metropolización".

Dice así:

"Somos una rabia que se desarrolla en los callejones del mundo.
Somos jóvenes, en corazón y espíritu, habitados por un deseo de transformar nuestra condición. Somos ciudadanos que exasperados vemos nuestros derechos y libertades amenazados por una globalización que nos encarcela en una prisión a cielo abierto.
Hemos decidido unirnos para poder luchar humildemente.
Somos un movimiento que se difunde de boca a oído, como un rumor circulando en nuestras vidas. Somos una unidad indivisible a través de los siglos.
Somos unas gentes libres, en pie, con el puño alzado.
Queremos desarrollar la consciencia y la información crítica y libre.
Somos gente común que ya no cree en los políticos, pero que quiere restaurar un sentido a la palabra 'política'.
A veces nos sentimos aislados, dejados atrás y puestos al márgen de la sociedad, excluídos y no escuchados; nosotros no encajamos en el molde.
Y sin embargo, somos una red de ciudadanos del mundo, intercambiamos nuestras ideas, nuestras experiencias y nuestras alternativas, fuera de los partidos políticos o la influencia de los grupos de presión.
Provenimos de horizontes diferentes, de culturas y mestizajes distintos. Venimos de callejones oscuros, de grandes edificios, donde el horizonte está hecho de hormigón, sin espacios verdes. Somos mediterráneos. Resistencia en las montañas de los Alpes. Venimos de Bretaña.
Viajamos al Tíbet y a las montañas del Himalaya, fuente del Ganges.
Venimos de la América del Sur, de la Argentina, país de piqueteros. Venimos de las altas mesetas etíopes, del África y de las Islas del Caribe.
Somos de la Tierra, a la que damos la bienvenida.
Somos los hijos de la Tierra que sufre, y sufrimos con ella; que grita, y nosotros gritamos con ella; que se rebela, y nosotros nos rebelamos con ella.
Así pues, dijimos, ¡Basta!.
Estamos luchando contra la dictadura del capitalismo, el liberalismo, y el juego de los poderosos. Luchamos contra todas las formas de opresión del hombre y su entorno.
Denunciamos la manipulación y las conspiraciones. No queremos seguir siendo espectadores de un mundo que no nos satisface.
Estamos luchando contra todas las formas de polución que nos están envenenando.
Estamos contra el poder, innecesario y destructivo, que ejercen algunos para el infortunio de todos. Estamos contra la exclusión, la represión, y la discriminación. Estamos contra la dictadura, y contra la democracia de las élites.
Estamos por la concienciación y el despertar de nuestros hermanos y hermanas. Estamos por la auto-defensa, y por el colapso final del gobierno.
Queremos vivir libres.
En pie por la supervivencia de la especie humana, y de las especies vivas. Estamos por la paz y por la autogestión en nuestro entorno. Hemos de tomar nuestros derechos, y estamos por el poder de actuación de la democracia: el poder es del pueblo y no se le puede confiscar.
Estamos por el cambio en la organización del mundo. Hemos de descubrir la riqueza de cada uno, y beneficiarnos de nuestras distintas cualidades.
Cada uno de nosotros es una estrella que brilla y tiende a maravillar al mundo.
Somos actores de la transformación social, actuamos local y pensamos global, y queremos aprender humildemente todo aquello que podamos transmitir a las gentes del mundo : sus luchas, sus tradiciones ancestrales, sus vidas. Pertenecemos a un linaje que se remonta a la noche de los tiempos, y no podemos olvidar.
Nuestras mentes se encuentran abiertas al mundo, enriquecidas por todos, conscientes de las luchas históricas. Consagramos la plaza pública mediante conciertos, medios de comunicación libres, espacios abiertos, manifestaciones, bloqueos de lugares simbólicos... caminamos hacia mujeres y hombres mejores, despiert@s, emancipad@s, fortalecid@s mediante relaciones humanas basadas en compartir, en la confianza, la cooperación, el intercambio, el gozo.
Nuestra inspiración viene de nuestros niños y es nuestra fuerza y confianza. Nuestra inspiración viene del revolucionario, zapatista, sankarista, guevarista,... Avanzamos hacia una mayor justicia.

Caminamos para hacer que las utopías se manifiesten en nuestra forma de vida.
Estamos en un camino, y avanzamos libremente. Nos movemos hacia la autonomía de cada individuo, para compartir mejor colectivamente. Vamos hacia una gozosa disminución en el consumo. Somos la rabia del pueblo, una rabia positiva y unificadora que porta cambio y esperanza. "