A LA SOMBRA DE LAS PALMERAS....

El Buen Oasis existe sólo ahora

Mañana las dunas serán otras, igual que otras serán las olas que ya no cogeremos.

El buen oasis es un estado para desconectar del tiempo y del espacio.

El buen oasis es ese estado en el que tienes ganas de reír , saltar , gritar, llorar...
ese estado en el que de repente eres consciente,

Eres AMOR , eres sólo energía
y
fluyes elegante!




The surfer´s airline

Todavía somos minoría.
Aunque cada día somos unos poquitos más ( lo cual se nota en los quejidos populares del "cada año hay mas gente") hemos de reconocer, que comparado con otras muchas partes del mundo los surfistas del noroeste somos pocos.
Quizás el frío ayude, quizás el boom de este deporte este por explotar en esta esquinita del mundo ( yo creo que si) pero lo que está claro es que ser pocos tiene sus cosas buenas como buen rollito -en general- en casi todas las playas, el colegueo y charla libre en aparcamientos que ayudan a que los pocos ( o muchos) que somos nos conozcamos, pero también sus cosas no tan buenas como que las grandes industrias ajenas a este deporte no tenga en cuenta a un colectivo que va en aumento y que consume como cualquier otro.

A veces me da la sensación de que la industria del surf se cierra en espiral sobre si misma, y que el resto de empresas del mercado pasan completamente de nosotros... quizás es que todavía no somos suficientes...

Hablaba Niegá estos días en su blog( muy recomendable por cierto) precisamente de esto, de la publicidad y el surf, de como hace 40 años en otras partes del mundo industrias automovilisticas y aereas ya utilizaban el reclamo surfico para intentar vender más coches o como diferentes surfers participan en campañas de publicidad de productos sin relacion directa con el deporte...

Por otra parte como bien comenta Niegá:
¿ cuando dejaron los surfistas de ser rentables a las compañias aereas??

Quizás todavía haya compañias ( aunque sea en Australia ) que siguen preocupandose por los surfistas, a ver si las de hispania, toman buena nota...

Os dejo con un video visto aqui

NEVE!!




7 CRESTAS

ANGUSTIA:

Estado de gran activación emocional que contiene un sentimiento de miedo o aprehensión.
Reacción de miedo ante un peligro inconcreto y desconocido.


Me encontré rodeado de lo que para mí eran grandes masas de agua.
La situación inicial de mar glassy susurrado por los vientos terrales se había convertido en una situación de angustia ligera sobre la que trataba de mantener la calma.
El cielo se había cubierto de nubes de carbón.
Oscuras y opacas deprendian sus humedas cenizas sobre nuestras manos, intentando estas escapar del frio frotandose sin exito.
El mar, fiel reflejo de un ocaso muerto, también se convirtó en acuoso polvo de hollín.
Tan pronto estaba flotando tranquilo entre sus aguas como la angustia intentaba salir de mi pecho ante las series que barrian la playa.
Eran grandes, frías, oscuras.
El aire terral se convirtió en un vendaval helado.
A pesar de estar bien equipado con neopreno, gorro y escarpines, el frío de la angustia y los latidos del agua me indicaron que había llegado el momento de salir.
Pero... ¿como hacerlo?
Durante unos minutos mi mente se paró, decidió dejar de trabajar y se olvidó de enviarle ordenes a mi cuerpo.
Me encontré perdido, sin saber que hacer, sin respuestas...

Por un momento dejé de notar la presión en el pecho, dejé de sentir miedo; deje de sentir frío.
Con mi mente en estado de shock poco podía hacer más que esperar.
Mi cuerpo era un tronco rígido de árbol viejo sentado sobre un tablón flotando a la deriva.

De repente, me dí cuenta de que podía mover los ojos:
Ellos anunciaron la siguiente serie.
Ellos la vieron acercase desde el horizonte.
Ellos vieron las 7 crestas que traía consigo...

Mi cuerpo, inmovil.
Mi mente, hipnotizada por la perfección de una serie nunca vista.
Cuanto más cerca, más grande.
Cuanto más cerca, más bella.

El peligro era inminente.
Cuanto menos tiempo faltaba para que las 7 crestas llegaran a mi, más grandes se volvian.
Inmensas sobre el mar avanzaban sin pausa sobre si mismas.
Y mi mente hipnotizada...

La primera ola de la serie estaba a punto de romperme encima cuando mi mente despertó de su letargo y se encontró con un edificio de agua dispuesto a ser derruido en ese mismo instante.
No hubo tiempo para tomar decisiones.
Había que remar. Remé.
Comencé a ganar velocidad, cada vez más velocidad. Más y más rapido.
La tabla saltaba sin control sobre una pared más que bacheada.
Cada segundo que me mantenía de pie aumentaba la velocidad de mi descenso y el miedo a mi caida.
No podría decir que estaba surfeando, estaba sobreviviendo.
Poco segundos despues de haberme erguido sobre la tabla, tan pronto la barra tomó forma, rompió sobre mi espalda.
Volé ingravito y caí.

--------------------

La fresca brisa marina de aquella mañana soleada acariciaba las azules aguas de la costa ártabra.
Fue ella quien me desperto con un beso en la mejilla. Fué ella quien me susurró que aun estaba vivo.
Estaba tumbado sobre la arena, con los escarpines y el neopreno puestos. El gorro había desaparecido.
Atormentado por un fuerte dolor de cabeza y por el implacable astro rey que había comenzado a regalarme una insolación, me incorporé.
Durante un rato, busqué la tabla que jamás volvería a encontrar y tras asumir la perdida, miré al mar: No había olas...

"Me caí del mundo y no sé por dónde se entra..."

Edito: el texto pertenece a Mariano Duran http://www.marcianoduran.com.uy/ y no a Eduardo Galeano:

"Desde hace unos meses circula por Internet la crónica “Desechando lo desechable” y lo hace con el título "Me caí del mundo y no se como se entra" “Porque todavía no me compré un DVD”, “Para los de más de 40”, “Ahora todo se tira”, etc,etc con la firma del reconocido escritor compatriota Eduardo Galeano.

La versión original (sin las modificaciones que sufrió en los últimos meses) corresponde al escritor uruguayo Marciano Durán y se encuentra en la página http://marcianoduran.com.uy a disposición vuestra (junto a un par de centenares de crónicas más) sin más requisito para utilizarlas que no modificar su contenido."

Mis más sinceras disculpas a ambos escritores.

"Me caí del mundo y no sé por dónde se entra..."

Lo que me pasa es que no consigo andar por el mundo tirando cosas y cambiándolas por el modelo siguiente sólo porque a alguien se le ocurre agregarle una función o achicarlo un poco..

No hace tanto, con mi mujer, lavábamos los pañales de los críos, los colgábamos en la cuerda junto a otra ropita, los planchábamos, los doblábamos y los preparábamos para que los volvieran a ensuciar.

Y ellos, nuestros nenes, apenas crecieron y tuvieron sus propios hijos se encargaron de tirar todo por la borda, incluyendo los pañales.

¡Se entregaron inescrupulosamente a los desechables! Si, ya lo sé. A nuestra generación siempre le costó botar. ¡Ni los desechos nos resultaron muy desechables! Y así anduvimos por las calles guardando los mocos en el pañuelo de tela del bolsillo.

¡¡¡Nooo!!! Yo no digo que eso era mejor. Lo que digo es que en algún momento me distraje, me caí del mundo y ahora no sé por dónde se entra. Lo más probable es que lo de ahora esté bien, eso no lo discuto. Lo que pasa es que no consigo cambiar el equipo de música una vez por año, el celular cada tres meses o el monitor de la computadora todas las navidades.

¡Guardo los vasos desechables!

¡Lavo los guantes de látex que eran para usar una sola vez!

¡Los cubiertos de plástico conviven con los de acero inoxidable en el cajón de los cubiertos!

Es que vengo de un tiempo en el que las cosas se compraban para toda la vida!

¡Es más!
¡Se compraban para la vida de los que venían después!
La gente heredaba relojes de pared, juegos de copas, vajillas y hasta palanganas de loza.
Y resulta que en nuestro no tan largo matrimonio, hemos tenido más cocinas que las que había en todo el barrio en mi infancia y hemos cambiado de refrigerador tres veces.

¡¡Nos están fastidiando! ! ¡¡Yo los descubrí!! ¡¡Lo hacen adrede!! Todo se rompe, se gasta, se oxida, se quiebra o se consume al poco tiempo para que tengamos que cambiarlo. Nada se repara. Lo obsoleto es de fábrica.

¿Dónde están los zapateros arreglando las media-suelas de los tenis Nike?
¿Alguien ha visto a algún colchonero escardando colchones casa por casa?
¿Quién arregla los cuchillos eléctricos? ¿El afilador o el electricista?
¿Habrá teflón para los hojalateros o asientos de aviones para los talabarteros?
Todo se tira, todo se desecha y, mientras tanto, producimos más y más y más basura.

El otro día leí que se produjo más basura en los últimos 40 años que en toda la historia de la humanidad.
El que tenga menos de 30 años no va a creer esto: ¡¡Cuando yo era niño por mi casa no pasaba el que recogía la basura!!
¡¡Lo juro!! ¡Y tengo menos de... años!
Todos los desechos eran orgánicos e iban a parar al gallinero, a los patos o a los conejos (y no estoy hablando del siglo XVII)

No existía el plástico ni el nylon. La goma sólo la veíamos en las ruedas de los autos y las que no estaban rodando las quemábamos en la Fiesta de San Juan.
Los pocos desechos que no se comían los animales, servían de abono o se quemaban. De 'por ahí' vengo yo. Y no es que haya sido mejor.. Es que no es fácil para un pobre tipo al que lo educaron con el 'guarde y guarde que alguna vez puede servir para algo', pasarse al 'compre y bote que ya se viene el modelo nuevo'.Hay que cambiar el auto cada 3 años como máximo, porque si no, eres un arruinado. Así el coche que tenés esté en buen estado . Y hay que vivir endeudado eternamente para pagar el nuevo!!!! Pero por Dios.

Mi cabeza no resiste tanto.

Ahora mis parientes y los hijos de mis amigos no sólo cambian de celular una vez por semana, sino que, además, cambian el número, la dirección electrónica y hasta la dirección real.

Y a mí me prepararon para vivir con el mismo número, la misma mujer, la misma casa y el mismo nombre (y vaya si era un nombre como para cambiarlo) Me educaron para guardar todo. ¡¡¡Toooodo!!! Lo que servía y lo que no. Porque algún día las cosas podían volver a servir. Le dábamos crédito a todo.

Si, ya lo sé, tuvimos un gran problema: nunca nos explicaron qué cosas nos podían servir y qué cosas no. Y en el afán de guardar (porque éramos de hacer caso) guardamos hasta el ombligo de nuestro primer hijo, el diente del segundo, las carpetas del jardín de infantes y no sé cómo no guardamos la primera caquita. ¿Cómo quieren que entienda a esa gente que se desprende de su celular a los pocos meses de comprarlo?

¿Será que cuando las cosas se consiguen fácilmente, no se valoran y se vuelven desechables con la misma facilidad con la que se consiguieron?

En casa teníamos un mueble con cuatro cajones. El primer cajón era para los manteles y los repasadores, el segundo para los cubiertos y el tercero y el cuarto para todo lo que no fuera mantel ni cubierto. Y guardábamos.. . ¡¡Cómo guardábamos!! ¡¡Tooooodo lo guardábamos!! ¡¡Guardábamos las tapas de los refrescos!! ¡¿Cómo para qué?! Hacíamos limpia-calzados para poner delante de la puerta para quitarnos el barro. Dobladas y enganchadas a una piola se convertían en cortinas para los bares. Al terminar las clases le sacábamos el corcho, las martillábamos y las clavábamos en una tablita para hacer los instrumentos para la fiesta de fin de año de la escuela. ¡Tooodo guardábamos!

Cuando el mundo se exprimía el cerebro para inventar encendedores que se tiraban al terminar su ciclo, inventábamos la recarga de los encendedores descartables. Y las Gillette -hasta partidas a la mitad- se convertían en sacapuntas por todo el ciclo escolar. Y nuestros cajones guardaban las llavecitas de las latas de sardinas o del corned-beef, por las dudas que alguna lata viniera sin su llave. ¡Y las pilas! Las pilas de las primeras Spica pasaban del congelador al techo de la casa. Porque no sabíamos bien si había que darles calor o frío para que vivieran un poco más. No nos resignábamos a que se terminara su vida útil, no podíamos creer que algo viviera menos que un jazmín.

Las cosas no eran desechables. Eran guardables. ¡¡¡Los diarios!!! Servían para todo: para hacer plantillas para las botas de goma, para pone r en el piso los días de lluvia y por sobre todas las cosas para envolver. ¡¡¡Las veces que nos enterábamos de algún resultado leyendo el diario pegado al trozo de carne!!!

Y guardábamos el papel plateado de los chocolates y de los cigarros para hacer guías de pinitos de navidad y las páginas del almanaque para hacer cuadros y los goteros de las medicinas por si algún medicamento no traía el cuentagotas y los fósforos usados porque podíamos prender una hornalla de la Volcán desde la otra que estaba prendida y las cajas de zapatos que se convirtieron en los primeros álbumes de fotos y los mazos de naipes se reutilizaban aunque faltara alguna, con la inscripción a mano en una sota de espada que decía 'éste es un 4 de bastos'.

Los cajones guardaban pedazos izquierdos de pinzas de ropa y el ganchito de metal. Al tiempo albergaban sólo pedazos derechos que esperaban a su otra mitad para convertirse otra vez en una pinza completa.

Yo sé lo que nos pasaba: nos costaba mucho declarar la muerte de nuestros objetos. Así como hoy las nuevas generaciones deciden 'matarlos' apenas aparentan dejar de servir, aquellos tiempos eran de no declarar muerto a nada: ¡¡¡ni a Walt Disney!!!

Y cuando nos vendieron helados en copitas cuya tapa se convertía en base y nos dijeron: 'Cómase el helado y después tire la copita', nosotros dijimos que sí, pero, ¡¡¡minga que la íbamos a tirar!!! Las pusimos a vivir en el estante de los vasos y de las copas. Las latas de arvejas y de duraznos se volvieron macetas y hasta teléfonos. Las primeras botellas de plástico se transformaron en adornos de dudosa belleza. Las hueveras se convirtieron en depósitos de acuarelas, las tapas de botellones en ceniceros, las primeras latas de cerveza en portalápices y los corchos esperaron encontrarse con una botella.

Y me muerdo para no hacer un paralelo entre los valores que se desechan y los que preservábamos. ¡¡¡Ah!!! ¡¡¡No lo voy a hacer!!! Me muero por decir que hoy no sólo los electrodomésticos son desechables; que también el matrimonio y hasta la amistad son descartables.

Pero no cometeré la imprudencia de comparar objetos con personas. Me muerdo para no hablar de la identidad que se va perdiendo, de la memoria colectiva que se va tirando, del pasado efímero. No lo voy a hacer. No voy a mezclar los temas, no voy a decir que a lo perenne lo han vuelto caduco y a lo caduco lo hicieron perenne. No voy a decir que a los ancianos se les declara la muerte apenas empiezan a fallar en sus funciones, que los cónyuges se cambian por modelos más nuevos, que a las personas que les falta alguna función se les discrimina o que valoran más a los lindos, con brillo, pegatina en el cabello y glamour.

Esto sólo es una crónica que habla de pañales y de celulares. De lo contrario, si mezcláramos las cosas, tendría que plantearme seriamente entregar a la 'bruja' como parte de pago de una señora con menos kilómetros y alguna función nueva. Pero yo soy lento para transitar este mundo de la reposición y corro el riesgo de que la 'bruja' me gane de mano y sea yo el entregado.

Mariano Duran


-------------------------------------------------------------------------
Agradezco a Carlos Rico que me hiciera llegar este muy interesante texto.
Saudos e boas ondas
---------------------

Surf de Asfalto

Cuando no hay olas, hay que buscar alternativas.
El sabado muy temprano nos dispusimos a pasar el día en la montaña para disfrutar haciendo esquí y/o snow, pero no fue posible.
La autopista estaba horrible, solo un carril, el derecho, a 30km/h y sin salirse de los rodales que se mantenían gracias al coche de delante.
A eso de las 7.30 de la mañana la nieve comenzó a caer copiosamente por lo que tras analizar el punto de la ruta donde nos encontrabamos, decidimos que una retirada a tiempo es una victoria. Así que vuelta para casa.
Además a ese ritmo, cuando llegaramos a la montaña, ya sería hora de volverse.

La sensación de derrotismo fue superada con prontitud.
Esa sensación es la misma cuando vas a la playa con emocion porque las condiciones van a ser epicas y te encuentras con todo lo contrario y entonces, maldices a los becarios de meteogalicia y windguru...

Asi que con el temporal incrustado en nuestras costas, nada de surf de playa, nada de surf de nieve y solo nos quedo probar el "surf" de asfalto.
Y como siempre buenas y fluidas sensaciones.
Como fui un niño bueno, Papa Noel me trajo un longskate (pero de los baratillos que estamos en crisis) para que probara si me gustaba su flow.
Por el momento, estoy reviviendo sensaciónes proximas a las que tuve con el longboard las primeras veces.
Aplicando lo poquito que se de surf y de snow (nunca he hecho skate en esta vida) no es dificil subirse, ni es dificil girar un poquito y tampoco es muy complicado que te despierte una sonrisa en la cara si disfrutas del flow sobre cemento.

Ahora bien, al igual que el longboard, ponerse de pie y dejarse llevar no es excesivamente complicado, sin embargo para evolucionar hay que echarle muuuchas horas, muchos valor y (creo yo) mucho betadine tb.

Sun Dried Tomatoes es uno de esos videos que si tienes ganas de probar el longskate o hacer los trucos de los pros, no te cansarás de ver.
Al igual que en el longboard o en el snow, en el longskate me resulta imposible no identificar entre sus movimientos y su fluir una especie de pequeña danza, una especie de pequeño ritual de conexion entre la naturaleza, el cuerpo y la tabla.

Saudos e boas ondas ( ou estradas :D )

Nova estafa na cociña!!

A fogo lento, despaciño e sen nos avisar, estase a cociñar un novo modelo contaminante: OS BONOS DE CARBONO.

Disque a ultima moda do sistema, a ultima invención especulativa, pasa por seguir vendendo fume e convertir ás emisións de carbono nun producto de mercado regularizado pola lei da oferta e da demanda.

Independentemente das crenzas de cada un sobre a existencia ou non dun cambio climatico creado ou non pola polución humana, vexo que o problema efectivo non é reducir en maior ou menor medida as emisións de carbono, senón que con este tipo de medidas manteñense sistematizadas as difencias economicas e culturais( un pobo desinformado e con poucas preocupacións educativas)para retroalimentar a un sistema inxusto e desigual baseado na propiedade privada dos bens publicos como son os alimentos (outro dia falaremos da soberanía alimentaria) a auga ou o aire.

Dito doutro xeito, os que máis teñan, máis poderán contaminar.

Continúa a gran mentira do sistema...
a minoría que máis ten, ten o poder de decisión e dirección sobre persoas, partidos, e gobernos...

Toda esta parrafada que acabas de ler, ven á razón dun video que acabo de ver sobre o "CAP&TRADE" (agora cho explican no video).
Con respecto ó tema dos bonos, polo de agora é a primeira noticia que teño o respecto.
Sen embargo gustoume o video, porque sexa ou certo ou non tan certo, a min xa me fixo pensar un pouquiño.

¿Ti que opinas?

The Story of Cap & Trade (galego) from zcminhoca on Vimeo.

Un segundo.

Chega a fin do ano económico, que a fin de contas, é o que nos regula.
O calendario marca á hora de peche de libros e balances, marca datas de inventarios, tempo facer ben as contas anuais.
Analizar o debe e o haber e calculala rentabilidade do ano.
Cumprir a legalidade.

Chega a fin do ano.

E tempo de distinguir os feitos dos soños.
Observar as consecuencias dos primeiros e considerar as oportunidades de acadar os segundos.
Comparar os recursos cos que contas neste momento para individualizarte, para entenderte, para na tua responsabilidade, sen influencias, tomar a TUA proxima decisión.
Descompoñer os grandes riscos en pequenos pasos para ver mellor os baches e as curvas (unhas con mais visibilidade que outras) do teu camiño.


Das 23:59:59 ás 00:00:00
morre un segundo, un minuto, unha hora, un día, un mes, un ano...
Das 23:59:59 ás 00:00:00
Nace un segundo, un minuto, unha hora, un día, un mes, un ano...

Un segundo é tempo suficiente...

Nun segundo MORRES E RENACES

Esta noite os medos e ilusións compartirán cea contigo.
Os temores do "cambio de ano" brindarán delirios de cristais coas fantasías futuras.
O pánico polo que traerá o ano novo, contará cuartos co asombro das cousas asombrosas que atoparás no novo ano.
O espanto polo descoñecido comerá a primeira uva e as utopías da imaxinación alimentarán á última badalada.


É tempo de reflexión.
De analizar e sorrir co que xa fixeches, e tomar boa nota do aprendido.
É tempo de imaxinar futuras correrías
tempo de saber que todo comeza hoxe,
porque hoxe é o primeiro día do resto da túa vida...




Saude e boas ondas na praia e na vida para o 2010!!


NINGUEN


A falta de olas....

... buena es la diversión.

Y como el otro dia el mar no bombeaba con esplendor, decidimos disfrutar de una ola pequeñita y tablonera y/o especifica para tablas con volumen.
Baño tranquilo entre amigos, entre sonrisas y "waipauts".
Mientras no cambian mares y vientos, seguimos probando las posibilidades de la Canon D10.

Bastiagueiro desde el agua from daniel alvite on Vimeo.

O BANDULLO

Por si todavía no tienes muy claro que cenar mañana...

"O Bandullo"

Se trata de un blog de cocina hecho con mucho cariño donde podrás percibir la influencia de los aires marineros que acercan nuestros gustosos manjares hasta las manos de Victor, para que él con su sapiencia y buen hacer, los convierta en arte gastronómico.
Carnes,pescados, platos vegetarianos, marisco de mar y de cortello...
Si te gusta la buena cocina horneada al fuego lento pincha aquí

Aprovechando una de las recetas de "O Bandullo" desde EL BUEN OASIS, una propuesta de plato ideal para surfistas:

"Espaguetis con salmón, langostinos y espinacas"

Información nutricional:

Los espaguetis nos aportarán hidratos de carbono, indispensables para dotar de energía a nuestro organismo, y fundamentales porque gastamos mucha energía en las olas y hemos de recuperarla.
Además al acompañarlos con productos del mar, ricos en proteínas de alta calidad y minerales, ayudaremos a nuestros músculos a mantenerse en forma.
Con las espinacas aportaremos a nuestro cuerpo vitaminas y minerales, sobre todo vitaminas del tipo A, B y C, y calcio, hierro, magnesio, potasio, sodio y también fósforo en el apartado mineral.

Cocina sencilla, nutritiva y fácil de elaborar.




Maikin-of

FELIZ SURFINDAD!!






El buen Oasis te desea unas muy muy felices navidades en compañia de tus seres queridos y que Papa Noel, San Nicolas, Santa Claus, Papai Noel o El Olentxero te traigan todo lo que desees, y todo lo que necesites.


Que los regalos vengan en forma de marejadas ordenadas con vientos terrales, acordes surficos a la luz de la luna , fotografías magicas en espumas orilleras o letras tubulares perdidas en verdes y profundas cavernas...


Bo Nadal e Boas Ondas!

LA NAVIDAD Y EL SOLSTICIO DE INVIERNO (reflexionando)





En ocasiones me cuestiono sobre el consumismo consentido que existe en ciertas epocas del año.
Es como si una obligación incoscientemente justificara, solo por el hecho de comprar un obsequio, nuestras acciones durante el último año.
Luego nos quejamos, que si el trafico es imposible en esta epoca del año, que si estuve 2 horas para buscar aparcamiento, que si el centro comercial estaba abarrotado, que si...
Lo disfrazamos de fiesta religiosa cuando lo que queremos es estar de vacaciones, desconectar del trabajo ( el que puede) y pasar nuestro tiempo con los seres queridos( lo cual es muy sano y necesario)

Sin embargo cada año en el periodo navideño se produce un pequeño apocalipsis.
Como si fin de año fuera sinonimo de fin del mundo!
Como si el último segundo del año fuera el último momento de tu vida y la de tus familiares para compartirla con ellos.


Es como un miedo sutil a no poder llegar el próximo año a repetir vendimia gastronomica.


Me resulta curioso.



Eso sí, después de esto, campanadas, uvas, borrachera, Año nuevo, vida nueva, y hasta el año que viene!! ( haber si estamos todos)...

=============

Por otra parte regalar me parece una acción maravillosa.
No hay nada como dar sin esperar nada a cambio, disfrutar simplemente del hecho de dar y alegrarle el mundo a la persona a la cual regalas.
Es magnifico!


Sin embargo, prefiero un regalo sentido, pequeño, simbólico y sencillo cualquier día del año que no un maremagnun de cajas, embalajes y papeles arremolinados alrededor de nuestro contenedores en estas epocas...


Luego, en enero, nos acordaremos nuevamente de la crisis , en febrero del cambio climatico y en marzo, después del primer trimestre, nos quejaremos de los niños, adolescentes y jovenes de ahora y de su (mala) educación y de su (falta de) respeto.


En abril semana santa, en mayo gimnasio para ponerse a tono para el verano y en junio elevaremos nuestras oraciones hacia nuestro veneradismo San Juan y a su fuego redentor..


Dedicaremos julio a fiestas y verbenas, agosto a mostrar los resultados del gimnasio y septiembre a llorar nuestras penas por el sindrome post vacacional.


Octubre gastronomico, noviembre para los muertos y en diciembre, un año más, nos volveremos a acordar de los vivos...


Mundo de locos!




=============



Y por fin, llegamos al titulo del post!


En esta ocasión surfeando con mi curiosidad por los rompientes de la World Wide Web y buscando sobre los orígenes de estas fechas me he encontrado con un interesante artículo sobre la navidad.


Es interesante plantearse a veces, de donde venimos y como hemos llegado hasta aqui...


Disfrutenlo:


LA NAVIDAD Y EL SOLSTICIO DE INVIERNO



El día de Navidad se conmemora el nacimiento (la natividad) de Jesús. Tal aniversario…, ¿se basa en una fecha histórica? ¿Existe una relación entre esta fiesta cristiana y el solsticio de invierno?

Navidad significa “día de nacimiento”. Entonces, podemos decir que el astrólogo tiene en cuenta la Navidad de cada persona para calcular, establecer e interpretar una carta astral.

Sin embargo, como sabemos, la Navidad designa concretamente la fiesta de la natividad de Jesús, celebrada por los cristianos; aunque, actualmente, se ha ido perdiendo poco a poco su carácter religioso en favor de un ritual un tanto folklórico, una costumbre desprovista de fundamento, que ya no significa gran cosa, hasta tal punto que el mito, la leyenda, los símbolos y la historia se confunden y provocan confusiones en nuestras mentes.

La historia que ocupa estas líneas no es la de la Natividad de Jesús, sino la de esa fiesta, religiosa para algunos, social para otros, que todo el mundo celebra la noche del 24 al 25 de diciembre y que es, sobre todo, la ocasión de hacerse regalos.

EL SOLSTICIO DE INVIERNO

Si consultamos el calendario, observamos que, sin fallar un año, la noche de Navidad tiene lugar dos o tres días después del solsticio de invierno, la noche más larga del año, que marca el instante en que la Tierra se encuentra en el punto más alejado del Sol. Es el primer día del invierno, momento en que el Sol entra en Capricornio en el zodíaco y que anuncia simbólicamente el renacimiento del día, la resurrección del Sol, ya que es a partir de dicho instante cuando los días se irán alargando y las noches se irán acortando, hasta el equinoccio de primavera, cuando la luz triunfa frente a las tinieblas, y el día es más largo que la noche.

LAS CELEBRACIONES DEL SOLSTICIO DE INVIERNO

El día del solsticio de invierno era una jornada de celebración en muchas civilizaciones antiguas de todo el mundo, en las que el culto al Sol tenía un papel predominante. Sin embargo, es falso que nuestros antepasados los celtas -de quienes descienden numerosos pueblos europeos- celebraran los solsticios y los equinoccios.

En efecto, aunque los solsticios de invierno y verano y los equinoccios de primavera y otoño se encontraban en el calendario silvestre celta, y eran destacados mediante los cuatro árboles cardinales -el haya (solsticio de invierno), el roble (equinoccio de primavera), el abedul (solsticio de verano) y el olivo (equinoccio de otoño)-, según el estudioso M.L. Sjoestedt el “1 de noviembre y el 1 de mayo (de cada año) dividen el año en dos estaciones, la estación fría y la estación caliente. [... ] El calendario celta no se basa en el año solar, en los solsticios y equinoccios, sino en el año agrario y pastoral, en el comienzo y en la finalización de las labores de cría de ganado y del cultivo.

Por consiguiente, en el mundo mítico de los celtas dominan las diosas de la tierra, mientras que las divinidades solares prácticamente no existen”. En cambio, si dirigimos la mirada (hacia Oriente, vemos que, tanto en Babilonia como en Egipto, el Sol era loado absolutamente como a un dios. El faraón Amenofis IV más conocido como Akhenatón, fije objeto de culto por los adeptos a Amón-Ra, la primera religión monoteísta conocida y que data del siglo XIV/ a.C.

En todo caso, parece más o menos establecido históricamente que fije el emperador romano Aurelio quien, en el siglo III de nuestra era, declaró el 25 de diciembre día de la fiesta del Sol (Natalis Solís Invocti o nacimiento del sol invicto), para celebrar el culto a Mitra, muy apreciado por las legiones romanas y cuyo origen parece remontarse a los persas al menos seis siglos antes de Jesucristo, pero no podemos afirmar que, en aquel tiempo, se tratase de un dios exclusivamente solar.

Sin embargo, es inevitable comparar el Mitra de los persas y el Mitra del hinduismo, divinidad solar que junto con Varuna, regente de la noche, son los guardianes del Ciclo y la Tierra, según los Vedas (textos de la doctrina sagrada de los hindúes cuyo origen se remonta al año 1500 a-C-)-

Por otro lado, los romanos celebraban sus saturnales del 17 al 24 de diciembre, y el 25 de diciembre correspondía precisamente al día del solsticio de invierno en el calendario romano. Sin duda fue así como el día del “nacimiento del sol invicto” se transformó en el del “nacimiento de Cristo” para los romanos convertidos al cristianismo.

También históricamente, Constantino, el emperador romano fundador de Constantinopla, hizo que las fiestas paganas del Imperio de Occidente se convirtieran en fiestas cristianas. El día del nacimiento de Jesús, según los cristianos, que entonces celebraban el bautizo y la Epifanía el mismo día -es decir, la “aparición” del lucero del alba (Venus) anunciando el nacimiento de Jesús a los Reyes Magos (recordemos que eran astrólogos, divinos y magos)-, coincidiendo con el de las fiestas paganas del solsticio de invierno, fue el día elegido para celebrar la Navidad.

¿De dónde proviene el árbol de Navidad?

En tiempos de los celtas, la noche del 21 al 22 de diciembre, es decir, el solsticio de invierno, era llamada “noche del abeto plateado”. En ese día, los celtas tenían la costumbre de quemar un enorme tronco de abeto. Esta costumbre ha perdurado hasta hoy a través de muy diversas variantes, que comprenden desde el tan difundido y ornamental arbolito de Navidad, hasta el obsequioso fió, tronco que los niños catalanes golpean en Navidad y del que brotan milagrosamente ricas golosinas y regalos.

¿Por qué nos hacemos regalos por Navidad?

Esta costumbre se remonta a las saturnales romanas, en las que el culto al Sol tenía un papel predominante y que se celebraban entre el 17 y el 24 le diciembre, durante el solsticio de invierno. A lo largo de dichas fiestas en honor a Saturno, todos los papeles de la sociedad romana se invertían: los esclavos se convenían en amos y éstos quedaban a su servicio. Se autorizaban todos los excesos y libertinajes. Finalmente, los participantes en estas saturnales se ofrecían regalos el 25 de diciembre, celebrando así el primer día del año: el Día del Año. Parece correcto afirmar que la fiesta de los Locos – en la que se inspiran nuestros carnavales-, que se desarrollaba en la Europa medieval, hasta el siglo XV, entre el día de Navidad y el de la Epifanía, era una prolongación de las saturnales romanas.

¿Conocemos la fecha exacta del nacimiento de Jesús?

No, ya que existe mucha controversia referente a este tema; pero los historiadores subrayan que forzosamente nació antes de la muerte de Herodes1, llamado el Grande, en el año 749 de Roma, es decir, en el año 4 antes de nuestra era. En cambio, su crucifixión se sitúa, aunque sin ninguna certeza, probablemente el 7 de abril del año 30 o 33 de nuestra era, bajo Poncio Pilato, el procurador romano de Judea.




====================


Saudos e Boas ondas!!

AIRE DE JAH

De todo corazón te deseo que descubras tu camino, y tengas fuerzas suficientes para continuar en los cruces que te encuentres.
De todo corazón te deseo que descubras TU verdad, y sepas respetar la verdad que no sea tuya.
De todo corazón te deseo que tengas el valor de luchar por tus sueños, y la templanza para aceptar los sueños de los otros.
De todo corazón te deseo que tengas el valor de ser feliz, y que tu sonrisa sea libre ante la tristeza.
De todo corazón quiero darte las GRACIAS por compartir conmigo tu tiempo, tu esperanza, tu sueños y desastres.
Gracias por compartir aquella ola, aquella cena o aquel concierto.
Gracias por compartir aquel abrazo, aquella mirada o aquel beso.
Gracias por estar. Gracias por ser.

Gracias A TI por ser parte de las 4975 visitas que contabiliza EL BUEN OASIS desde que la semilla fue plantada hace menos de un año hasta este mismo instante.
GRACIAS DE TODO CORAZÓN.
===========================
Y de repente y casi sin darme cuenta, esta entrada, la entrada nº 100.
Entrada que es más tuya que mía.
Y con la que además de agradecerte quiero regalarte un presente en forma de canción y compartir contigo un poquito de AIRE DE JAH



Flotando en Sabon.(calidad mejorada)

Seguimos investigando y probando cositas nuevas.
En esta ocasión en colaboración con GREENROOM VIDEO hemos hecho un pequeño video para seguir analizando la capacidad de la nueva camara acuática.

Comentaros que la calidad que da la CANON D10 es más alta que la que podréis observar en el video, pero por cuestiones técnicas hemos tenido que editarlo a baja calidad.

Pequeñ@s piratillas de agua salada... espero que os guste este pequeño experimento

Flotando en Sabon (calidad mejorada) from daniel alvite on Vimeo.

Cesar de Centi en Concerto



Familiares e amigos amantes da música de autor:


CANTAUTOR: CESAR DE CENTI
PERCUSIÓN: Mou

DATA: Hoxe, Venres 18 de Decembro na Fábrica- Perillo, Oleiros-
HORA: 20:30
LUGAR: A Fábrica- Perillo, Oleiros-




Deixovos tamén a nota de prensa


· O Concello de Oleiros organiza o 18 de decembro o concerto de Cesar de Centi.



O Centro de Información Xuvenil, organiza o concerto de Cesar de Centi, que se encadra nas actividades que se veñen organizando con motivo do Día Internacional da SIDA.



Cesar de Centi é un cantautor coruñés que comezou a súa traxectoria artística no 2001. No 2008 saíu á luz o disco “Principios y declaraciones” xunto con José Luis Paz. Ao longo da súa traxectoria compartiu escenario con músicos de referencia da nova xeración de cantautores como Luis Quintana ou Marwan e outros xa consagrados como Carlos Chaouen.



O concerto que terá lugar o venres 18 de decembro na Fábrica, en Perillo, dará comezo ás 20:30 horas e a entrade é de balde.
***************************
Xa sabedes, se non tedes plans para hoxe e gustades dos cantautores, estades invitados a achegarvos pola Fábrica.
Bo fin de semana!
e BOAS ONDAS!

Homo Consumus



Visto Aqui

Tuvieron que mojar sus alas.

Como cada día, esperaban en la orilla observando la marea.
Como tantas otras veces el mar estaba en calma...
Sus ojos, todavía noctambulos y entreabiertos, se hipnotizaban con el ir y venir del vaiven de los oceanos...

No había mucho que hacer en aquel tiempo : veían salir el sol, conseguian el sustento, se encontrar con su grupo de iguales y en compañía disfrutaban de los atardeces.
Vivían ajen@s a los cambios sociales, culturales y economicos. No les importaban.
Tenían sus propios rituales, sus costumbres, sus manias.
Eran grupo, independientes e individuales, pero eran grupo.
Cuando actuaban en comunidad conseguían crear cierto pánico y algo tensión en los transeuntes con los que se cruzaban.
No amenazaban, pero constituían amenaza.
No insultaban, pero su voz constituia trastorno.
No agredián, pero sus actos fueron considerados agresión.

Comenzó el pavor.
El pueblo comenzo a temer a lo desconocido, y decidieron poner fin a aquella comuna que crecía lentamente, pero de forma exponencial.
Como su numero era cada vez maior, asumieron las perdidas de sus congeneres como el precio que debían de pagar por vivir allí.
Y continuaron viviendo, ajen@s a los cambios sociales, culturales y económicos.

Pero cada noche el recuento de bajas iba en aumento.
Cada día menos, cada día menos unidos.

Quedaban muy poc@s.
Todavía en comunidad y tras muchas reuniónes, asambleas y argumentos, concluyeron que su futuro estaba en los mares.

Decidieron volar.
Con la primera luz de aquella fría mañana de diciembre pusieron rumbo mar a dentro, mientras algun@s del grupo, con surcos de lagrimas en sus rostros, miraban de reojo a tierra firme mientras se despedían del pasado y del futuro.

Volaron

En su volar pasaron horas y tempestades, borrascas y corrientes, sueños y amaneceres.
Pero volaban
Sin embargo, sin aviso previo, el cansancio les vencío.
Y al final, como si fuera el principio del que huían, tuvieron que mojar sus alas.

A chispa!

Motivado por algunha que outra pregunta asociada á miña poetica, respondo:

Sinceiramente, descoñezo as fontes orixinarias da miña escrita.
Os poemas saen, as palabras flúen , logo serán retomadas, reeditadas, revisadas pero nacen nun momento concreto representando nese instante, o presente do meu universo.

De continuo temos a necesidade/obriga de tomar decisións, pero esa obriga ven acompañada dun dos mellores agasallos: a intuición.
É como unha flechiña que te indica por onde ou por onde non ir.
É unha luceciña que nos indica onde poñer o seguinte pé..
É unha chispa!!

Cada poema é un paso. É o camiñar, é a propia evolución.
En cada poema experimentome coa realidade material e inmaterial que me rodea nese momento concreto.
En cada poema retroalimentome a min mesmo nas súas/miñas propias verbas.

Verbas que saen e verbas que entran
Cada poema é un gran que alimenta

O poema educa, crea mundos e universos, alimenta á consciencia e a autoconciencia
Rompe imaxes e crea unións .
Define estructuras, deformaas, reestructuraas.

Cada poema é unha parte da nada que forma o todo das circunstacias.
As veces, o poema ( o seu entendimento) rematará nunha agradable sesta, outras nunha longa e lenta dixestión.

Cada poema é unha gotiña máis.
Cada poema é esa gota que enche o vaso, para poder seguir medrando

ES TU ARTE (poesía experimetal)

Reestructúrate.
Change your mind.

Cada problema, la oportunidad que no aprovechas.
Cada duda, el freno que te frena
cuando cualquier enigma, lo conviertes en dilema.

Cada ocasión una aventura.
Cada aventura es tu experiencia...

Cada circunstancia es un momento,
cada incidente, una hazaña,
cada lance, un suceso
y la vida es movimiento.

Arriesgar es peligro y ocurrencia,
es decidirse,
es lanzarse,
es intentar tu peripecia.

Es compromiso y osadía,
es tu viento, tu andanza, tu correría...

R_E_S_T_R_U_C_T_U_R_A_R_T_E
ResTrucTuRarte.

RE- estructurarte
ES
TrucTurarTe.

Estructura
Te estructura
Te re-estructura

RES.
TRUC.
TU.
ARTE.

ES truc.
Es Tu
Es Rá.
Es AR
Y es Té.

Restructurarte...

ES_TU_ ARTE!!

Reflexión

Me gusta el surf porque siempre aprendo algo:

Incluso cuando las agujas del reloj del tiempo se te clavan en los pies y te impiden ir hasta la playa, puedes experimentar otras sensaciones relacionadas con este mundillo surfico.

Todos queremos coger olas, cuantas más mejor. Y además, para darle más gracia al deporte( proximamente de masas)deseamos cogerlas solitos, sin nadie que las salte ni a quien saltar.

Por eso madrugamos, o surfeamos a la hora de comer, o hacemos km para alejarnos de la multitud en playas urbanas para buscar playas cada vez menos desiertas.

El surf, al igual que nosotros, no se escapa de la sociedad, aunque no sea masivo, ya formamos parte del mundo industrial, comercial y cultural importados por las grandes marcas desde otras zonas del mundo donde las "radioformulas surficas" ya han funcionado gracias la marketing y al "merchandaising"...

Porque mola. Mola surfear con sol, sin neopreno y dormir a pié de playa, pero el privilegio de pasar así la mayor parte del año pertenece solo a unos pocos.
El surf de aquí es distinto, ni mejor ni peor, simplemente distinto.
Aqui hace frío , en invierno los días son cortos y hay que currar para poder tener una tabla nueva o un neopreno un poquito más calido.
Aqui se te congelan las manos, tu te compras la ropa y te pagas la gasofa para llegar al pico.
Los días de trabajo son más que los días de vacaciones y además tienes otras obligaciones sociales ( aunque sea tan simple como hacer la compra porque la nevera está vacia o limpiar un poco la casa) que te robarán tiempo de coger olas...


Soñar es bueno, nos ayuda a avanzar, a crecer, pero los sueños, sueños son y el placer de aguas tibias y dias soleados serán pocos en estas latitudes.

Si escribo esto es a modo de reflexion y no como una critica hacia los grandes de este deporte , pues como a muchos, me encantaría poder vivir asi ( aunque solo fuera una temporada) pero el surf de aqui es distinto.

Y si quieres surfear en invierno, renunciarás a calidas tardes de sofá y manta, sufrirás el frío de primera hora incluso antes de salir de la cama.
Te mojarás, tendrás el pelo humedo el resto del día,te sentirás destemplado incluso en sitios de agradable temperatura.
Cuando te cambies al salir del agua de un día borrascoso, tu ropa o tus calcetines acabarán tanto o más mojados que tu neopreno.
Tus manos serán garras de pajarraco y te irás de la playa chancleteando con las botas por no tener modo de atarte los cordones gracias a la hipotermia.
Cogerás gripes y catarros gracias a los cambios de temperatura.
Toserás, estornudarás.
Tu nariz será una fuente de goteo acuoso constante.
Cogerás tu pañuelo, de tela o de papel y destrozarás la parte exterior de tu nariz.
Tu traje no secará de un día para otro.
Te granizará, te nevará.
Sentirás como cada vez que haces un pato, tu cabeza se comprime casi hasta explotar.
Sin embargo, igual que hoy...
Mañana volverás a buscar olas...



Foto: internet

Longboard November Sessions

Después de una semana en dique seco, sin ordeñador por motivos de formateo y con algun problemilla con las nuevas aplicaciones... os dejo un minutito y medio de video que he intentado montar...
es mi primer video asi que no sean muy crueles que aun tengo mucho que aprender... lo que no se es porque al subirlo al youtube solo me guarda el primer minuto y medio... no es que el video dure mucho más pero me come casi otro minutito...
Mientras intento averigurarlo, os dejo con este pequeñoo, sencillo y humilde montaje.


Water proof

foto: Fátima Penas.

Atardecer

Sin quererlo, sin saberlo, vivió los dos momentos como si fueran uno solo , como si un dejavú cambiara el tiempo de los astros, como si el sol y la luna, modificaran el vai-ven de su marea.
No había nada extraño en el espacio-tiempo de aquella tarde.

Aparentemente, por fuera, todo era como cualquier otro día.

Las gaviotas vagabundeaban entre la playa y el puerto, los marineros preparaban las redes para la proxima salida y las olas seguían recorriendo la costa, rompiendo el silencio al romper contra los acantilados




Sin embargo, por dentro se reencontró con momentos pasados, como si los sentidos recibieran exactamente las mismas sensaciones , como si todos sus sentidos se pusieran de acuerdo en su emisión de corrientes electricas hacia su cerebro y este lo interpretará como una realidad similar a otros tiempos pasados.

Sabía que era un ciclo.
La vida es un ciclo.
Nacer, crecer , morir...
Renacer para volver un poquito más fuerte, con un poquito más de energía.




Miró al sol, lo vió alejarse en el horizonte entre pinceladas de cirros picasianos.
No vió la última serie de la tarde, ni la ultima ola de su marea.
Tampoco pudo ver el rayo verde.

Su corazón abrió las puerta al espacio-tiempo y luego, se paró



foto . SantaCruzlineup visto en SurfKultura

Un baño distinto. Una ola

Lluvia constante. Una tras otra, las gotas de lluvia golpean los cristales. Una tras otra.
Parece que el mundo se vuelve triste cuando llueve. El oscuro despierta de sus sombras, el reino del sofá y el de las luces tenues de salón conjuran en nuestro nombre.
Llueve, llueve constante, una y otra vez.
Vemos gris y nos volvemos gris oscuro, nos olvidamos de mostrar el blanco de nuestras sonrisas, y de dar luz con nuestros ojos...
Vemos gris oscuro y nos olvidamos de brillar por encima de las nubes...


Gris oscuro.
Gris el cielo, el mar, las olas...
Contrastes de blanca espuma en la playa habitual.
Parecía que sonriendo,las olas invitaban a darse un baño, aunque realmente estaba turbio.
Bastante tamaño,el suficiente(justito) para mi nivel, calculo que la serie serie de 2 - 2.5m...[duda: si estas en el pico rebasando el rompiente, y cuando viene la olas el tablón se pone vertical y aun ves un poco más de ola por arriba, y remas como un loco para que no te enganche justo antes de romper... mas o menos seran 2.5 no? (bueno no se, igual son 2.5 tabloneros ggg)
Viento terral y agua un poco revuelta, marea muy alta, mucha agua y mucha corriente.

Después de unos cuantos minutos,revolcones y volteretas hasta llegar al pico, ayer tocó observar, con calma y precaución, como rompian las montañas de agua que se acercaban con un buen periodo, eso si, hacia nosotros.

En el agua 4. Tres chicos con shortboard en la derecha y yo con mi tablonaco en la izquierda (era un "poquito" más tendida)
La corriente te llevaba de cabeza al pico, asi que remada constante para que la serie, al llegar no te mandara hacia los fondos arenosos...

Y pasaba el tiempo... remaba para colocarme , para no descolocarme...
flotar, flotaba, pero sin coger olas...

La línea del horizonte desapareció un segundo, una montaña de agua apareció de repente acariciada lentamente por el off-shore,
La referencia de la verticalidad del tablón de antes, se quedaba escasa.
No iba poder remontarla, no me daba tiempo, asi que... que remedio!! remar hacia el otro lado, a ver si en lugar de que me coja ella a mi, lo pudiera yo coger a ella.
Decidí remar sin volver a mirar para atrás, con sentir su aliento soplandome en la nuca era suficiente.
En cuanto sentí que el enorme impulso arrastraba el tablón me incorporé, empecé a notar la velocidad en la cara y a los pocos segundos note como si una gran explosión aconteciera en mi espalda y viniera hacia mi.
La espuma me arrasó, pero conseguí mantener el equilibrio.
Cogí la olas rectita, no me dió otra oportunidad, pero como recompensa, me regalo su fuerza para ir jugando con su espuma hasta la orilla...


Un poquito de reggae para compartir...
Strengthen Your Mind "Fortalece tu mente"

Pimentos de padrón... uns pican...e outros...abrasan!

Deixovos cunha version distinta da crise, desta vez en forma de anuncio publitario.
Dende o primeiro "Vivamos como galegos" pareceume unha campaña moi moi boa, transgresora para o que estamos acostumados por estas terras e a vez moi significativa.
Independentemente de comprar nese supermercado ou noutro, sempre que vexo algun de estes anuncio, non podo evitar pensar na calidade de vida que temos en Galicia ( en comparanza con outras zonas "mais desenvolvidas", ou con mais industria, ou con mais turistas). E tamén a calidade de vida que poderemos ter, cando aprendamos a aproveitrar responsablemente os nosos recursos, humanos e naturais.

Será que sempre andamos a queixarnos, que se chove, que se segue chovendo, que se chove e non para, e claro refraneiro é sabio, e xa se sabe, a base de queixarse, acabamos por facer eso, só queixarnos... "mexan por nos e dicimos que chove"

Pero a pesar do borrascoso pesimismo que nos invade nos dias de grises ceos e noites longas, o sabio refraneiro, invitanos a seguir, a continuar, a empezar outra vez, a intentalo, unha e outra vez porque o que desexas non virá soiño... "Quen queira peixes que molle o cu!"

Porque hai que intentalo, unha e outra vez..."MALOSERÁ!!




Falaba o outro dia de surfeiros anonimos... polo 0:55 , atoparedevos con Carlos (surfeiro da zona). A min, polo 1:40.

Saudos e boas ondas!
otro video precioso

Ruben Prieto

Hay un rapaz polas terras do oeste, que ten o bo costume de facer o seu traballo cun toqueciño de humor e un cariño especial.
Non teño o pracer de coñecelo en persoa pero ten un blog onde poderedes ler un pouquiño da súa vida e do seu arte.
Hay xente capaz de facer cousas preciosas cun gusto especial...

Noraboa polo video!

Nuevas sensaciones

Me gusta el surf porque siempre aprendo algo:

Toda la mañana en el curro, desde las 8 hasta las 15:30.
Toda la mañana sabiendo que hay mar de fondo, toda la mañana sintiendo la entrada del temporal...
El viento jugando a ser otoño con las hojas de los arboles y la lluvia intermitente golpeando con fuerza el cristal de la ventana...

15.30!!! Corriendo para la playa!!

Primera parada: "Santa". Marea demasiado alta, lineas preciosas entrando desde muy atrás pero rompiendo en la orilla... es demasiado tarde, la marea no espera, la marea no entiendo el tiempo ( de reloj) del hombre.

Mientras observaba las olas de mi futuro no-baño, apareció Jahgo por allí...
Empezamos a conversar sobre posibles "secrets", u olas que podrían ser surfeables...decidimos irnos de mini-surftrip.

La busqueda...

Realmente, como hablaba el otro día, es todo subjetivo, puede ser subjetivo en compañía (como es el caso de ayer con Jahgo) pero al fin y al cabo, subjetivo.

Sé perfectamente, que no soy el primero en conducir por la carretera que ayer cogimos,ni el primero en surcar senderos escondidos, ni el primero en cambiarme entre erizos y hojas secas de castaño.
Ni siquiera el primero en ver esa ola romper y mucho menos, el primero en surfearla...pero eso no me importa.
Porque para mí ( y para Jahgo creo que tambien)fue "la primera vez".
Y todo se rodea de un aura especial, como si un manto de ilusión y nervios cubriera la escena.
Es la primera vez, y todo se vuelve unico.
No importa que sea en el otro lado del mundo o a 15 minutos de casa. Lo importante es la sensación de sentir que es un momento especial, descubrir nuevos caminos, una ola nueva, un pico nuevo que estudiar y descubrir. Nuevas corrientes y nuevos peligros. Nuevos miedos y precauciones...

Ha sido una tarde muy especial que comenzó con pocas esperanzas de darse un baño y acabó, entrada ya la noche, viendo las luces de la furgo de Jahgo alejarse por el camino, sentandome en la furgo, viendo al cielo llover entre las ramas de los castaños, con las rastas mojadas y el corazón contento.

Nuevas sensaciones que me transportan desde el mundano sonido de coches, motos y semaforos a la quietud natural de una ría donde, de ser benevolente el invierno, disfrutaremos muchas veces más!

Boas ondas!

de bañito a bañazo :D

Como es y será siempre algo subjetivo, me tomo la libertad de describirlo así, porque para mí lo fue...

La serie venía cargadita.
Si has surfeado en Basti alguna vez, conocerás la mítica barra de esta playa.
Pocas, muy pocas olas abrían, pero al empezar a bajar la marea, empezo a ordenarse un poco...tuve la suerte de pillar un par de olas,un par de izquierdas largas, rapidas y fuertes que transformaron mi baño en un bañazo(subjetivamente)

No hicieron falta más que un par de olas para que el placer de surfear un tablón se transformara en una sonrisa de oreja a oreja.

Pero es que además, llego a casa y me encuentro con que Jahgo estaba en la orilla con la camara y me hizo una foto en una de esas olas.
Me van a permitir compartir mi felicidad. Un servidor, que se considera un humilde tablonero que tiene mucho que aprender, no puede evitar alegrarse al verse retratado en una foto.
porque una cosa es como crees que surfeas y otra muy distinta es como realmente surfeas. Pero supongo que es normal, uno ve en la playa surfear a los que saben, a los que fluyen y al menos en mi caso, sueña con surfear así. Es como un empujoncito, un ¡ánimo!, un regalo más, una enseñanza más que te da el surf. Un "todavia queda tanto por aprender..."
Porque a veces, uno se cansa de ver en la revistas siempre a los mismos, haciendo los mismos trucos trabajados una y otra vez. No me mal interpreten, eso está bien.
Pero la cuestión es que creo que no reflejan la realidad del surf.
¿Que porcentaje?¿el 5%? Quizás el 5% de los surfistas tienen esa vida. El otro 95% lo forma el surfista trabajador, el surfista padre, hijo, amigo, compañero, la surfista novia o la surfista soul.Lo forma el surfista alegre y el que tiene un día triste. El tranquilo y el radical, el que respeta y el que disfruta
...
Como decía me gusta el tema de ver a la gente conocida en fotos, en los blog, por internet, es ver la realidad del surf de por aquí y las semejanzas y diferencias con el surf de allí y el de allá y el de un poquito más alla.
Además al tener la suerte de poder vernos en fotos o en videos, podemos ser más conscientes de los errores que cometemos mientras surfeamos, podemos aprender antes y así disfrutar más...

De todos modos, prefiero estar hablando de actualidad en el pico que leyendo una revista

Porque aunque no exitieran las fotos y los videos, no podrían cambiar el hecho de que mientras fluyes, tu sentimiento se hace imagen.


A luz da sala

Como moitos nenos, Gael precisaba dunha luz fora do cuarto para poder durmir.
A luz da sala entraba sixilosa no cuarto de Gael a través da porta entre-aberta.
A luz da sala era tenue, limpa e tranquila.
Gael gostaba de mirar para ela cando non podia durmir.
O avó cerrou o tiro da cociña, apagou a luz da sala e foise a durmir.

- Avóo, avóo...-susurrou Gael.
- ¿ Que ocorre Gael?
- Non podo durmir, deixame encendida a luz da sala,porfa.
- Gael, teste que acostumar a durmir co a luz apagada.
- pero non podo...
- ¿non podes?¿non podes porque?
- Teño medo avó.
- ¿ medo?¿medo de que Gael?- preguntou o avó preocupado
- De Deus - dixo Gael timidamente.
- De Deus??- sorprendeuse o avó.


Gael escondeuse debaixo da sabana e explicoulle o avó que tiña medo de que Deus se lle aparecera na noite. Deus , Xesús, María, ou calquera luz na escuridade que poidera "aparecer" metianlle o medo no corpo a Gael.
O avó sabía que era normal, son medos de nenos. Medos sociais. Medos que nos meten no corpo e que as veces non sabemos que temos, medos inconscientes e inmaduros, pero no fondo, medos normais para un neno da idade de Gael.

- "Gael, ese medo que tes de atoparte con "Deus" é o que che impide darte conta de que Deus non vai aparecer porque en cada segundo de vida, Deus xa está diante dos teus ollos."

La otra parte

Venezuela.

¿has pensando en Hugo Chavez?

En ocasiones, tendemos a generalizar, y juzgar a un país por la información que nos llega de él a través de los medios de comunicación masivos. Podríamos abrir un debate sobre la "información" ( desinformación) que nos llega cada día, pero el fin de este post es compartir con vosotros un video más, de esos del youtube, de esos que circulan por la red.

Me gustaron desde el principio, me parecen unos chavales muy creativos y con unas letras muy frescas y también reflexivas.
Son Pro-venezolanos y chavistas, pero por encima de colores y politicas, entre sus letras, describen de una forma muy simpatica, la realidad que nos venden los mass media y la sociedad de apariencias y poco reflexiva que nos rodea, y como aceptamos sin pensar las modas que nos imponen.

Hoy mismo, en una reunión en el trabajo nos dieron un dato, simplemente fue un dato más, solo uno más de esos miles de datos que recibimos cada día y que ni siquiera nos paramos a pensar.
El dato: en españa hay más moviles que personas, aproximadamente, de media, unos 40 moviles para cada uno, contando abuelos y niños...
Nadie dijo nada, nadie comento nada...
En silencio, con el asombro de la barbaridad que acababa de escuchar y con el de que las caras de quienes me rodeaban ni se inmutaran, una pregunta me vino a la cabeza...


¿Que sociedad estamos construyendo?...







AHH!! Os acordais de esto??




La otra parte...


Imposible no reirse!!

¿No te lo cres? Yo tampoco me lo creía...
Preparado??
Si??
Ponte serio...
Más, más serio.
Listo?
Seguro?

JUAS JUAS JUAS!!


(Ya te has reido???? )
No?
Si?Siiiiiiii?

A ver ahora...







Boas ondas!!
- Avó, porque sempre dis que podo conseguir TODO o que me propoña?¡Eso é imposible!


O avó, deuse a volta, e mentres ía por leña pra manter o lume aceso, sorrindo, falou pra Gael.


- Gael, TODO non é o mesmo que MOITO

















A borrasca

Mentres o neno tentaba durmir, falaba o avó de tempos pasados:


- "Recordo aquela borrasca. Chegou case por sorpresa. Esperabamos que entrara pola tarde, pero o final, retrasouse e atacou á costa na noitiña. E menos mal, porque os mariñeiros estabamos a faenar na mare, e nese respiro que deu o temporal, deunos tempo a chegar a porto.
Na maña, o espectaculo era incrible. As ondas cruzaban a ría e algunhas case semellaban querer ser pontes tentando xuntar ambas costas.

A espuma pintaba de branco toda a superficie da bahía.
Orzán, Riazor e o Matadero quedaron afogadas pola marea.
As ondas rachaban coa forza de quen se sabe imparable e algunhas, tras rachar nos cantís, tentaban mollar o reflexo da luz do faro.
Nós, os mariñeiros, estabamos no porto contemplando como a forza da natureza penetraba ata San Antón, e como o dique protexía os aparellos de pesca.
No porto as augas mansas daban serenidade a xente do mar, templaba os nervios de quen chegara a porto a noite anterior co temporal enriba, e mantiña unha paz inadecuadamente calma.


Os veleiros movianse suavemente, susurrandose entre eles co son producido do roce das súas madeiras, lamentanbanse as veces, por estar presos na súa propia liberdade, disfrutaban outras, do simple pracer de voar estáticos sobre o oceano..."


Gael quedara durmido.



O avó arrimoulle a colcha e acurrucouno.



Logo foi a por leña...






usa protector solar

Me gusta el surf porque siempre aprendo algo:

Aprendo a conocerme, a controlarme, a mantenerme.

Aprendo a conocerme, a conocer mis miedos, mis gustos, mis recursos, mis circunstancias, mis posibilidades, mis defectos y virtudes...

Aprendo a controlarme, a saber hasta donde puedo llegar, hasta donde puedo intentarlo, cuanto cuesta y como hacerlo, a descubrir mi cuerpo, a controlar la tabla, a controlar mi mente.

Aprendo donde estan mis limites, y hasta donde puedo arriesgar. Y si arriesgo demasiado, como bien sabeis...revolcón y a volver a empezar :)

Aprendo a mantenerme, a ubicarme, a tomar consciencia de mi situación: saber donde estoy y que no soy más de lo que soy.

Aprendo a mantenerme, a no querer más, para ser más feliz..


"Solo sé que soy feliz ahora"



Y si además todo esto viene acompañado de buena compañia, buena conversación y buen vino, sea una pulpada, una cena de cantautores,el cumpleaños de un amigo o compartiendo un buen baño casi de verano, poquito mas se puede pedir...


Disfrutenlo

Viento del Este

PLATO!!!

Y es que apenas hay donde rascar algo estos días, poco viento y mar del este ... supongo que en Los Ancares estará entrando un buen swell xD..

Como el amigo Bert solía cantar en la película Mary Poppins:

"Viento del Este y niebla gris
Anuncia que viene , lo que ha de venir...
No me imagino que irá a suceder
más lo que ahora pase ya pasó otra vez..."





Esperemos que Bert tenga razón, le hayan hecho un contrato indefinido al becario de windgurú y se cumplan las predicciones para la semana que viene...






Y para animar un poquito a los nostalgicos...






Pasaran los años... pero hay ritmillos y letras que me resultan imposibles para no cantarlas o moverme al ritmo de la melodía...



Boas ondas!

C I N C O

Sucede que a veces la vida se vuelve mágica, enigmatica, incompresible, sorprendente, desconocida.

Y tú, caminante del mundo, te encuentras en tu sendero con los mismos signos o las mismas "señales" aunque no entiendas su significado.

Puede ser una especie árborea, una mariposa, una estrella, o simplemente un numero.
Son segundos, en los que al percibirlos, el tiempo se ralentiza, se para.
Incluso, diluido en excusas de "suerte y casualidad" sigue manteniendo su fuerza,siguen teniendo el poder para generar un cambio en tu interior.

Y nos ha pasado este fin de semana.
La vida ha querido que nuestras acciones, nuestros lugares, giraran durante unos segundos en torno al numero 5. Durante varios días y en distintos contextos.

Sin más, y como gato curioso que soy, me he puesto a buscar su significado simbología.
No me voy a parar a valorarla ni a juzgarla, no es mi labor, pero si compartirla, porque en el mundo "físico" en el que vivimos a veces nos olvidamos de los simbolos, de la simbologia, de lo simbolico y de su significado.
Y cuando me refiero a lo simbolico, lo hago refiriendome a lo inmaterial, a las cosas sencillas, a algo tan intangible como puede ser el respeto, o simplemente mantener "tradiciones" ( que parece que a veces olvidamos)como pueden serlo dar un "Buenos días", un "perdón" o un "gracias"...




El número 5

La suma de los primeros números par e impar (2 + 3) para los pitagóricos (que no reconocían al 1 como número ni como impar) equivale al 5. Por ello simboliza la vida humana y – según las tradiciones platónica y pitagórica – el matrimonio, como suma del 2 femenino y del 3 masculino. Los pitagóricos descubrieron los cinco sólidos regulares (tetraedro, cubo, octaedro, dodecaedro e icosaedro, conocidos ahora como sólidos platónicos). El pitagorismo en sus comienzos reconocía solo a cuatro de estos sólidos, de modo que el descubrimiento del quinto (el dodecaedro, con 12 caras pentagonales) les sumió en una situación embarazosa. Tal vez por esta razón a menudo consideraban al cinco como exótico y rebelde.

El número 5 fue asociado con la diosa babilonia Ishtar y su equivalente romana Venus, y el símbolo para ambas era la estrella de cinco puntas o pentagrama. En Inglaterra, al nudo atado en forma de pentagrama se le llama “nudo de amante” por su asociación con la diosa del amor. En el maniqueismo el 5 tiene una posición capital: el primer hombre tuvo 5 hijos; existen cinco elementos de luz (éter, viento, agua, luz y fuego) y otros cinco de oscuridad. El cuerpo tiene 5 partes; existen 5 virtudes y 5 vicios.

La cosmogonía dice que el número cinco representa la inteligencia. Es la péntada, el símbolo de lo sagrado, de la luz, de la salud, de la vitalidad y del intelecto. Representa lo superior y lo inferior, los cinco sentidos corporales, los cinco dedos de la mano y las cinco funciones intelectuales: razonamiento, inteligencia intuitiva, memoria, abstracción e inteligencia creadora o inspiración. También el quinto elemento, el éter, porque está libre de las perturbaciones de los cuatro elementos inferiores. Significa el balance en la división del 10, que es el número perfecto. La péntada es el arquetipo de la Naturaleza en el sentido de su capacidad generadora, es el eje de la vida...

somos viento

y seguire caminando...


En homenaje a la negra...

que en paz descanse...





Sólo se trata de vivir


Dicen que viajando se fortalece el corazón
pues andar nuevos caminos
te hace olvidar el anterior
Ojalá que esto pronto suceda,
así podrá descansar mi pena
hasta la próxima vez

Y así encuentras una paloma herida
que te cuenta su poesía de haber amado
y quebrantado otra ilusión
Seguro que al rato estará volando,
inventando otra esperanza
para volver a vivir

Creo que nadie puede dar una respuesta
ni decir que puerta hay que tocar
Creo que a pesar de tanta melancolía,
tanta pena y tanta herida,
sólo se trata de vivir

En mi almanaque hay una fecha vacía,
es la del día que dijiste que tenías que partir
Debes andar por nuevos caminos
para descansar la pena hasta la próxima vez
Seguro que al rato estarás amando,
inventando otra esperanza para volver a vivir

Creo que nadie puede dar una respuesta
ni decir que puerta hay que tocar
Creo que a pesar de tanta melancolía,
tanta pena y tanta herida,
sólo se trata de vivir

Dicen que viajando se fortalece el corazón
pues andar nuevos caminos
te hace olvidar el anterior
Ojalá que esto pronto suceda,
así podrá descansar mi pena
hasta la próxima vez
Seguro que al rato estaré volando,
inventando otra esperanza para volver a vivir

Creo que nadie puede dar una respuesta
ni decir que puerta hay que tocar
Creo que a pesar de tanta melancolía,
tanta pena y tanta herida,
sólo se trata de vivir
...

Zocaminhoca

El surf es conexion: contigo mismo, con tus congeneres, con la naturaleza, con el oceano, con el agua, con la vida...

y al conectar, conectamos con los sentidos: gusto, olfalto, oido, vista y el tacto.

Somos lo que respiramos, lo que bebemos, lo que comemos...





Zocaminhoca É una Cooperativa de Consumo Responsable da cidade da Coruña. Unha entidade sen ánimo de lucro, un proxecto de economía social no que as persoas somos o máis importante e da que formo parte dende hai uns meses. Rebuscando pola rede, atopeime coas fotos do día da Asamblea constituinte:


Dende aquí, animarvos a visitar a paxina de Zocaminhoca e descubrir un pouquiño máis a iniciativa e reflexionar sobre os nosos hábitos de consumo, e por suposto, ainda que sexan pasiños pequenos, difundilo na medida do posible.

Non é cuestión de non consumir, senón de consumir sen consumismo.

One love Conexion!

Agradable y feliz fin de semana.

Viernes 2:

Megabocata de raxo con pimientos en Ferrol( Bar Ordenes, calle San Francisco) y concierto homenaje a Antonio Vega en " A fusa": Paris Joel y la Leiros, Marcos Mella, Felix Arias,David Taboada, Cesar de Centi,etc.
En proceso y de camino a casa "the tunnel road song" xD.

Sábado 3:

Comenzó el curso poético en el Corte Inglés con una invitada de excepción: Eva Veiga.
Es un placer escucharla, no solo porque recita con la emoción de quien siente propios sus poemas, sino porque al hablar , tiene en su dialectica la virtud de conectar todas las dimensiones de la vida.,
Lectura de poemas. Versos compartidos, calidez, intimidad...
Aprovecho las palabras de una amiga de conchi que lo ha expresado a la perfección y nos ha subido un poquito la autoestima a todos:


"...Outra cousa, para que sigades montados na nube á que arribamos hoxe pola mañá. Acábame de chamar unha amiga que estivo no recital e díxome que non só lle gustara moitísimo senon que resultara algo moi emocionante polo ambiente que se creara ( bueno, que crearamos entre todos nós) Dixo que se percibía unha conexión, unha sensibildade, unha certa intimidade moi especial que nos unía e que lle dera ao acto algo que ela non percibira en nigún outro recital. E que conste que só repito as súas palabras."


Tardes de guitarra y paz. Siesta.
Pulpada nocturna y vino de gaseosa.
Papas esmagadas, aceite de oliva.
"Do it yourself"
Hazlo tu mismo: tu casa,tu cocina o tu pequeña huerta.
Chistes de moscas y gasolina.
LLuvia de verano, kalimotxo.
añorando momentos en sotanos musicados
porque "la fiesta nunca se puede perder"...
Y me pierdo en la luz del alba sin tus llaves,
sin contraseñas,
sin las palabras claves.
Disfruto la inocencia del principiante que añora aprender
amanezco de nuevo...
como siempre,
siempre es un placer

Domingo 4: One love conexion!!

Wail:Gemido

Conciertazo de "The Wailers" en una noche veraniega en pleno mes de octubre.
Si quereis leer un poco más, entrevista de Álvaro Meilán al bajista Aston Familyman Barret, único miembro original vivo. Podeis leer la entrevista aqui





"Y vuelvo a surcar la inexistente linea del tiempo,
girando como la niña que sonríe en su columpio,
despeinando toboganes con su mirada y su silencio"

calles de poesía

Me pierdo en los oscuros recovecos de la noche
salgo de fiesta con el sol,
me emborracho de luz de luna.
Me pierdo en la danza del viento,
besando las grietas habitadas
de las sigilosas casas del averno.

Descubro poesía en antiguas piedras ocres,
escucho el susurro de los siglos
rumores de revolución,
secretos de amantes distendidos.

Camino entre las grietas de los tiempos
percibiendo la conexión natural,
recordando el buen beber
conversando mientras brilla la candela,
descubriéndome mientras respiro las palabras de la brisa tuya,
mojándome en los charcos de las contradicciones de mi ser.

Me siento y descanso.
Sediento, bebo en las fuentes del camino a Zion
Peregrino con mis manos tu sonrisa
me confieso en las curvas de tu oración.


Rogarte quisiera en este mismo instante,un humilde brindis por nosotros:

¡Brinda conmigo por el dulce vino de la vida!
¡Brindemos, porque el vivir no se acaba,
brindemos porque el vivir, empieza cada día!

Salud!!(y buenas olas :D )

ES TU ARTE (poesía experimetal)

Reestructúrate.

Change your mind.


Cada problema, la oportunidad que no aprovechas.

Cada duda, el freno que te frena

cuando cualquier enigma, lo conviertes en dilema.


Cada ocasión una aventura.

Cada aventura es tu experiencia.


Cada circunstancia es un momento,

cada incidente, una hazaña,

cada lance, un suceso

y la vida es movimiento.


Arriesgar es peligro y ocurrencia,

es decidirse,

es lanzarse,

es intentar tu peripecia.


Es compromiso y osadía,

es tu viento, tu andanza, tu correría...


R_E_S_T_R_U_C_T_U_R_A_R_T_E


ResTrucTuRarte.


RE- estructurarte

ES

TrucTurarTe.


Estructura

Te estructura

Te re-estructura


RES.

TRUC.

TU.

ARTE.


ES truc.

Es Tu

Es Rá.

Es AR

Y es Té.


Restructurarte...


ES_TU_ ARTE!!